«Ο Θεός δεν είναι μαζί μας…»

5 Απριλίου , 2009

Ώρα να φεύγω.
Έχω ένα ελάττωμα, ένα κόλλημα: δεν θέλω ποτέ να γυρίζω από το δρόμο που πήγα. Σηκώνομαι, λοιπόν, και κοιτάω γύρω. Ψάχνω για περάσματα, για πιθανές διαδρομές.
Και βλέπω τα ίχνη στην άμμο, να οδηγούν επάνω…
Τώρα που το ξανασκέφτομαι, βλέπω στην κορυφή του αμμόλοφου, εκεί που τελειώνουν τα ίχνη, μια πινακίδα που γράφει «ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΥΘΥΝΗ», στα ελληνικά, με πελώρια, κεφαλαία sans-serif.
Αλλά κι έτσι να ήταν, δεν ξέρω αν θα γύριζα πίσω…

ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΥΘΥΝΗ

ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ ΜΕ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΕΥΘΥΝΗ

Ενώ ανεβαίνω, σκέφτομαι ότι ίσως, στο βάθος, δω τον ωκεανό. Μετά κοιτάω τον ήλιο και προσανατολίζομαι.
Δεν πρόκειται να δω τον ωκεανό. Ο ωκεανός είναι από την άλλη πλευρά, 20 χιλιόμετρα δυτικά από εδώ. Εγώ κατευθύνομαι βορειοανατολικά.
Ας είναι.

Ανεβαίνω επάνω. Βλέπω την κοιλάδα του Seguiat el Hamra να απλώνεται προς στα βόρεια, αμμόλοφους μέχρι τον ορίζοντα στα ανατολικά.
Αρχίζω να περπατάω. Ένα αυτοκίνητο στο βάθος, φωνές: παιδιά κάνουν τσουλήθρα στους αμμόλοφους.
Προσεγγίζω, χαιρετάω τον πατέρα. Του ζητώ να με φωτογραφήσει – η μοναδική φωτογραφία στην οποία φαίνομαι και δεν είναι αυτοφωτογράφηση.
Είναι ντόπιοι. Μιλούν ισπανικά.

Η Δυτική Σαχάρα ήταν ισπανική αποικία, μέχρι το 1975. Οι παλιοί κάτοικοι, οι Σαχαραουί, εκτός φυσικά από αραβικά, και σε αντίθεση με τα γαλλικά των Μαροκινών, μιλούν ισπανικά. Αυτός είναι και ο λόγος παρουσίας τόσων πολλών παρατηρητών τού ΟΗΕ από ισπανόφωνες χώρες της Λατινικής Αμερικής (οι Ισπανοί, υποθέτω, δεν παίζουν, γιατί θεωρούνται μέρος του προβλήματος).

«Espagnol?»
«No, Griego.»
«Ah, Griego…»
Ευχαριστώ, χαιρετάω, και φεύγω.

Περπατάω σε έναν χωματόδρομο. Στο βάθος, βόρεια, βλέπω το δρόμο που οδηγεί πίσω στο Laayoune. Ωραία, θα περπατήσω μέχρι εκεί και θα γυρίσω στην πόλη έχοντας κάνει έναν ωραίο, μεγάλο κύκλο. Είναι μακριά, αλλά δεν νομίζω να ανησυχήσει κανείς αν αργήσω.
Ένα από τα πιτσιρίκια, πίσω μου, φωνάζει:
«Hey, Griego!»
Γυρίζω, σηκώνω το χέρι, χαιρετάω, με χαιρετάνε κι αυτοί, και συνεχίζω.

Ο δρόμος περνάει κοντά από έναν πύργο, έναν πύργο με κεραίες σαν και αυτές της κινητής τηλεφωνίας. Όταν πλησιάζω, βλέπω ότι υπάρχουν άνθρωποι.
Όταν πλησιάζω περισσότερο, βλέπω ότι είναι στρατιώτες.
Και όταν είμαι πολύ κοντά, βλέπω ότι με έχουν αντιληφθεί και αυτοί, βλέπω έναν να έχει αρχίσει να περπατάει προς το μέρος μου, βλέπω έναν άλλον να τον ακολουθεί σε κάποια απόσταση…
Όλα τα έβλεπα, τελικά. Όλα, εκτός φυσικά από το προφανές…

CUT

Φλάσμπακ. Sergio Leone, Ο Καλός, ο Κακός, και ο Άσχημος.

Ο Καλός (Κλιντ Ίστγουντ) και ο Άσχημος (Ελάι Γουάλας), σε μια άμαξα. Κυνηγάνε το θησαυρό.
Δεν το ξέρουμε ακόμα, αλλά ο θησαυρός είναι θαμμένος σε ένα νεκροταφείο, σε έναν τάφο με την ένδειξη «Άγνωστος», δίπλα στον τάφο κάποιου Arch Stanton.
(And we, once, claimed to be Arch Stanton, the Absolute Nobody – αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…)

Ο αμερικανικός εμφύλιος μαίνεται. Οι ήρωές μας πρέπει να περάσουν ανάμεσα από τους εμπόλεμους. Γνήσιοι πατριώτες, έχουν μαζί τους στολές και από τα δύο στρατόπεδα. Για κάθε περίσταση…
Βλέπουν από μακριά ένα απόσπασμα. Ο Γουάλας παίρνει το κιάλι, βλέπει γκρίζες στολές.
«Νότιοι είναι, blondie.»
Βγάζουν και φοράνε στολές της Συνομοσπονδίας.

Πλησιάζουν και διασταυρώνονται με το απόσπασμα. Τους χαιρετάνε. Ο Γουάλας, ενθουσιώδης, αρχίζει να φωνάζει:
«Ζήτω ο Νότος! Ζήτω ο Στρατηγός Λη!»
Ίστγουντ – ανήσυχος, σαν να έχει αντιληφθεί ότι κάτι δεν πάει καλά.
Ο άλλος σταθερά:
«Ζήτω ο Νότος! Θα νικήσουμε!»
Ο Ίστγουντ αρχίζει να τον σκουντάει.
«Σκάσε.»
«Ε; – Ζήτω ο Νότος, παιδιά! Ο Θεός είναι μαζί μας γιατί μισεί τους Γιάνκηδες!»
«Βούλωσ’ το σου λέω…»
«Ο Γουάλας σκύβει δίπλα, «Τι έπαθες ρε blondie;»
Ο Ίστγουντ εκστομίζει την ατάκα:
«Ο Θεός δεν είναι μαζί μας γιατί, εκτός από τους Γιάνκηδες, μισεί και τους ηλίθιους.»
Και μ’ αυτό, η κάμερα στρέφεται στους στρατιώτες του αποσπάσματος, που έχουν αρχίσει να τινάζουν την γκρίζα σκόνη από πάνω τους, για να φανούν από κάτω οι σκούρες μπλε στολές των Βορείων…
… των Γιάνκηδων…

Η επόμενη σκηνή τούς βρίσκει σε ένα στρατόπεδο αιχμαλώτων. Διοικητής είναι ο Κακός (Λη Βαν Κλιφ)…

CUT

Laayoune, Δυτική Σαχάρα.
Ο προπορευόμενος στρατιώτης με πλησιάζει και με καλημερίζει.
Τον καλημερίζω και εγώ.
«Έχετε ταυτότητα ή διαβατήριο;»
Έχω. Του το δίνω.
«Είστε σε στρατιωτική περιοχή.»
Σηκώνω τους ώμους, κάνω μια γκριμάτσα, χειρονομίες που προσπαθούν να πουν «δεν το ήξερα, δεν είδα καμία προειδοποιητική πινακίδα».
«Ακολουθήστε με, παρακαλώ.»
Τον ακολουθώ.
Εδώ που τα λέμε, δεν νομίζω ότι έχω και άλλη επιλογή.

Και τον ακολουθώ, και εκείνη τη στιγμή φυσάει, και ο άνεμος φέρνει ένα γέλιο, από μακρυά, από νότια μέρη, όχι πιο νότια από εδώ, αλλά νότια, από την Κρήτη – το γέλιο του φίλου μου του Σταύρου Τζ., «φίλε τα κατάφερες, το έλουσες τελείως το θέμα, να δω πώς θα ξεμπλέξεις τώρα»…

Κάπου εκεί λοιπόν, κάπως έτσι, βρίσκομαι κρατούμενος του Βασιλικού Μαροκινού Στρατού…

(Συνεχίζεται…)

Advertisements

7 Σχόλια to “«Ο Θεός δεν είναι μαζί μας…»”

  1. Dimitris said

    »Κάπου εκεί λοιπόν, κάπως έτσι, βρίσκομαι κρατούμενος του Βασιλικού Μαροκινού Στρατού…»

    …palie mou file
    ….mas trava monoteliaka o ‘olethros’…de mporoume ma kai de theloume na antistathoume….ton proskaloume sa spitha panw se swro apo ksera klaria, me ena paixnidisma matiou kai ena xamogelo yposxesis…
    kapoioi elaxe na einai pia underground, ‘sleeper’- olethroi ki alloi energoi stylovates tou kinimatos…
    steile coordinates gia to pou tha pane ta fylla kapnou

    in no man’s land…

    P.S. Meta to deytero cut:ennalaktiko mousiko xali to soundtrack tou Cave apo ti ‘Dolofonia tou Jesse James….’ (fade away and out)

  2. basileios said

    το τελος σου σημαίνει πως είτε οι βασιλκες μαροκινες φυλακες εχουν σύνδεση ιντερνετ, ή την γλίτωσες 😉

  3. eleni_achill said

    Telika nomizo oti katafernis na pernas kala akoma k otan briskese kratoumenos…I peripetia se eksitari.
    …min mas kratas se agonia perimenoume sinexia!
    😉

  4. Ιωάννα said

    Απίστευτοι συνειρμοί… μανάδες, χόρτα, ο Clint,
    τι να πω!
    Εσύ δεν γράφεις, ζωγραφίζεις!
    Περιμένω εναγωνίως τη συνέχεια, θα εντείνω όμως
    το σουρεάλ του πράγματος κάνοντας
    ένα λίαν υποκειμενικό σχόλιο.
    «Όποιος δεν είναι μάνα, δεν ξέρει»

  5. desertnaut said

    @ Dimitris: Σωστός, φίλε. Επιπλέον: «My dad’s from Texas. His name is actually Jesse Frank, he’s named after Jesse and Frank James» – Tom Waits, Innocent when you dream – The Interviews

    @ Basileios: Ωραία έκφραση «το τέλος σου», μου άρεσε… Άσε να το δουλέψω λίγο 🙂

    @ eleni: Your wish has already been fulfilled, albeit partially… 😉

    @ Ιωάννα: Συμφωνώ, και μάνα είναι μόνο μία! 🙂

  6. […] κρασί;» «Τρία… Έπιασα να τους λέω ιστορίες, πώς με συνέλαβαν οι Μαροκινοί μόλις είχα έρθει, και ένας βλάχος Τεξανός στο Ελ Πάσο, δέκα χρόνια […]

  7. […] …και την τρίτη ημέρα θα βγω έξω, θα αναζητήσω το τραγούδι του ανέμου στους αμμόλοφους, θα ανταμειφθώ… …και, πολύ νωρίτερα απ’ ότι φανταζόμουν, θα ζήσω την πρώτη αναπάντεχη περιπέτεια… […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: