Down in the desert

[28 Φεβρουαρίου 2011, Δευτέρα]

… όλοι στο κόλπο, φως πουθενά, όλοι οι καριόληδες μια εταιρεία, ερμηνείες διατυπώσεις γνωματεύσεις, σύσκεψη για τα ερευνητικά, γκρίνιες πικρίες αυτοπροβολή χαμένες ευκαιρίες, κουβέντα με τον πτέραρχο, «σας τσάντισε, το ξέρω, και είναι ο άνθρωπός μας», κι άλλες γνωματεύσεις διατυπώσεις πληρωμένες ερμηνείες εκμυστηρεύσεις παλινδρομήσεις επισκέψεις ανατροπές, φεύγω και περπατάω στην πόλη μου, στην πόλη που μεγάλωσα, στην πόλη που αγάπησα και πια μου είναι ξένη, ένα κοστούμι άδειο γραβάτα και παλτό, και στέκομαι στο Σύνταγμα, και ανεβαίνω Low, οι φίλοι μου φαντάσματα, οι άνθρωποί μου κάποτε πάει καιρός που χώρισαν οι δρόμοι τους, και πίνω μόνος, θα πάω σπίτι και όλο το βράδυ θα διαβάζω Raymond Chandler, όλο το βράδυ, εγώ κι ο Philip Marlowe, μέσα στον παγερό, μισοσκότεινο ετούτο κόσμο, όπου συμβαίνει πάντα το λάθος πράγμα και ποτέ το σωστό, κι ενώ ετοιμάζομαι να φύγω ακούω κάποιον να παραγγέλνω άλλο ένα, με βλέπω στον καθρέφτη να το πίνει, ωραία η γραβάτα σου κι ο Bridges δεν πήρε Όσκαρ…

… και φτάνω σπίτι, και είναι ένα ζευγάρι στο διάδρομο, φιλιούνται, και καθαρίζω το λαιμό μου, και βέβαια δεν μ’ ακούνε, είμαι ακόμα έξω, και βάζω το κλειδί και ανοίγω την εξώπορτα, τους έπιασα στα πράσα, είστε ο κύριος Πέτρος; όχι, είμαι ο Χρήστος Ηρακλής του δεύτερου, ο Πέτρος είναι στον πρώτο, κι εσείς είστε οι νέοι νοικάρηδες του τρίτου καλωσήλθατε, Στέλιος Γκαλιάνα χειραψίες χαμόγελα, η κοπέλα κοκκινίζει, μου το’χε πει ο Πέτρος, ένα νέο ανδρόγυνο οι νέοι γείτονές μου πρόσφατα παντρεμένοι φιλιούνται σαν δεκαεξάχρονα…

Μπαίνω στο ασανσέρ και μέχρι ν’ ανέβω πάνω είχαν χαθεί οι κάγκουρες και όλα τους τα κόλπα.

Μέσα από το διαμέρισμα κοιτάω τον ορίζοντα.

Thin White Rope στο διαπασόν, να τρίζουνε τα τζάμια.

Something affected him down in the desert…

Δυο άνθρωποι φιλιούνται στο ισόγειο.

Κοιτάω τον ορίζοντα.

Υπάρχει ελπίδα…