Be there: οι αμμόλοφοι γύρω από το Laayoune

4 Απριλίου , 2009

055

(Φωτογραφίες: αναγνώριση από μακρυά· εκεί)

Στους αμμόλοφους δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις. Εκτός από το να είσαι εκεί.
Μπορείς, φυσικά, να παίξεις με την άμμο: να βυθίσεις μέσα της τα χέρια σου και να την αφήσεις να κυλήσει από τα δάχτυλά σου, ή να περπατήσεις ξυπόλητος, ή να κυλιστείς ολόκληρος, όπως έκανα κάποτε εγώ.
Αυτά τελειώνουν γρήγορα. Μετά γυρίζεις στην πραγματικότητα:
Δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις στους αμμόλοφους. Εκτός από το να είσαι εκεί.
Μπορείς, βέβαια, να βάλεις τα ακουστικά σου και να ακούσεις μουσική. Δοκίμασέ το και θα δεις – σύντομα θα έχεις επισκέψεις: είναι ο άνεμος. «Συγγνώμη, ξένε, αλλά το μοναδικό τραγούδι που ακούγεται εδώ είναι το δικό μου». Κι αν δεν τον ακούσεις, ή αν δεν καταλάβεις τι σου λέει, ο άνεμος έχει τον τρόπο του: πριν περάσει πολλή ώρα, η μπαταρία σου θα τελειώσει.
Έτσι, μετά τα παιχνίδια, χωρίς μουσική, δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις στους αμμόλοφους. Εκτός από το να είσαι εκεί.
Αν καπνίζεις, μπορείς να δοκιμάσεις. Θα διαπιστώσεις ότι, με αυτόν τον άνεμο, κάτω από αυτόν τον ήλιο, τα τσιγάρα σου έχουν διαφορετική γεύση. Γρήγορα παρατάς την ιδέα του καπνίσματος, αλλά μάλλον ακόμα δεν υποψιάζεσαι τι γίνεται:
Δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις στους αμμόλοφους. Εκτός από το να είσαι εκεί.
Αν έχεις φέρει οτιδήποτε άλλο να πιεις, εκτός από νερό, θα καταλάβεις ότι έκανες λάθος. Εκεί πέρα δεν κατεβαίνει τίποτα. Εγκαταλείπεις και αυτήν την προσπάθεια. Τώρα μόλις αρχίζεις σιγά-σιγά να καταλαβαίνεις:
Δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις στους αμμόλοφους. Εκτός από το να είσαι εκεί.
Μπορεί να προσπαθήσεις να αντισταθείς κι άλλο: να παρατηρήσεις, να φωτογραφήσεις, να αναζητήσεις ίχνη. Το μόνο που θα καταφέρεις είναι να κερδίσεις χρόνο. Και δεν έχεις πάει εκεί για να κερδίσεις χρόνο.
Τα παρατάς όλα. Αναγκάζεσαι, επιτέλους, να αντιμετωπίσεις την κατάσταση πρόσωπο με πρόσωπο:
Δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις στους αμμόλοφους. Απολύτως τίποτα. Εκτός από το να είσαι εκεί.
Και μόνο τότε, από εκείνη τη στιγμή, τη στιγμή που το συνειδητοποιείς, είσαι εκεί…

(«Πού ήσουν, γιατί άργησες;» – «Συγγνώμη, άργησα γιατί είμαι γελοίος, εντελώς γελοίος.» – «Δεν είσαι γελοίος, αλλά με όλα αυτά που έκανες ήσουν σίγουρα αστείος. Δεν πειράζει, είσαι εδώ τώρα. Καλώς ήρθες. Mahraba.»)

Στ’ αλήθεια, δεν υπάρχει τίποτα, απολύτως τίποτα, να κάνεις στους αμμόλοφους.
Εκτός από το να είσαι εκεί.
Μερικές φορές, αυτό είναι κάτι.
Κάποιες άλλες φορές, μπορεί να είναι κάτι παραπάνω, μπορεί να είναι τα πάντα.

064_small

Advertisements

12 Σχόλια to “Be there: οι αμμόλοφοι γύρω από το Laayoune”

  1. Ανώνυμος said

    ρε καπταιν, απο που κατεβαζεις τις φωτο?
    απο τη μαηκροσοφτ? δεν παιζει ναναι πραγματικες…
    χμ, και τι μονταζ…μπραβο.

    τις κοιταζω και μου θυμιζουν τους αμμολοφους στην Καβαλα. Τελεια παραλια. οταν ημουν 3 χρονων καπως ετσι φανταζαν και αυτοι στα ματια μου.

    αλλα στην περιπτωση σου, νομιζω δεν θα βρεις ουτε την καντινα ευκολα (απιθανα σαντουιτσ), ουτε τη θαλασσα.
    ή οχι? ποση ωρα πρεπει να μεινεις στην ερημο, για να αρχισεις να «βρισκεις» τετοια πραγματα αραγε….?

    50ki

  2. Ιωάννα said

    Θα μου φέρεις ένα βαζάκι άμμο όταν γυρίσεις;
    Δε ζητάω πολλά, το ιστορικό σακίδιο το παραχωρώ
    στον ανιψιό σου.
    Μόνο που το ζηλεύω λίγο,(το σακίδιο)
    γιατί έχει ήδη βρεθεί σε μέρη
    που εγώ, μάλλον, δεν θα πατήσω.
    Ένα βαζάκι άμμο…

  3. desertnaut said

    @50ki: …με έπιασες στα πράσα, φίλε… Ειδικά εκείνη με το σακίδιο – αλλά από μοντάζ, ε; – Λοιπόν, το έχει πει πολλές φορές ο φίλος μου ο Ευγένιος: σήμερα, με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, το αυθεντικά αληθινό δεν αναγνωρίζεται ως τέτοιο, και περνιέται για ψεύτικο…
    ΥΓ: … ε, όχι και κάπταιν, φίλε…

    @Ιωάννα: this can be arranged. Και ποτέ μην λές ποτέ, ποτέ (ουπς!) δεν ξέρεις – BTW, ευχαριστώ πραγματικά για τη συνεχή και συνεπή σου παρουσία εδώ – come on, now…

  4. Ελένη said

    Χάζευα την Κυριακή τις ερημοφωτογραφίες, που ανέβασες σωρηδόν,και απερροφήθην σε βαθμό παρ’ ολίγον καρβουνιάσματος των φιλέτων του κυριακάτικου γεύματος. Μια εσάνς ολέθρου πλανήθηκε στην οικία του σπιτιού μου…Σκεφτόμουν λοιπόν οτι για μένα, το σωστό αμμολοφί, είναι αυτό το ανθυποπορτοκαλοκεραμιδίζον των λόφων γύρω από το Laayoune. Σε παρελθοντικές φωτό (Μαρόκο;) η άμμος κιτρινίζει, όχι λοιπόν, αν παίζει αυτό με τις προηγύμενες ζωές, δεν ήταν εκεί ο τόπος μου.
    Το κείμενό σου πανέμορφο, μου ‘δωσε την αίσθησή τους, θυμάσαι (έτη φωτός πριν θα σου φαίνεται) ένα βράδυ στο Low Profile, που σου ‘λεγα οτι, αν σου βγει, δώσε καμμιά περιγραφή των αμμόλοφων όταν φυσάει, η με φόντο το νυχτερινό ουρανό…
    Να σε προσέχεις
    Φιλιάαα!

  5. kabamaru said

    πολύ ωραίο ποστ. μακάρι κάθε στιγμή της ζωής μας να «είμαστε εκεί».

  6. desertnaut said

    @ Ελένη: come on now, και οι αμμόλοφοι της Τυνησίας και του Μαρόκου το ίδιο χρώμα είχαν, αλλά εκείνες οι φωτογραφίες είναι σκαναρισμένες και χάνουν σε πιστότητα… 😉

    @ kabamaru: ευχαριστώ για το σχόλιο – νομίζω είσαι ο πρώτος ή η πρώτη εδώ που δεν γνωρίζω προσωπικά, άρα μάλλον, όπως έχω ξαναγράψει, κάποιοι προπαγανδιστές εκεί έξω κάνουν καλή δουλειά…

  7. […] των επικεφαλής εθνικών αποστολών, και αντικρίζοντας τους αμμόλοφους μέσα από το ίδιο παράθυρο ενός διαφορετικού δωματίου […]

  8. […] την τρίτη ημέρα θα βγω έξω, θα αναζητήσω το τραγούδι του ανέμου στους αμμόλοφους, θα ανταμειφθώ… …και, πολύ νωρίτερα απ’ ότι […]

  9. Rodia said

    Μαγικο κειμενο. Ευχαριστω 🙂
    «Δεν υπάρχει τίποτα να κάνεις στους αμμόλοφους. Εκτός από το να είσαι εκεί.»
    Διαβαζεται/νοιωθεται με πολλους τροπους.
    Επιτρεπεις να το διαβασω σε μια εκπομπη μου; Θα σε ειδοποιησω πότε θα ακουστει και θα αναφερω, φυσικα, τη πηγη…

    • desertnaut said

      Be my guest, anytime!! 🙂

      Just drop me a line…

      • Rodia said

        Στο χρωσταω 🙂
        Η εκπομπη Rodia Radio οριστηκε* για καθε Δευτερα βραδυ 12:00-01:30 ή 02:00 και θα ανεβαινει την επομενη μερα στη σελιδα της ραδιόφουσκας. Μεθαυριο Παρασκευη εχει ολοήμερο παρτι, καλως να ορισεις!

        *αν δεν ξαναλλαξει το προγραμμα… (ο καναλαρχης τά’χει παιξει)

        • desertnaut said

          Copy that…

          Τον άνθρωπο κάκτο τον είδα το πρωί, μου άρεσε, αλλά δεν μπορώ να αφήσω σχόλιο… 😦

          Τα λέμε την Παρασκευή (hopefully)…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: