Laayoune, αρχηγείο MINURSO

31 Μαρτίου , 2009

Εκτός από το αεροπλάνο που με έφερε, υπάρχουν άλλα τρία στην πίστα του αεροδρομίου τού Laayoune. Και τα τρία είναι λευκά, με μεγάλα μπλε διακριτικά «UN» στην άτρακτο.
Τέσσερις η ώρα το πρωί – ταξιδεύω σχεδόν δεκαπέντε ώρες. Ο αστυνομικός με ρωτάει «από ποια χώρα;», δείχνοντας τη λέξη «Hellas» που είναι τυπωμένη στο διαβατήριό μου.
«Grèce».
«Ah, Grèce. OK».
Τέσσερις η ώρα το πρωί – ελπίζω να έχουν στείλει κάποιον να με μαζέψει. Βγαίνω από την πύλη των αφίξεων, περιμένοντας να βρω κάποιον να κρατάει ένα χαρτί με το όνομά μου. Τίποτα. Κοιτάω ξανά. Ξανά τίποτα.
Μάλλον την πάτησες, φίλε.
Βγαίνω έξω – πολύς κόσμος. Σε αντίθεση με τις πτήσεις Αθήνα – Παρίσι και Παρίσι – Rabat, το αεροπλάνο στη διαδρομή Rabat – Agadir – Laayoune ήταν γεμάτο. Ψάχνω κάποιον που να με ψάχνει. Βλέπω ένα νυσταγμένο μαύρο, με badge το οποίο δεν μπορώ να δω τι γράφει και τα χέρια στις τσέπες. Ίσως είναι ο άνθρωπός μου. Τον κοιτάω. Με κοιτάει. Καμιά αντίδραση.
Αυτό ήταν, μεγάλε. Την πάτησες.
Σταματάω, ανάβω το προτελευταίο μου τσιγάρο, προσπαθώ να εκτιμήσω την κατάσταση. Ο μαύρος γυρίζει, με ξανακοιτάει, και πλησιάζει.
«You are from Greece?»
Come on, boy…

Στο δρόμο για το ξενοδοχείο γελάει, γελάει με εκείνο τον ανέμελο, παιδικό τρόπο που γελάνε οι Αφρικανοί. Είναι από τη Γκάνα. Έχω έναν φίλο, έναν καλό, πολύτιμο, αγαπημένο φίλο, γεννημένο εκεί, στην Accra, και με κοιτάζει, μεγάλα μάτια, σκανδαλιάρικο χαμόγελο, χέρι στο πηγούνι, χμμμ, ώστε ήθελες να πας στην Αφρική φίλε, και αναρωτιέμαι τι να κάνει τώρα…
Είμαι κουρασμένος…

«Η δουλειά είναι εύκολη. Η πραγματική πρόκληση είναι η μεταξύ μας συνεργασία. Βλέπεις, είμαστε στρατιωτικοί, φοράμε όλοι στολή, αλλά κάπου εκεί τα κοινά μας σημεία τελειώνουν».
Αυτά μου λέει ο ευγενικός Ούγγρος ταγματάρχης, με τον οποίο αναγκαστικά μοιραστήκαμε το δωμάτιο στο ξενοδοχείο Lakouara, το προηγούμενο βράδυ.
Είναι ήδη πρωί, παρουσιάζομαι στο αρχηγείο τής MINURSO, με παραλαμβάνουν δύο σμηναγοί: o Eber, από την Ουρουγουάη, και ο Manuel, από το Ελ Σαλβαδόρ.
Με βλέπουν με πολιτικά, κολλάνε. Εξηγώ ότι προσγειώθηκα πριν από τέσσερις ώρες. Α, ωραία, κανένα πρόβλημα, χαμόγελα, μπορώ να φύγω, να πάω στο ξενοδοχείο, να ξεκουραστώ, και να γυρίσω στις τρεις το απόγευμα.
Στις τρεις η ώρα, απόγευμα Παρασκευής…
Πριν φύγω, ο Manuel μού δίνει το βιβλίο να γράψω τα στοιχεία μου. Το προσωπικό στο βιβλίο είναι κατανεμημένο ανά χώρα, και η Ελλάδα, με κωδικό «ΤΟ», ανάμεσα στη Γκάνα και τη Γουινέα. Βλέπω την κατάσταση με τους προκατόχους μου· είμαι ο 16ος Έλληνας από καταβολής MINURSO.
Είμαι ο ΤΟ16…

Ετοιμάζομαι να φύγω, μπαίνει ένας Γάλλος και μου πιάνει κουβέντα. Επιχειρεί, με τρόπο που μάλλον θεωρεί διακριτικό, να με πείσει ότι, μια και δεν μιλάω αραβικά ή γαλλικά ή ισπανικά, είμαι σχεδόν άχρηστος εκεί…
Το σχέδιο αποστολής τής MINURSO προβλέπει συνολικά τέσσερεις φάσεις εξέλιξης. Σήμερα, δεκαοχτώ χρόνια από τη συγκρότησή της, είναι ακόμα κολλημένη στη φάση 1. Ετοιμάζομαι να απαντήσω στο Γάλλο ότι ναι, βλέπω τι έχετε καταφέρει τόσα χρόνια όλοι εσείς οι γαλλομαθείς – αραβομαθείς – ισπανομαθείς. Και ότι, αν δεν τα είχατε κάνει σκατά εσείς και οι Ισπανοί, δεν θα χρειαζόταν να είμαστε εδώ σήμερα. Και ότι…
Μετά θυμάμαι την καλή μου ανατροφή, θυμάμαι ότι όταν πάω σε ένα νέο μέρος, κάπου που δεν με ξέρουν, είμαι ευγενικός.
Την πρώτη μέρα, τουλάχιστον…

Περιμένοντας τον οδηγό να με πάει πίσω στο ξενοδοχείο, ψάχνω απελπισμένα για τσιγάρο. Πάω στην καφετέρια, ένας μικρόσωμος γκριζομάλλης με πολιτικά μού λέει ότι το πρατήριο ανοίγει στις 10:30.
Δεν με καταλαβαίνει κανείς, σκέφτομαι. Ψάχνω κάποιον να κάνω τράκα, πέφτω πάνω σε άκαπνους. Λίγο μετά, ο μικρόσωμος γκριζομάλλης με βλέπει από μακριά και έρχεται προς το μέρος μου.
«Συγγνώμη, δεν σε ρώτησα προηγουμένως αν θέλεις τσιγάρο».
Αδερφέ μου! «Ευχαριστώ πολύ!»
«Ξέρω, ξέρω, κι εγώ καπνιστής είμαι».
Βγάζει ένα πακέτο Marlboro Lights και μου προσφέρει. Ανάβω, τραβάω τρεις τζούρες. Μετά δίνουμε τα χέρια, και συστηνόμαστε.
«I am Dragi, from Macedonia».

He is Dragi, from Macedonia: έκανε κάποιες γνωριμίες με ανθρώπους τού ΟΗΕ όταν η UNPREDEP ήταν ακόμα στα Βαλκάνια, και κατάφερε να πιάσει δουλειά ως οδηγός. Είναι εδώ οκτώ ολόκληρα χρόνια. Κανένα μέλλον στην πατρίδα του, λέει.
Τον πιστεύω.
Τελειώνουμε το τσιγάρο, τον ευχαριστώ ξανά, εξηγώ ότι πάω να βρω τον οδηγό να με πάει πίσω στο ξενοδοχείο, και χαιρετιόμαστε.
«Αν δεν τον βρεις, ή υπάρξει οποιοδήποτε άλλο πρόβλημα, έλα να σε πάω εγώ».

Στο δρόμο για το ξενοδοχείο, σταματάω σε μια Western Union να αλλάξω χρήματα.
Από την τελευταία φορά που ήμουν στην Αγγλία, τον Μάιο του 2008, μου είχαν μείνει 40 λίρες – τις πήρα λοιπόν μαζί μου να τις αλλάξω εδώ. Αλλά η εξυπηρετικότατη κοπέλα με τη μαντήλα στο γκισέ δεν αναγνωρίζει το νόμισμα, και δεν πείθεται ότι είναι αυτό που στον πίνακα με τις ισοτιμίες αναφέρεται ως GBP.
Pas de problem, λέω, και δεν επιμένω.
Φτάνω στο ξενοδοχείο…
Και από το παράθυρο του δωματίου μου, βλέπω τους αμμόλοφους στην άκρη της πόλης, τους ακούω να μου ψιθυρίζουν…

Οι αμμόλοφοι έξω από το Laayoune

Οι αμμόλοφοι έξω από το Laayoune

Γυρίζω στις τρεις το απόγευμα, περνάω από τα ιατρεία, η κοπέλα από τη Μαλαισία που είναι στη ρεσεψιόν θαυμάζει το σακίδιό μου, στο χρώμα παραλλαγής ερήμου, που αγοράσαμε λίγες μέρες πριν στο Μοναστηράκι με τον Friday. Μου ζητάει να της το πουλήσω.
Αυτό το σακίδιο, όταν η αποστολή μου εδώ τελειώσει, θα το παραδώσω στον ανηψιό μου. Στον Τάσο Ηρακλή. Κι αυτός θα το κάνει ό,τι θέλει. Συνεπώς sorry, lady, no way.
Το γραφείο έκδοσης ταυτοτήτων έχει κλείσει, οπότε τέλος για σήμερα. Βγαίνοντας, ρωτάω στην πύλη πού είναι το κτίριο όπου αύριο, Σάββατο, θα πάω για εξετάσεις αγγλικών. Ενώ μου εξηγούν, μου δείχνουν έναν τύπο που έρχεται με στολή ερήμου, «να, αυτός είναι ο υπεύθυνος».
Είναι αεράτος, είναι άνετος, είναι εμφανώς παλιός. Είναι ο Damir, ταγματάρχης του Κροατικού στρατού, αξιωματικός εκπαίδευσης (Force Training Officer – FTO), και ο άνθρωπός μου…
«Ωραία στολή, σε πέρασα για Κροάτη».
«Δεν είμαι όμως».
«Και πού πας;»
«Έφευγα».
«Ωραία, γιατί είναι ώρα για καφέ. Πάμε μέσα».
Ο άνθρωπός μου, σίγουρα.

Ο επικεφαλής τού στρατιωτικού προσωπικού (Chief Military Personnel Officer – CMPO), ένας πραγματικά μεγαλόσωμος, ευχάριστος αντισυνταγματάρχης από τη Γκάνα, κάθεται για λίγο μαζί μας, αφού προηγουμένως έχει έρθει και ένας Μαλαίσιος πλωτάρχης – κολλητός τού Damir. Μου εξηγεί ότι την επόμενη εβδομάδα θα γίνει μια σύσκεψη, με τους επικεφαλής των εθνικών αποστολών – εγώ είμαι ο μοναδικός από την Ελλάδα, άρα και επικεφαλής της ελληνικής αποστολής.
Λογικό δεν ακούγεται;

Ο Damir απαντάει στις ερωτήσεις μου, λύνει απορίες, προθυμοποιείται να μου αγοράσει τσιγάρα μέχρι να βγάλω κάρτα για το πρατήριο. Κατεβαίνουμε μαζί, μου γνωρίζει τον Βόσνιο μάνατζερ. Ντόμπαρ νταν. Συναλλαγές στο πρατήριο μόνο σε δολάρια – sorry, no euros accepted. Δίνω 100 ευρώ, παίρνω από τον Βόσνιο 130 δολάρια. Περιμένω απόδειξη, αλλά κάτι στις κινήσεις του μου λέει ότι η συναλλαγή έχει ολοκληρωθεί.
Πλέον κουβαλάω επάνω μου τέσσερα διαφορετικά νομίσματα…
Παίρνω μια κούτα Camel με 16 δολάρια. Κοιτάω στα ποτά. Δεν βλέπω Jameson.
Ρωτάω τον Damir.
«Φέρνουν», λέει. «Απλώς έχει τελειώσει».
Αν μη τι άλλο, οι νέοι μου συνάδελφοι μάλλον ξέρουν να πίνουν.
Καλό σημάδι αυτό.

Πριν φύγουμε, περνάμε από το γραφείο τού Damir. Ο Ρώσος που είναι μαζί του ακούει ότι είμαι Έλληνας και μου σφίγγει το χέρι με ενθουσιασμό…

***

Αυτά έγιναν την πρώτη μέρα.

Τη δεύτερη μέρα θα δώσω εξετάσεις αγγλικών, μαζί με τον Buba, έναν συνεσταλμένο, φιλικό ταγματάρχη του φαρμακευτικού από τη Νιγηρία, του οποίου ο αδερφός σπούδασε στην Ελλάδα. Θα αρχίσουν οι ενημερώσεις – ο Damir για τις περιπτώσεις CASualty EVACuation (CASEVAC), ένας Πακιστανός για τις επιχειρήσεις, ένας Ιταλός πιλότος ελικοπτέρων για τις επικοινωνίες. Θα γνωρίσω ένα παιδί του πολεμικού ναυτικού τής Βραζιλίας, που είχε έρθει εκπαιδευτικό ταξίδι στην Ελλάδα… έναν Αυστριακό, έξω καρδιά, που είχε υπηρετήσει ως κυανόκρανος στην Κύπρο («ζόρικη αποστολή, είχαμε συνεχώς συμβάντα, εδώ είναι πολύ πιο ήσυχα») και, μαζί με το Μαλαίσιο κολλητό του, θα με καλέσουν εγκάρδια να ζητήσω τοποθέτηση στο φυλάκιό τους, στο Bir Lahlou… Αργότερα θα γνωρίσω έναν Ιρλανδό, τον πρώτο Ιρλανδό αξιωματικό που συναντάω στη ζωή μου… έναν Αργεντινό, με τον οποίο θα ανταλλάξουμε τους θαυμασμούς μας για τον Borges και τη Μαρία Κάλλας…
… και θα σταθώ μάλλον αμήχανα απέναντι σε όλο αυτό το μωσαϊκό των εθνοτήτων και θα καταφέρω σιγά-σιγά να βρω το δρόμο μου με τις διαδικασίες και θα αρχίσω να γυρίζω στο ξενοδοχείο με τα πόδια και να πίνω μαροκινό τσάι αντί για καφέ και θα λέω ότι δεν μου λείπει η πόλη μου και θα σκέφτομαι τον ανηψιό μου και θα περιμένω την ώρα που θα φύγω από εδώ για την έρημο

…και την τρίτη ημέρα θα βγω έξω, θα αναζητήσω το τραγούδι του ανέμου στους αμμόλοφους, θα ανταμειφθώ…
…και, πολύ νωρίτερα απ’ ότι φανταζόμουν, θα ζήσω την πρώτη αναπάντεχη περιπέτεια

Stay tuned…

Advertisements

16 Σχόλια to “Laayoune, αρχηγείο MINURSO”

  1. Ελένη said

    COME ON! Ήθελα να σου γράψω σε τούτο δω το post, αλλά φευ! η ασχετοσύνη μου περί τα κομπιουτερικά με πρόδωσε εκ νέου…Δες στο προηγούμενο.
    Καλό μήνα, με θριαμβευτικό ντου στους αμμόλοφους!

  2. Georgia said

    mono tuned?!!! kai ixame kai wraia idea…ektos tou oti grafis katapliktika, molis me to kalo figis apo eki tha paroume olo to blog, tha to kanume vivlio kai tha exoume tin timi axiotime Hercule tis protis ektiposis! come on you desertnaut…

  3. basileios said

    αγαπητε ΤΟ16 μόλις απέδειξες σε όλο τον κόσμο τον απόλυτο ξεπεσμό της βρετανικής ροζ αυτοκρατορίας. Ακόυ κει δεν αναγνωρίζανε τις λίρες!!!!!

  4. Ιωάννα said

    Φίλε, αν συνεχίσεις έτσι
    (εκτός που το βιβλίο το ‘χεις σίγουρο),
    βάζω στοίχημα τις καμήλες μου,
    ότι στο τέλος,
    το ταξίδι
    δεν θα το ‘χει κάνει ένας,
    αλλά 2,5,9,15,…, God knows how many, you ‘ve got a lot of friends…

    KEEP ON and COME ON!!!

  5. desertnaut said

    @Ελένη: βλέπε απάντηση στο άλλο post

    @Georgia: ναι, δυστυχώς το σκέφτηκα και εγώ αυτό…

    @basileios: έτσι είναι, φίλε – αλίμονο σε μας, που φάγαμε τα νιάτα και την ομορφιά μας στα βρετανικά πανεπιστήμια 🙂

    @Ιωάννα: προς στιγμήν σε πίστεψα – μετά θυμήθηκα ότι δεν έχεις καμήλες – COME ON!!! 🙂

  6. basileios said

    ρε γερο-γαλαζοκεφαλε, για νιατα δεν ξερω, αλλα απο ομορφια έχουμε ακόμα!

  7. Ξένια said

    Οι φωτογραφίες είναι απίθανες, … COME ON!

  8. desertnaut said

    Comrade Basileios, φυσικά δεν εννοούσα εσένα, αλλά αν έλεγα «τα νιάτα μας και την ομορφιά μου» δεν θα ακουγόταν καλό… 🙂

  9. whitman said

    Φίλε,
    αν μου ψυθύριζε ο αέρας και πως εγχειρίζονται τούτα τα τεχνολογικά κουφώματα (να μπω κι εγώ ο δύσμοιρος μηχανικός στο λευκό να γράψω), τότε θα τον είχαμε κάτι σαν τον Ερμή (βριζόμενο προστάτη). Πάντως μου ψιθυρίζει τις περιπέτειές σου (ανεικονικός δίχως καπιτώλια), τα υπόλοιπα ο dessertnaut.

    Δεν ελπίζω, ούτε εύχομαι να περνάς καλά γιατί τότε θα σου ευχόμουν όρια, σύνορα, κτλ. Το κεφάλι της Μέδουσας δεν κόβεται κι ούτε είναι να μην το κοιτάς να μην πετρώσεις (και καταλήξεις άμμος), κι ούτε να το πιάνεις φίλο να το απομαγεύσεις (δίχως πέτρωμα, κτλ). Το κεφάλι της Μέδουσας το ζεις – κάποτε πιο αρχαϊκά, μαζί με το κορμί της (τότε που είναι νια), δίχως πετρώματα κι άλλες μυθολογίες – το ζεις και σ’ ερωτεύεται.
    Τότε δεν θα πετρώνει τ’ αστέρια και θα πέφτουν. Αλλά τότε δεν θα τα εχεις ανάγκη (κι ούτε τον πουστόγερο τον Ερμή – επωμίζομαι το βάρος!! όταν έρθω, θα ‘ναι ευσπλαχνικότερος για τον συνοδοιπόρο…)

    Χαιρέτησέ την μου εκεί τη Μέδουσα (τώρα που είναι νια), με τον τρόπο σου (α και δίχως αντικατοπτρισμούς).

    Ο Ερμής μαζί σου!!! (θα μου τα πει ο αέρας…)

    Με υπόκρυφη ζήλεια
    ο βρίζων τον Ερμή

    Υ.Γ. «Για την πρόποση της αυθύπαρκτης σούρας»

  10. desertnaut said

    Φίλε μου Walt,

    Ορθώς δεν μου εύχεσαι να περνάω καλά – το «καλά» είναι μια έννοια σχετική, όπως ο χρόνος, ο χώρος, το διεθνές δίκαιο και η καλή μετάφραση…
    Έχεις, επίσης, δίκιο στα περί Μέδουσας… Όταν τη συναντήσω, θα της μεταφέρω τους χαιρετισμούς σου… (την είδα τις προάλλες από μακρυά, η μυθολογία περί πετρώματος λειτουργεί αποτελεσματικά στο να κρατά μακριά της ανάξιους εραστές…)
    Δυστυχώς, παραμένεις αθεράπευτα αυθάδης προς τον Ερμή – και να πει κανείς ότι δεν έχεις πάθει…
    Κάποια από τα εδώ συμβαίνοντα θα τα μαθαίνεις από το παρόν blog…

    …τα υπόλοιπα, Walt Whitman, θα σου τα πει ο άνεμος…

    Σε χαιρετώ

  11. Ανώνυμος said

    ΕΙΠΑ ΘΑ ΜΠΩ ΚΑΙ ΜΠΗΚΑ.. ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΑ.. ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ.. Η ΑΜΕΣΟΤΗΤΑ ΜΕ ΕΞΙΤΑΡΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΕΙ.. COME ON.. ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΕΠΑΦΗ.. ΤΡΙΤΟΥ ΤΥΠΟΥ..

  12. VALSAMIND said

    VALSAMIND IS TALKING

  13. desertnaut said

    @valsamind: This is UN Oum Dreyga – You are loud and clear – Welcome on board – over. 😉

  14. […] δωματίου στο ίδιο ξενοδοχείο, προσπάθησα να μιλήσω στον άνθρωπο που είχε πρωτοφτάσει εδώ, έξι μήνες πριν, νέος, αθώος, ανυπόμονος, με τη λαχτάρα τής ερήμου και […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: