Στο Laayoune, ένας άλλος

10 Οκτωβρίου , 2009

002

Ξανά στο Laayoune, για τη σύσκεψη των επικεφαλής εθνικών αποστολών, και αντικρίζοντας τους αμμόλοφους μέσα από το ίδιο παράθυρο ενός διαφορετικού δωματίου στο ίδιο ξενοδοχείο, προσπάθησα να μιλήσω στον άνθρωπο που είχε πρωτοφτάσει εδώ, έξι μήνες πριν, νέος, αθώος, ανυπόμονος, με τη λαχτάρα τής ερήμου και ένα διπλωματικό διαβατήριο που έγραφε το όνομά μου. Προσπάθησα να αφουγκραστώ τις προσδοκίες του, να δω με τα μάτια του το απέραντο, αχαρτογράφητο τοπίο που απλωνόταν μπροστά του, να τον ρωτήσω τι διάολο έψαχνε να βρει και τι τελικά βρήκε… Προσπάθησα να του μιλήσω, να τον ακούσω, να μου θυμίσει, να του πω…

Δεν τα κατάφερα.

Μάρτιος 2009 - Καφετέρια αρχηγείου, νέοι UNMO's από τη Νιγηρία και την Ελλάδα. Με τον Buba βρεθήκαμε. Τον Έλληνα τον έψαξα, αλλά δεν τον βρήκα πουθενά...

Μάρτιος 2009 - Καφετέρια αρχηγείου, νέοι UNMO's από τη Νιγηρία και την Ελλάδα. Με τον Buba βρεθήκαμε. Τον Έλληνα τον έψαξα, αλλά δεν τον βρήκα πουθενά...

Αυτό που κατάφερα ήταν να βρεθώ μέχρι το λαιμό στη δίνη τής γοητείας τής αναθεματισμένα χαριτωμένης Zetti, της αρχίατρου από τη Μαλαισία.

Happy hour, 17:30, στην καφετέρια του αρχηγείου… Και κοιτάω γύρω, ψάχνω την Zetti, κοιτάω αν με κοιτάει, πηγαίνω ξανά γυμνάσιο… Την εντοπίζω, την προσεγγίζω, θα φάμε μαζί σήμερα; «Μην με αφήσεις μόνο μου απόψε, ξένο άνθρωπο εδώ, μακριά από το Oum Dreyga, το σπίτι μου…»

«Το Oum Dreyga… Σπίτι σου

Έχω ένα δωμάτιο με ένα κρεβάτι στο Oum Dreyga. Έχω μερικά βιβλία. Και δυο μπουκάλια Jameson.

Δηλαδή το σπίτι μου…

Και μετά αρχίζουμε τις μπύρες με τον Luciano, και ο επιτελάρχης απέναντί μου ψιθυρίζει κάτι στον στρατηγό, και με δείχνει, και όταν πάω να παραγγείλω τις επόμενες ο στρατηγός σχεδόν με αρπάζει από το μπράτσο, χειραψία, χαμόγελα, «όλα καλά;», «όλα καλά στρατηγέ», «ωραία, πέρνα από το γραφείο μου μετά»… κοιτάω γύρω μου, κόσμος πίνει, χαλαρώνει, περνάει καλά…. «εννοείτε… μετά από αυτό;», «ναι, πέρνα», «ΟΚ, στρατηγέ», και ξανά με την Zetti, «ο στρατηγός θέλει να με δει», «καλά, τι έκανες

Απλώς, είπα κάποια πράγματα με το όνομά τους…

* * *

Εβδομαδιαία αναφορά διοικητή, φυλάκιο Oum Dreyga, Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009, απόσπασμα:

«UNMOs at teamsite have begun noticing and discussing that, 20 days after the mine incident, nobody from the Higher Command has visited the teamsite for expressing their encouragement, sympathy and support. After the visits of the investigation teams, they have been left with the impression that Mission Headquarters’ only concern is to find people which will be held personally responsible. They feel disappointed and abandoned by the Headquarters. The morale is not high. – Maj Christos TSATSOULIS, Acting Commander»

Περιμένω ότι από αύριο, Δευτέρα, θα σπάσουν τα τηλέφωνα… ΟΚ παιδιά, εδώ είμαι…

Δευτέρα τίποτα. Τρίτη τίποτα. Τετάρτη τίποτα.

ΟΚ, κατάλαβα… Σιγά να μην διαβάζει κανείς τις αναφορές…

Την επόμενη Κυριακή, έχω ένα δίλημμα. Να τα ξαναπώ; Χρειάζεται; Στο κάτω κάτω, από τυπική άποψη, το καθήκον μου το έκανα. Τα είπα. Τώρα αν κανείς δεν διαβάζει, δεν είναι δικό μου πρόβλημα.

Σωστά. Δεν χρειάζεται. Τα είπα μια φορά.

Γράφω τη νέα αναφορά. Φτάνω στο τμήμα με τα σχόλια. Ανοίγω την προηγούμενη. Copy-paste. Αλλάζω μόνο το “20 days” – το κάνω “almost one month”…

Τη στέλνω…

* * *

Τα είχα πει λίγο πριν, με τον επιτελάρχη.

«Καλά, έγραψες ότι το ηθικό είναι χαμηλό

«Έγραψα ότι δεν είναι υψηλό, που δεν είναι ακριβώς το ίδιο.»

«Το ηθικό είναι πάντα υψηλό! Καλά τα πήγες μέχρι ένα σημείο, ανέφερες το πρόβλημα, το περιέγραψες, αλλά στο τέλος έπρεπε να πεις ότι “παρόλα αυτά, το ηθικό είναι υψηλό”!»

Sorry φίλε… Δεν νομίζω ότι θα συνεννοηθούμε…

* * *

Κανονίζω με την Zetti να μου αφήσει μήνυμα στο ξενοδοχείο, και, μετά από τρεις μπύρες, πάω να βρω το στρατηγό.

Περιμένω παρόμοια αντιμετώπιση. Αλλά κάνω λάθος.

Απρίλιος 2009, στο γραφείο του στρατηγού, "... και εσύ είσαι αυτός που συνέλαβαν οι Μαροκινοί", "αυτός είμαι, σύντροφε στρατηγέ..."

Απρίλιος 2009, στο γραφείο του στρατηγού, "... και εσύ είσαι αυτός που συνέλαβαν οι Μαροκινοί", "αυτός είμαι, σύντροφε στρατηγέ..."

Καθόμαστε εκεί και τα λέμε, σχεδόν σαν παλιοί φίλοι, και βγάζει και μου δείχνει φωτογραφίες από το 1991 που ήταν εδώ ως απλός στρατιωτικός παρατηρητής, σαν κι εμένα, λοχαγός ή ταγματάρχης –τα λέω μετά και δεν με πιστεύει κανείς– και συζητάμε για το ατύχημα, και για το τι πρέπει να γίνει, και εμείς είμαστε εδώ, και αν έχεις οποιοδήποτε πρόβλημα σήκωσε το ακουστικό και πάρε μας τηλέφωνο…

Έχει στο γραφείο του το πόρισμα της επιτροπής διερεύνησης. «Θεωρώ ότι ο διοικητής πρέπει να αντικατασταθεί. Σε εμπιστεύομαι ότι δεν θα πεις τίποτα.»

Δεν λέω τίποτα. Γυρίζω στην καφετέρια. Ο Luciano είναι ακόμα εκεί. Καθόμαστε και πίνουμε μπύρες, και επικοινωνούμε τηλεπαθητικά με έναν Αυστριακό, από τις παλιότερες καραβάνες τής αποστολής, που εμφανίζεται πάντα με δυο κερασμένες όταν είμαστε στεγνοί… Και η ώρα περνάει, και σκέφτομαι ότι θα στήσω τη Zetti, αλλά κάθομαι εκεί, και ακούω τον Βραζιλιάνο να μου λέει για τα τρία χρόνια που έκανε στην προσωπική φρουρά του προέδρου Λούλα, και πίνουμε μπύρες και η ώρα έχει πάει εννιά (“Ο Luciano κάθησε μέχρι τις εννιά στην καφετέρια; Δεν το πιστεύω, δεν το έχει κάνει ποτέ αυτό”, μου λέει αργότερα ο Valerio), αντίο Zetti, ίσως είναι καλύτερα έτσι…

Luciano

Όταν μπαίνουμε στο αμάξι να φύγουμε, λέω στον Luciano να με πάει στο ξενοδοχείο Nagir.

«Έχω ραντεβού με μια κυρία. Ήταν να μου αφήσει μήνυμα στο Lakouara, αλλά τέτοια ώρα… καλύτερα να πάμε στο Nagir, ίσως είναι εκεί…»

Φτάνουμε στο Nagir, ορμάω μέσα –τώρα πηγαίνω λύκειο!– βλέπω την συγκάτοικό της, «πού είναι η Zetti;», με κοιτάζει απορημένη, «7 η ώρα που έφυγα κοιμόταν», ΟΚ αυτό ήταν, καλύτερα έτσι…

Καθόμαστε να φάμε με τον Luciano. Πάω στον μπουφέ. Ακούω μια φωνή πίσω μου.

«Christos, γιατί είσαι ακόμα με στολή;»

Γυρίζω και είναι εκεί, με κοιτάει, σχεδόν αγουροξυπνημένη…

«Ε… καλησπέρα!»

«Περάσαμε από το Lakouara, να σε πάρουμε, αλλά δεν ήσουν εκεί…»

Ναι, ήμουν με τον στρατηγό, και μετά πήγα να πιω μια μπύρα με τον Luciano στην καφετέρια, και δεν θα το πιστέψεις, αλλά έπεσε ένας μετεωρίτης στο αρχηγείο, και αναγκάστηκα να τον σηκώσω, με τα χέρια μου, και να τον ξαναστείλω από κει που ήρθε, και… άργησα… συγγνώμη!

Χαμογελάει.

Αργότερα, περπατάμε οι δυο μας, νύχτα, στους δρόμους τού Laayoune… Μιλάμε για τα βιβλία μας. «Έχω πάρει μια βιογραφία τού Kafka», μου λέει. «Μου αρέσει πολύ ο Kafka, αλλά, δεν ξέρω, δυσκολεύομαι να την διαβάσω…»

«Δεν είναι περίεργο», λέω. «Κοίτα γύρω σου. Δεν είναι περίεργο ότι εδώ, δυσκολεύεσαι να διαβάσεις για τον Kafka. Είμαστε μακριά, πολύ μακριά από την αγαπημένη μου Πράγα…»

Σταματάει. Με κοιτάει. Χαμογελάει.

«Λατρεύω την Πράγα», λέει…

Zetti_2

Me

DSC01689_small

Advertisements

16 Σχόλια to “Στο Laayoune, ένας άλλος”

  1. Ανώνυμος said

    Ο ερωτας στη χωρα της χολερας. θα λεγα. ισως.

  2. Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος said

    Δεν είναι ένας άλλος – ο ίδιος είναι, πιο έμπειρος αλλ’ αθώος, με λιγότερες απαντήσεις ίσως και περισσότερα ερωτήματα αλλά πάντα καθαρός από τη σκουριά. Τον γνωρίζουμε, όπως τον αναγνωρίζει και η αρχίατρος και ο Βραζιλιάνος και ο στρατηγός

  3. Ανώνυμος said

    Nomizo oti pleon milas… there’s no coming back, the way is only one and it’s straight up…

  4. Sparky Friday said

    http://www.myspace.com/theraveonettes

    Yeaaaaaaahhhhhhhh BAbbbbbbbbeeeeeeeeee that’s a real garage punk outer urban story../.yeaaaaahhhh come on come on come on nai nai nai

  5. Λεωνίδας said

    Και πρός στιγμή φοβήθηκα οτι αραίωσες τις εμφανίσεις σου. Άξιζε η αναμονή του Σεπτεμβρίου τελικά για το διπλό.
    Πάντως τα κείμενα σου εκτός από βιβλίο, τώρα που εμφανίζεται και θηλυκή ύπαρξη, αρχίζουν να παίζουν δυνατά και για σενάριο σε μεγάλη οθόνη… 🙂
    Ωραίος φίλε. Keep going!!!

    • desertnaut said

      Η ιδέα δεν ήταν ποτέ να γράφω ένα κείμενο το μήνα. Στο επόμενο -σήμερα ή αύριο- θα καταλάβεις γιατί αραίωσαν οι εμφανίσεις…

      Τα υπόλοιπα από κοντά – πετάω Τρίτη, έχω 9 ώρες stopover στην Casablanca και 40 λεπτά στο Παρίσι. Και, το ξέρεις φίλε, μισώ να τρέχω στο Charles de Gaulle…

  6. G.R. said

    Όρμα όλεθρε και μην αφήσεις τίποτα…
    Εδώ μπορείς και ξαποστέλνεις κοτζαμ μετεωρίτες, σε μια αρχίατρο θα χρειαστείς ιδιαίτερα;

  7. Jean-Michel said

    I’m very sorry not to understand greek, so I can cope with the news you have put in your blog. Bas luck because I’m sure there is some poetry in your comments. The pictures you have selected remind me some good moment. I will keep your blog in my favorite in case of my daughters would be interested in my desert adventure. You have some daily life pictures that I have never taken. Here winter is coming slowly. My staff officer and office chief job , is interesting but I’m still guessing where I could be appointed next July. Be careful, beacause I understood that there was a car accident in july and a mine accident in september (in which area ?).
    See you soon old fellow, and don’t forget that you are welcome in Elsass. Tranfer my best regards also to Antonio and Damien.
    Eventually, after 4 months only remain the good moments but a lot of things already vanish out of my memory.

  8. […] γιατί σήμερα μόλις, ανακάλυψα ότι η Zetti πετάει κι αυτή, με άδεια, παίρνει την επόμενη πτήση από […]

  9. […] αναπάντεχη αλλά ευπρόσδεκτη, η οποία σε συνδυασμό με εκείνο το εντελώς περίεργο αίσθημα του να βρίσκομαι ξα…, δηλαδή στο σημείο εισόδου μου σε αυτή την ιστορία, έξι […]

  10. […] είχα συναντήσει όταν ήμουν στο αρχηγείο τον Οκτώβριο, για τη σύσκεψη τω…. Είχε μόλις […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: