Άσκηση πρώτων βοηθειών, με θύμα τον Antonio

Άσκηση πρώτων βοηθειών, με θύμα τον Antonio

 

          “OK Christos, we are in a minefield…”

            “Σταμάτα το αμάξι, τράβα χειρόφρενο, άνοιξε όλα τα παράθυρα και τα χέρια σου μακριά από το τιμόνι – HAWK-2, stop, stop – this is a minefield exercise – I say again – this is a minefield exercise – over”

            “HAWK-1 – roger – minefield exercise – over”

            “HAWK-2 – this is HAWK-1 – stop the car, pull the handbrake, keep your hands off the steering wheel, open all four windows, put your flackjackets on and report back – over”

            “HAWK-1 – this is HAWK-2 – wilco”

            “HAWK-2 – this is HAWK-1 – do not step out of the car for any reason – I say again – do not step out of the car – over”

            “Roger”

            “OK, φοράμε τα αλεξίσφαιρα.”

            O Enam δίπλα μου, στη θέση του οδηγού, προσπαθεί να βάλει το γιλέκο, δυσκολεύεται, κουνάει άθελά του το τιμόνι με τους μηρούς…

            “Πρόσεχε σε παρακαλώ, κουνάς το τιμόνι!” του λέω αυστηρά.

            Δυσανασχετεί, προσπαθεί να μην το δείξει, δυσκολεύεται ακόμα, είναι και μεγαλόσωμος, χρειάζεται χώρο, οπότε… ανοίγει την πόρτα και απλώνει το πόδι του έξω…!

            “What THE HELL ARE YOU DOING???”, ουρλιάζω.

 

            Αργότερα, στην απενημέρωση της πρακτικής μου εξέτασης, “…και πρέπει να είμαστε όλοι ήρεμοι, ψύχραιμοι… όταν άνοιξα την πόρτα μού ’βαλες τις φωνές.”

            Του χαρίζω το καλό μου χαμόγελο, αυτό που φυλάω για ειδικές περιστάσεις. “Ξέρεις, Enam, ευτυχώς που ήταν άσκηση, γιατί αν ήταν πραγματική κατάσταση και έκρινα ότι μπορεί να ανατιναχτώ εξαιτίας σου θα σε χτύπαγα, και αν χρειαζόταν θα σε χτύπαγα μέχρι αναισθησίας, πίστεψέ με.”

            Δεν μπορείτε να πάρετε τα πόδια σας, δεν ξέρετε πού πάνε τα τέσσερα, δεν μπορείτε να μοιράσετε δυο γαϊδουριών άχυρα, και θέλετε και να με αξιολογήσετε κιόλας…

 

            Τά ‘χω πάρει με όλη αυτήν την κωμωδία που λέγεται διαδικασία πιστοποίησης, και δεν κάνω καμία προσπάθεια να το κρύψω. Έβλεπα τον Nassir, τον μπαγκλαντεσιανό υποσμηναγό που πιστοποιήθηκε πριν από μένα, πώς τον βρήκαν μικρό και αγχώδη και τον πίεζαν· εντελώς στρεσαρισμένος στην πρακτική του εξέταση, ανάθεμά με αν έκανε μία σωστή ενέργεια. Φυσικά πιστοποιήθηκε. Μετά ερχόταν να με συμβουλέψει, “Christos, πρόσεχε τον Enam… Christos, o Enam αυτό… Christos, ο Enam το άλλο…” Προσπάθησα να είμαι ευγενικός – ο άνθρωπος το καλό μου ήθελε – αλλά η υπομονή μου εξαντλήθηκε γρήγορα.

            “Δεν μου λες Nassir, πόσων χρονών είσαι;”

            “33”.

            “OK, κοίτα, εγώ είμαι 40”.

            “40;” γουρλώνει τα μάτια. “Αποκλείεται”.

            “Ναι, ξέρω, αλλά είμαι 40. Δεν στο παίζω μεγάλος, μη με παρεξηγήσεις, αλλά ειδικά αυτή η δεκαετία, από τα 30 στα 40 σου, μετράει πολύ στο πώς αντιμετωπίζεις τέτοιες περιπτώσεις. Και πίστεψέ με, κάτι τύποι σαν τον Enam δεν μου φτάνουν ούτε για πρωινό. Τους τσιμπάω εκεί, κατά τις 10-11, μετά τον δεύτερο καφέ, για σνακ.”

 

            Δεν έχουμε καλή χημεία με τον Enam, παρόλο που ο κακομοίρης προσπαθεί, αλλά πάλι δεν νομίζω ότι και κανείς άλλος έχει… Επισμηναγός της κροατικής αεροπορίας, μουσουλμάνος, γεννημένος το ’58 στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, είναι ο διοικητής τού Oum Dreyga μέχρι τον Ιούλιο, οπότε και επιστρέφει στην πατρίδα του. Και τελείως για τα μπάζα…

 

End of qualification patrol

End of qualification patrol

            Μετά την πρακτική εξέταση έμενε η τελευταία δοκιμασία, η διάλεξή μου με θέμα “Cultural awareness & gender in peacekeeping”. Φυσικά εντελώς απροετοίμαστος – τελείωσα τις διαφάνειες μισή ώρα πριν αρχίσω – και φυσικά έδωσα ρέστα, τους καθήλωσα τελείως, καμία σχέση με ό,τι άλλο έχω παρακολουθήσει εδώ… Το ‘χω το public speaking, είναι το δεύτερο – και τελευταίο – ταλέντο μου (το πρώτο είναι οι εξυπνακίστικες συρραφές & μοντάζ κειμένων, όπως αυτό, από Το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας του Pynchon, που δημοσιεύτηκε στη Γαλέρα το Φεβρουάριο του 2008). Τέλειωσε η διάλεξη, τέλειωσαν και οι ερωτήσεις, ανακοινώνεται επί τόπου από τον διοικητή η επιτυχής μου πιστοποίηση, λογύδριο, “πολύ επαγγελματίας, σου έχω πλήρη εμπιστοσύνη να πάρεις την περίπολο, να την οδηγήσεις έξω και να τη φέρεις πίσω ασφαλή”, χειροκροτήματα, κακό, “η καλύτερη διάλεξη που έχω παρακολουθήσει” και άλλα ψέματα…

            … και σιγά σιγά, χαμηλόφωνα και υποδόρια στην αρχή, μεγαλόφωνα στη συνέχεια, από ανθρώπους με τους οποίους έλεγα μια τυπική καλημέρα μέχρι τότε:

            “…νάτος, ο επόμενος διοικητής…»

            Προσπερνάω τρέχοντας και πάω στα

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΜΑΪΟΥ

            “Οι λέξεις είναι απειλητικές· οι αριθμοί καθησυχάζουν. Σ’ αυτό οφείλεται, εξάλλου, η τρόπον τινά ψυχαναγκαστική ακροαματικότητα των δημοσκοπήσεων” – Ευγένιος Αρανίτσης, Φούσκες

            Περιπολίες εδάφους: 15

            Διήμερες περιπολίες: 0

            Διανυκτερεύσεις σε σκηνή στην έρημο: 0

            Περιπολίες ως επικεφαλής: 7 (5 υπό εκπαίδευση, 1 υπό πιστοποίηση)

           

            Συνολικά διανυθέντα χιλιόμετρα: 2123

            Χιλιόμετρα ως οδηγός: 69

            Χιλιόμετρα ως επικεφαλής: 1156

 

            Περιπολίες αέρος: 1

            Ώρες πτήσης: 1,8

ΣΧΕΔΙΑ ΠΤΗΣΗΣ

Παρ 19 Ιουν: Oum Dreyga -> Laayoune -> Las Palmas (Gran Canaria)
 
Τετ 24 Ιουν: Las Palmas -> Praia (Cabo Verde)
 
Κυρ 12 Ιουλ: Praia -> Las Palmas -> Laayoune
 
Τρι 14 Ιουλ: Laayoune -> Oum Dreyga
 
Επόμενη ανταπόκριση Inch’ Allah από Κανάρια, nothing more, out.-

See you in Cabo Verde...

See you in Cabo Verde...

16 Ιουνίου, γύρω στις 19:00, η πρώτη μου αμμοθύελλα (ακολούθησε καταιγίδα)

16 Ιουνίου, γύρω στις 19:00, η πρώτη μου αμμοθύελλα (ακολούθησε καταιγίδα)

16 Ιουνίου, γύρω στις 14:00, στον φιλόξενο κήπο του 47ου Τάγματος Πεζικού
16 Ιουνίου, γύρω στις 14:00, στον φιλόξενο κήπο του 47ου Τάγματος Πεζικού

 

Πρωινό 16ης Ιουνίου, τελευταία περιπολία με τον Jean-Michel

Πρωινό 16ης Ιουνίου, τελευταία περιπολία με τον Jean-Michel

 

Απροετοίμαστος. Αυτή πρέπει να είναι η κατάλληλη λέξη. Αλλά πώς μπορείς να προετοιμαστείς; Δεν μπορείς. Μάλλον… Θα γλιστρήσει αθόρυβα, απροειδοποίητα, από εκεί που δεν την περιμένεις, από ρωγμές που δεν ξέρεις καν ότι υπάρχουν ή τις θεωρούσες κλειστές… τσιμεντωμένες… Ίσως πάλι να ήταν εκεί από καιρό και απλώς περίμενε το ερέθισμα που θα τραβήξει την περόνη – ένα βλέμμα, μια χειρονομία, μια συγκεκριμένη οπτική γωνία από την οποία, ξαφνικά, αντικρίζεις ένα κατά τα άλλα εντελώς γνώριμο τοπίο… Η περόνη φεύγει, αλλά αυτό που ακολουθεί δεν είναι έκρηξη, μοιάζει περισσότερο με βρύση που ανοίγει και σε πλημμυρίζει αργά, ειρηνικά, σχεδόν ευπρόσδεκτα
Είναι Δευτέρα βράδυ, 1 Ιουνίου, κάθομαι στο παρατηρητήριο και κοιτάω τη νύχτα πέρα από τα κίτρινα φώτα του φυλακίου… Είμαι εδώ πάνω από δύο μήνες, έχω αφήσει πίσω φίλους και δικούς, πρόσωπα και μέρη αγαπημένα, και δεν μελαγχόλησα ποτέ, ούτε μια φορά, ούτε μια στιγμή, μέχρι σήμερα – καυτό απόγευμα, κόλαση, ο Ιούνιος μας διαπιστεύθηκε με ζοριλίκια, θολή ατμόσφαιρα, αέρας, κι εμείς φορέσαμε τις στολές μας, αρβύλες και μπλε μπερέ, και παραταχθήκαμε τιμητικά για να αποχαιρετήσουμε τον λοχαγό Naves.
Μετάθεση.
Mijek.

P1010468

Fucking Brazilian τον φωνάζαμε σχεδόν όλοι – ήταν αξιωματικός επιχειρήσεων, G3, υπεύθυνος για το πρόγραμμα και τη σύνθεση των περιπόλων και των υπηρεσιών, θέση ελάχιστα αξιοζήλευτη, μια και όλοι, διαρκώς, έχουν παράπονα, γκρινιάζουν… “Fucking G3…”, “fucking Brazilian…”, μέχρι που ένα βράδυ αναγκάστηκα να επέμβω, “gentlemen, σας παρακαλώ, δεν είναι ευγενικό, δεν ακούγεται και ωραίο… προτείνω να τον φωνάζουμε Foxtrot Bravo – FB – από τα αρχικά των λέξεων Fucking Brazilian”, και από εκείνη την ημέρα έγινε ο Foxtrot Bravo, μοιραζόμενος το όνομα με ένα από τα 500 GPS waypoints της αχανούς περιοχής ευθύνης τού Oum Dreyga…

P1010479

Ο Jeno, ο Ούγγρος αξιωματικός προσωπικού (G1), διαβάζει το Certificate of Appreciation. Με πιάνω να απολαμβάνω τη σύντομη, κοφτή, μεστή τελετουργία, πράγματα που φανταζόμαστε ότι γίνονται στο στρατό, πράγματα που τα ξέρω μόνο από ταινίες… Ο υποδιοικητής δίνει προσοχή, αναφέρει στον διοικητή, επιστρέφει στη θέση του, δίνει ημιανάπαυση, ο αξιωματικός προσωπικού διαβάζει το CoA, ο διοικητής το απονέμει στον τιμώμενο, ο οποίος περνάει μπροστά από την παράταξη, μας χαιρετάει όλους, έναν έναν, και υποστέλλει τη σημαία… Δέκα, δεκαπέντε λεπτά, και τέλος…

Κάθομαι στο παρατηρητήριο, κοιτάω τη νύχτα, δυο μήνες τώρα και δεν με έχει πάρει από κάτω ποτέ, και με πιάνω απόψε να μελαγχολώ στη σκέψη ότι αύριο ο γαμημένος Βραζιλιάνος φεύγει…

Λοχαγός του πεζικού, σκληρός επαγγελματίας, τυπίκουρας με σύνθημα “sacrifice”. Sacrifice for the mission… Τρέφω έναν αυθόρμητο, πηγαίο σεβασμό για τέτοιου είδους ανθρώπους, έναν σεβασμό που καθόλου δεν με εμποδίζει – απεναντίας, με σπρώχνει – να τους τη λέω με κάθε ευκαιρία. Ένα από τα πρώτα πρωινά μου εδώ πάω να μπω στην τραπεζαρία, ο Naves βγαίνει, περνάει από μπροστά μου, δεν μιλάει, πάει προς το δωμάτιό του. Τον αφήνω να κάνει 3-4 βήματα. “Hey, Naves…”
Γυρίζει. Γυαλιά ηλίου. Ανέκφραστος.
“Στην πατρίδα σου δεν λέτε καλημέρα;”
Χαμογελάει, πλησιάζει. “Η γυναίκα μου συνέχεια παραπονιέται γι’ αυτό.”
“Ωραία, τώρα ξέρεις ότι έχει δίκιο.»”

“Κοίτα, Naves, θα προσπαθήσω να το πω απλά, έτσι ώστε να το καταλάβει ακόμα και πεζικάριος”. Πλακίτσες που προσπαθούν να κρύψουν το δέος που αισθάνεται ένας αξιωματικός του γραφείου και του laptop, όπως εγώ, απέναντι σε έναν άνθρωπο που, 22 χρονών, φρέσκος ανθυπολοχαγός, βρέθηκε διοικητής διμοιρίας στα σύνορα, βαθιά μέσα στη ζούγκλα του Αμαζονίου.
“60 χιλιόμετρα την ώρα είναι μια χαρά”, μου είπε κάποτε που συζητάγαμε για το όριο ταχύτητας στην έρημο. “Εγώ είχα ένα προωθημένο φυλάκιο στα πέντε χιλιόμετρα από το στρατόπεδό μου, και χρειαζόμουν τέσσερις ώρες με τη βάρκα, μόνο για να πάω…”

Ο Naves έχει μόλις παραλάβει το τιμητικό δίπλωμα. Αρχίζει να περνάει μπροστά από την παράταξη. Φτάνει μπροστά μου. Στεκόμαστε προσοχή. Χαιρετάει. Ανταποδίδω.
“Captain Naves, it was a real pleasure.”
“For me also.”
Αγκαλιαζόμαστε…
Ίσως –ίσως– να του ψιθύρισα στο αυτί “you fuckin’ Brazilian”… Δε θυμάμαι…

P1010490

Κάθομαι στο παρατηρητήριο, η νύχτα με κοιτάει, ηθοποιό της κακιάς ώρας στην άκρη κατάφωτης σκηνής, και προσπαθώ να αφουγκραστώ όλες εκείνες τις ιστορίες από τη ζούγκλα τού Αμαζονίου που θα μείνουν κρυμμένες στο σκοτάδι, εκεί έξω, επειδή συνεχώς το ανέβαλα για αύριο…
Σκέφτομαι τον Naves… Αύριο, όταν θα φύγει με το ελικόπτερο, θα είμαι έξω, σε περιπολία… Αλλά απόψε είναι ακόμα εδώ, μπορώ να κατέβω, να πάρω το μπουκάλι από το δωμάτιό μου και να πάω να τον βρω, να γίνουμε στουπί, να πούμε τις ιστορίες που δεν προλάβαμε να διηγηθούμε, ιστορίες από τις πατρίδες μας, να πούμε ψέματα ο ένας στον άλλον ότι θα τα ξαναπούμε, και να αποχαιρετιστούμε…
Μπορώ… Προλαβαίνω…
Κάθομαι ακίνητος στο παρατηρητήριο, η έρημος νύχτα με κοιτάει, μου μιλάει, προφητεύει τα μελλούμενα – δεν πρόκειται να πας· θα μείνεις για λίγο ακόμα εδώ, μετά θα πάρεις την καρέκλα και θα κατέβεις, θα την αφήσεις στην αίθουσα ενημέρωσης, θα πας στο δωμάτιό σου, θα κοιμηθείς… και δεν θα τον ξαναδείς…
Κι εγώ κάθομαι εκεί, στο παρατηρητήριο, κοιτάζω νοτιοδυτικά, προς τα βουνά που κανένας χάρτης δεν λέει το όνομά τους, και ξέρω ότι έχει δίκιο…

P1010521

P1010528

Peacekeeping

2 Ιουνίου , 2009

Ο όρος “Επιχειρήσεις Υποστήριξης Ειρήνης” εισήχθη από το Ηνωμένο Βασίλειο· σήμερα χρησιμοποιείται στο δόγμα του ΝΑΤΟ για να καλύψει τις επιχειρήσεις διαφύλαξης ειρήνης (peace-keeping) και τις  επιχειρήσεις επιβολής ειρήνης (peace enforcement). Η “υποστήριξη” υποδηλώνει ότι οι στρατιωτικές ενέργειες παρέχονται προς υποστήριξη πολιτικών στόχων. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και κάποια άλλα έθνη προτιμούν τη χρήση του γενικού όρου “ειρηνευτικές επιχειρήσεις” για αποστολές υπό την εντολή των Ηνωμένων Εθνών.

 

            Όταν ο Damir άκουσε ότι θα πήγαινα στο Oum Dreyga, με άρχισε στο δούλεμα: “Όλα καλά, κανένα πρόβλημα, 5 ώρες η μικρότερη περιπολία, τρεις μέρες η μεγαλύτερη, με δυο διανυκτερεύσεις έξω.” Είχε δίκιο. Το Oum Dreyga έχει τη μεγαλύτερη περιοχή ευθύνης από τα εννέα φυλάκια της MINURSO στη Δυτική Σαχάρα – τρεις φορές μεγαλύτερη από μερικά φυλάκια στην άλλη πλευρά του Berm, στην πλευρά του POLISARIO.

            “Οι POLISARIO, my friend, είναι μαχητές, πραγματικοί μαχητές. Και γνήσιοι μουσουλμάνοι: όταν έκαναν επιδρομές και αιχμαλώτιζαν μαροκινά κονβόι, έπαιρναν τα όπλα και τα οχήματα, έδιναν στους Μαροκινούς στρατιώτες ένα φορτηγό και τους άφηναν ελεύθερους να γυρίσουν πίσω…”

            Είναι ο Alvaro Pintos, υποπλοίαρχος του ναυτικού της Ουρουγουάης, γείτονάς μου, φιλόζωος, γνωστός πλέον ως “Ο Άνθρωπος Που Φώναζε Por Aca”, και με αγγλικά της συμφοράς: “No is correct!”, δηλαδή “δεν είναι σωστό”. Μου παίρνει αρκετό χρόνο να καταλάβω ότι αντί για το much και το many χρησιμοποιεί το more, αλλά το προφέρει moore – μουρ, και χρησιμοποιεί μία μόνο λέξη (killer) για να πει kill ή killed. Κάποια στιγμή, επιτέλους, η φράση “he killer moore cats, you understand?” βγάζει νόημα, he killed many cats, σκότωσε πολλές γάτες και ο ήλιος της επικοινωνίας ανατέλλει (αλλά όταν αργότερα του λέω “OK, Alvaro, this can be kind of tricky”, με κοιτάει σαν να μιλάω κινέζικα).

            Είναι πολύ περήφανος για τη χώρα του: “Ουρουγουάη, my friend, τέσσερα εκατομμύρια άνθρωποι, λίγοι φτωχοί, λίγοι πολύ πλούσιοι, και οι υπόλοιποι μια μεγάλη μεσαία τάξη, όχι σαν τη Βραζιλία… Ουρουγουάη, my friend, η Ελβετία της Λατινικής Αμερικής…”

            Πολύ περήφανος για τη χώρα του… και τελείως καφενείο στην περιπολία…

            Τις προάλλες τα σκάτωσε στην πλοήγηση, βγήκαμε 100 χιλιόμετρα εκτός πορείας, κι άλλα 100 να γυρίσουμε 200, εντάξει, δε λέω, ωραία η οδήγηση, αλλά δεν υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος τα 360 χιλιόμετρα της ημέρας να τα κάνεις 560, απολύτως κανένας…

            Το καλό της υπόθεσης: οδηγήσαμε νότια από την Dakhla, από τη μια πλευρά η έρημος, από την άλλη ο ωκεανός, κι εσύ στη μέση, τοπίο στοιχειωμένο, κύματα και λευκή άμμος κάτω από έναν αμείλικτο ήλιο, και στο τέλος του δρόμου η Μαυριτανία (“έλα… έλα…”)

            Και ίσως -ίσως- να περάσαμε τον Τροπικό του Καρκίνου…

 058_small

            Peacekeeping…

Υπάρχουν διάφοροι ορισμοί για τη διαφύλαξη της ειρήνης και την επιβολή της. Παρόλο που οι λέξεις μπορεί να διαφέρουν, υπάρχει ευρεία διεθνής συμφωνία για την προσέγγιση που απαιτεί μια επιχείρηση των Ηνωμένων Εθνών και για τις σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο αυτών ειδών επιχειρήσεων. Η διαφύλαξη και η επιβολή της ειρήνης μπορούν να οριστούν ως εξής:

Διαφύλαξη της ειρήνης (ΔΕ): επιχειρήσεις που πραγματοποιούνται με τη συναίνεση των εμπόλεμων πλευρών, προς υποστήριξη των προσπαθειών για την επίτευξη ή τη διατήρηση της ειρήνης, έτσι ώστε να βελτιωθεί η ασφάλεια και η διαβίωση σε περιοχές δυνητικής ή πραγματικής σύγκρουσης.

Επιβολή τής ειρήνης (ΕΕ): επιχειρήσεις που πραγματοποιούνται για την αποκατάσταση της ειρήνης, μεταξύ εμπολέμων που δεν συναινούν στην επέμβαση, και οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν πολεμικές δραστηριότητες.

 

            Έχει μερικές στάνταρ εκφράσεις ο Alvaro. Μία είναι το “no is correct” – αλλά όταν είναι σκυμμένος πάνω από το GPS και εσύ προσπαθείς να καταλάβεις αν λέει “no is correct” ή “now is correct”, δεν είναι τόσο αστείο, πιστέψτε με… Κάποιες άλλες εκφράσεις του είναι “my friend”, “you understand?”, και “enjoy the mission”.

            Μία άλλη είναι το “come on”…

 

            Δεν το λέει με τον τρόπο που το έλεγα εγώ, εμείς, COme on, κοφτά, ο τόνος στην πρώτη συλλαβή, όχι, ο Ουρουγουανός τραβάει το τελευταίο “ο”, come Oooon, με εκείνη την τραγουδιστή προσωδία που είναι σύμφυτη με την εκφορά της ισπανικής γλώσσας. Την πρώτη φορά που το είπε, ενστικτωδώς, απάντησα ‘eah!

            Αλλά ακούστηκε κάλπικο, τελείως κάλπικο…

            Τώρα πια, εδώ, στη Δυτική Σαχάρα, δεν λέω come on… Το σλόγκαν που εισήγαγε ο Άγγελος Γ. και καθιερώσαμε εμείς οι υπόλοιποι, εδώ ακούγεται πολύ λίγο, ακούγεται παράταιρο, φάλτσο, περιττό… Ήταν ένα σύνθημα για έναν άλλο τόπο, για μια χώρα τώρα μακρινή, που δεν έρχεται ούτε στα όνειρά μου – άνθρωποι κλειστοί, μοναχικοί, φοβισμένοι, άνθρωποι καλοί, συνθλιμμένοι από τα αμείλικτα γρανάζια της καθημερινότητας, άνθρωποι που τραβάνε διαχωριστικές γραμμές και επάνω στις γραμμές χαράζουν σύνορα και επάνω στα σύνορα χτίζουν τείχη για να προστατέψουν αυτά που νομίζουν ότι έχουν, αυτά που είναι μέσα, ενώ τελικά τα πιο σημαντικά πράγματα βρίσκονται απ’ έξω… come on, μια ειλικρινής παρωδία σάλπιγγας της Ιεριχούς, come on, έλα, μπορείς, μπορούμε… δώσε μου το χέρι σου και θα τα καταφέρουμε…

            Όχι εδώ, όμως. Εδώ οι ήχοι βουλιάζουν στις αχανείς ησυχίες, και ο μόνος που τραγουδάει είναι ο άνεμος.

            Θάβω το come on και συνεχίζω…

            Peacekeeping…

Η διαφύλαξη και η επιβολή της ειρήνης έχουν τον ίδιο τελικό στόχο· η λογική όμως που διέπει την διεξαγωγή τής κάθε μίας είναι διαφορετική. Στο “Συμπλήρωμα στην Ατζέντα για την Ειρήνη”, ο Γενικός Γραμματέας έκανε αυτή τη διάκριση ξεκάθαρη:

“Στη διαφύλαξη της ειρήνης, η λογική πηγάζει από πολιτικές και στρατιωτικές προϋποθέσεις οι οποίες είναι πολύ διαφορετικές από εκείνες τής επιβολής· και η δυναμική της τελευταίας είναι ασύμβατη με τις πολιτικές διαδικασίες τις οποίες αποσκοπεί να προάγει η πρώτη. Η αδυναμία διάκρισης μεταξύ των δύο μπορεί να υπονομεύσει την βιωσιμότητα μιας επιχείρησης διαφύλαξης της ειρήνης και να θέσει σε κίνδυνο το προσωπικό της.”

            Ο στρατηγός Rose, διοικητής της UNPROFOR στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, συνόψισε το παραπάνω σκεφτικό όταν δήλωσε:

“Δεν μπορείς να κάνεις πόλεμο μέσα από οχήματα βαμμένα άσπρα.”

            Peacekeeping…

             Είναι Πάσχα, 19 Απριλίου, μόλις έχω τελειώσει με την εβδομαδιαία συντήρηση και το πλύσιμο του αυτοκινήτου μου, και έχω μια διαβολεμένη όρεξη να γράψω. Είναι Πάσχα, γιορτάζει ο πατέρας μου, γιορτάζει και ο ανηψιός μου διπλά: πριν από εφτά χρόνια, η μητέρα του – στην οποία, κατά ένα παράξενο τρόπο, δεν έχω καταφέρει να πω ποτέ ευθέως πόσο την αγαπώ – ξεκίνησε από την Κόρινθο, τραγουδώντας, στο πίσω κάθισμα ενός αυτοκινήτου, για να πάει στην Αθήνα να τον γεννήσει. Και για λίγο δεν είναι Πάσχα, δεν είναι Απρίλιος, είναι τέλη Νοεμβρίου 2007 και εγώ στο διαμέρισμά μου ετοιμάζομαι να περάσω τον Δεκέμβριο στις ερήμους τής κεντρικής Αυστραλίας. Παίρνω τηλέφωνο στην Κόρινθο να μιλήσω στο μικρό, να του πω ότι φεύγω για ταξίδι και δεν θα είμαι εκεί για τα Χριστούγεννα, αλλά θα πάω την Πρωτοχρονιά… Δεν έλεγε ακόμα καλά το θ. “Σείε”, μου λέει από το τηλέφωνο, “εγώ σέλω να πάω στην έρημο”…

 

             Είναι Πάσχα, 19 Απριλίου, ευχές με το πλήρωμα του ρωσικού ελικοπτέρου που σταθμεύει μονίμως εδώ. “Χριστός Ανέστη”, λέω στον συγκυβερνήτη Sergey, “Χριστός Βάσκριες” μου απαντάει, σφίγγουμε τα χέρια, αγκαλιαζόμαστε, αυτό ήταν, το ήξερα ότι θα συνεννοηθούμε ο καθένας στη γλώσσα του, άσε που δεν νομίζω να υπάρχει η έκφραση στα αγγλικά. Τον ακούω αργότερα να τηλεφωνεί στην πατρίδα του. “Χριστός Βάσκριες”…

              Παίρνω κι εγώ τηλέφωνα, με παίρνουν, οικογένεια, κουμπάροι, Sparky Friday & Walt Whitman, legends of their own time…

 

               Είναι Πάσχα, 19 Απριλίου, μόλις έχω τελειώσει με την εβδομαδιαία συντήρηση και το πλύσιμο του αυτοκινήτου μου και πρέπει να βάλω πλυντήριο, αλλά βαριέμαι, the hell with the laundry, είναι Πάσχα, έχει πέσει και ο αέρας, φτιάχνω τσάι και την αράζω στη γωνιά μου με την Έρημο του Le Clesio, και είμαι εκεί, δίπλα στη Λάλα Μεϊμάνα που κλαίει πάνω από τον νεκρό άντρα της, τον σεΐχη Μα ελ Αϊνίν, το Ύδωρ των Οφθαλμών: “Λίγο πριν χαράξει, την ώρα που ο αέρας έξω είναι σιωπηλός κι ακίνητος και δεν ακούγεται ο παραμικρός θόρυβος, ούτε ένα έντομο να πετά, πεθαίνει ο Μα ελ Αϊνίν. Η Μεϊμάνα, που κρατά ακόμα το χέρι του, το συνειδητοποιεί κι αμέσως ξαπλώνει στο χώμα, πλάι σ’ εκείνον που αγαπά, κι αρχίζει να κλαίει χωρίς να πνίγει πια τους λυγμούς της. Εκείνη τη στιγμή ο Νουρ, που στέκεται όρθιος κοντά στην πόρτα, κοιτάζει για τελευταία φορά το ανήμπορο κορμί του μεγάλου σεΐχη έτσι καθώς είναι ξαπλωμένο στην άσπρη του κάπα, τόσο ανάλαφρο, που μοιάζει να κυματίζει στον αέρα. Φεύγει πισωπατώντας και ξαναβρίσκεται μόνος μέσα στη νύχτα, στη σταχτιά πεδιάδα που τη φωτίζει το φως της πανσελήνου. Η κούραση κι η οδύνη δεν τον αφήνουν να πάει μακριά. Πέφτει κάτω, κοντά σε κάτι αγκαθωτούς θάμνους, κι αποκοιμιέται αμέσως, χωρίς να ακούει τη φωνή της Λάλα Μεϊμάνα που θρηνεί – ένας θρήνος που μοιάζει με τραγούδι.

 

              Είναι Πάσχα, 19 Απριλίου, και για μια ακόμα φορά βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους με τους οποίους δεν έχω καμία σχέση, κανένα κοινό σημείο…

               Δύο λόγοι έχουν φέρει τους υπόλοιπους εδώ πέρα. Ο ένας λόγος είναι τα χρήματα: ο Naves μου λέει ότι σχεδόν θα μπορέσει να αγοράσει σπίτι στη Βραζιλία. Ο άλλος είναι η απόκτηση επαγγελματικής εμπειρίας, η οποία σε κάποιες χώρες εκτιμάται δεόντως: ο Antonio, ο Ιταλός λοχαγός που ήρθε μία βδομάδα μετά από μένα, μου λέει ότι τέτοιες αποστολές είναι απαραίτητες στην Ιταλία αν θέλεις να ελπίζεις σε κάποια καλή θέση εξωτερικού στο μέλλον, π.χ. στρατιωτικός ακόλουθος σε πρεσβεία ή επιτελής στο ΝΑΤΟ. Σκέφτομαι τον τρόπο με τον οποίο καλύπτονται τέτοιες θέσεις στην Ελλάδα, και γελάω. Μετά, όταν ο Antonio μου λέει επίσης ότι ο χρόνος υπηρεσίας σε τέτοιες αποστολές λογίζεται διπλάσιος, όπως τα πτητικά εξάμηνα στην αεροπορία ή τα καταδυτικά εξάμηνα στο ναυτικό, σταματάω να γελάω και αρχίζω να θυμώνω…

               Μου περνάει γρήγορα, εξάλλου είναι Πάσχα, 19 Απριλίου, και δεν έχω έρθει εδώ ούτε για τα χρήματα ούτε για την απόκτηση επαγγελματικής εμπειρίας. Και δεν βιάζομαι να γυρίσω πίσω, όπως όλοι οι άλλοι. Δεν έχω καμιά σχέση με τους υπόλοιπους, οπότε είναι καιρός να σταματήσω να το κρύβω.

                Ανεβαίνω πάνω στον τσιμεντένιο τοίχο της ψησταριάς και κοιτάζω τον ήλιο που δύει στον ορίζοντα. Και συνειδητοποιώ ότι από τότε που ήρθα δεν το έχω κάνει ποτέ αυτό, δεν έχω δει ποτέ τον ήλιο να δύει στο Oum Dreyga, και η συνειδητοποίηση αυτή σκάει σαν σκαμπίλι στα μούτρα μου, είναι οδυνηρή, αλλά με ξυπνάει… Περνούν αστραπιαία σκέψεις, για τη διαβρωτική ισχύ της καθημερινής ρουτίνας, ακόμα κι εδώ, για τη σκουριά που παραμονεύει, για το πόσο ηλίθιος μπορεί να είμαι… Ευτυχώς δεν κρατάνε πολύ, εξανεμίζονται, διαλύονται μέσα στην απεραντοσύνη που απλώνεται μπροστά μου…

               Αργότερα, μετά το δείπνο και αφού έχει σκοτεινιάσει, θα ανεβώ στο παροπλισμένο παρατηρητήριο, δίπλα στην πύλη. Θα κυκλοφορεί πολύς κόσμος, αλλά κανείς δεν θα με δει, κανείς δεν θα σηκώσει το κεφάλι να κοιτάξει (και θα περνούν από δίπλα σου, αλλά δεν θα σε βλέπουν· και θα μιλάς, αλλά δεν θα σε ακούνε· και το μόνο που θα θυμούνται από σένα θα είναι ένας ίσκιος, και κάτι λόγια ακατάληπτα, που ίσως να ήταν και ο άνεμος). Τώρα πια, είμαι σίγουρος, κανείς δεν βλέπει καν το παρατηρητήριο…

                Αλλά αυτά θα γίνουν αργότερα – τώρα είμαι πάνω στον τσιμεντένιο τοίχο, έχω τον ήλιο στα μάτια μου και τη φωνή του Ξυλούρη στα ακουστικά. Ζαβαρακατρανέμια…

                 Και αρχίζω να χορεύω…

                  Αλληλούια

                  Είμαι αόρατος… Κανένα πρόβλημα… Αλλά είμαι εκεί…

                  Ίλεος

                  Χορεύω…

 DSCF0033_small

                        …

                  Στις περιπολίες των Ηνωμένων Εθνών, στην έρημο, όταν θες να ζητήσεις στάση για κατούρημα, η κωδική λέξη στον ασύρματο είναι peacekeeping