«Ξέρεις, Santiago…»

12 Οκτωβρίου , 2009

P1060546

«Well, mofo…»
«Ξέρεις… δεν περίμενα ποτέ ότι εγώ θα σου έδινα το Certificate of Appreciation.»
«Εδώ όλα είναι δυνατά…»
«Ναι… μάλλον…»
«Να προσέχεις, φίλε μου…»
«I will… you too…»

Και μετά, ρε μπαγάσα, έφυγες… Έτσι απλά. Το ελικόπτερο πέρασε πάνω από το φυλάκιο την ώρα που υπέγραφα την ημερήσια αναφορά επιχειρήσεων, έκανε έναν κύκλο, και μετά εξαφανίστηκε, προς τη Δύση…

Και βρέθηκα στη θέση σου…
You, mofo

Ξέρεις, Santiago… όλοι ήμασταν σίγουροι ότι, όταν έφευγε ο Enam, θα γινόσουν ο επόμενος διοικητής. Ήσουν ο φυσικός αρχηγός σε αυτό το μέρος… Όλοι σε σέβονταν, και δεν άκουσα ποτέ κανέναν να λέει ότι είχε οποιοδήποτε πρόβλημα μαζί σου… Και θυμάμαι πώς χαλάρωσαν κάποιες εντάσεις, όταν έφυγε ο Naves και ανέλαβες αξιωματικός επιχειρήσεων… Είχε αντιπάθειες ο Βραζιλιάνος, και δεν ήταν περίεργο – τον θυμάσαι, τυπικός πεζικάριος, τελείως άκαμπτος… Τον φαντάζομαι, μερικές φορές, να ψάχνει στο ερμηνευτικό λεξικό τη λέξη ευελιξία

Ξέρεις, όταν γύριζε από τη σύσκεψη επιχειρήσεων, στο αρχηγείο, σταμάτησε εδώ…

* * *

Τέλη Ιουλίου. Απόγευμα.
55 βαθμοί. Καυτός άνεμος.
Το κλιματιστικό στο δωμάτιο χαλασμένο.
Κοιμάμαι στον καναπέ, στο club του φυλακίου.
Κάπου μέσα στον ύπνο μου, μια πόρτα ανοίγει.
Κάποιος θα μπήκε να πάρει νερό από το ψυγείο. Ή ο Alex, που κοιμάται κι αυτός εδώ τα μεσημέρια.
Δεν ακούω το ψυγείο να ανοίγει. Αλλά κάποιος ξεροβήχει.
Προσπαθώ να ξανακοιμηθώ. Δεν ενοχλώ κανέναν…
Ο κάποιος ξεροβήχει ξανά.
Ανοίγω τα μάτια. Σηκώνω το κεφάλι…
Ο απολυτότερος πεζικάριος ολόκληρης της Νότιας Αμερικής στέκεται από πάνω μου – Captain Naves himself
Σηκώνομαι νυσταγμένος. Τρίβω τα μάτια μου…
Ο Naves είναι ακόμα εκεί.

«Ήμουν σίγουρος ότι αυτός ο γαμημένος άνεμος από τις πύλες της κολάσεως δεν επρόκειτο να φέρει τίποτα καλό…»
«Hey, man, κι εγώ χαίρομαι που σε βλέπω!!!»
Τεράστιο χαμόγελο και αρχές φαλάκρας. Κακός συνδυασμός για τα μάτια, εδώ

Βγαίνουμε έξω. Καθόμαστε στο σκαλοπάτι. Ανάβω τσιγάρο.
«Man, έφυγα και τα διαλύσατε όλα σε αυτό το μέρος. Μου έλεγε ο Santiago πώς ακυρώσατε περιπολία με διανυκτέρευση…»
Δεν έχω ξυπνήσει ακόμα. Και δεν έχω καφέ… Και δεν μ’ αρέσει να καπνίζω χωρίς καφέ…
«Ναι, ο καιρός ήταν γάμησέ τα…»
«Ο καιρός, ο καιρός… Man, δεν ασχολούμαστε με τον καιρό! Ασχολούμαστε μόνο με την αποστολή
Τι πληρώνω, άραγε;
«Σου είπε ο Santiago ποιος ήταν επικεφαλής;»
«Όχι. Ποιος ήταν;»
«Εγώ.»
Κοιτάει μπροστά. Γελάει.
«Man, αισθάνομαι άσχημα… Δεν σε εκπαίδευσα σωστά!»

Τον πιάνω κεφαλοκλείδωμα και τον βάζω κάτω. Τον πιάνω κεφαλοκλείδωμα, τον βάζω κάτω και αρχίζω να τον χτυπάω. Τον πιάνω κεφαλοκλείδωμα, τον βάζω κάτω, αρχίζω να τον χτυπάω, φωνάζω τους άλλους και τον πετάμε στο βόθρο. Τον πιάνω κεφαλοκλείδωμα, τον βάζω κάτω, αρχίζω να τον χτυπάω, φωνάζω τους άλλους, τον πετάμε στο βόθρο και από πάνω ρίχνω μια χειροβομβίδα. Yeah!

Δεν κάνω τίποτα. Απαντάω όπως ο τύπος στο γνωστό ανέκδοτο, έπειτα από δώδεκα χρόνια επίπονων σπουδών στην ετοιμολογία:
«Fuck you, Brazilian…»
Νομίζω έφευγες.

.* * *

Έτσι που λες, φίλε, και όταν μας αξιολόγησαν οι συνάδελφοι, τον Ιούλιο, και βρέθηκες πρώτος, δεν υπήρξε καμία έκπληξη…

Το περίεργο, και αυτό που, ρε φίλε, δεν μπορώ να καταλάβω μέχρι σήμερα, είναι πώς εγώ βρέθηκα δεύτερος, πίσω σου, με μικρή διαφορά…

Αυτό, ρε Santiago, δεν μπορώ να το καταλάβω… Εσύ, εκτός από γαμώ τα παιδιά, είσαι και πεζοναύτης, έχεις κάνει στο Ιράκ, έχεις εμπειρία… Η δική μου προϋπηρεσία ήταν με laptop, παρεμβολές ραντάρ και φύλλα ενημέρωσης-εισηγήσεων… Και ξέρεις, δεν με πιστεύει κανείς, αλλά είμαι αγοραφοβικός, είμαι σχεδόν αντικοινωνικός… Το μόνο που ήθελα ήταν να βγαίνω στην έρημο, να κάνω τις περιπολίες μου, και μετά να την αράζω και να το ρίχνω στο διάβασμα… Ξέρεις, έχω φέρει τρία χαρτόκουτα με βιβλία από την Ελλάδα, και σήμερα, έξι μήνες απ’ όταν ήρθα, παλεύω ακόμα να τελειώσω το δεύτερο…

…όχι, όχι το δεύτερο χαρτόκουτο, το δεύτερο βιβλίο

Τέλος πάντων, δεν έγινες διοικητής, έφεραν τον Waseem, φυτευτό, αντισυνταγματάρχη – καλό παιδί, συνεχώς χαμογελαστός, ευγενικός, καλός επαγγελματίας, και εσύ έγινες υποδιοικητής και θα ζούσατε όλοι καλά και εγώ καλύτερα… Το όνομά μου ήταν ήδη στη λίστα μεταθέσεων για τον Σεπτέμβριο – θα φύγω, φεύγω, έφυγα, Tifariti, σου ‘ρχομαι

Ξέρεις, Santiago, τώρα που τα ξανασκέφτομαι, νομίζω ότι ακούω εκείνη τη φωνή από ένα παλιό ελληνικό ανέκδοτο:

Πού πας ρε Καραμίχαλε

Και άρχισαν φίλε να σκάνε οι νάρκες…

3 Σεπτεμβρίου έσκασε η δεύτερη… Είχε τη μορφή ενός σήματος, που έλεγε ότι από 15 Σεπτεμβρίου αναλαμβάνεις καθήκοντα στο γραφείο συνδέσμου που έχουμε στο Tindouf, της Αλγερίας…

* * *

«Καλά, τι mofo είσαι; Είχες κάνει αίτηση και δεν είπες τίποτα;»

«Δεν είχα κάνει αίτηση.»

«Άστα αυτά ρε… Και πώς σε πάνε εκεί;»

«Ιστορία…»

«Λέγε.»

«Δεν έκανα αίτηση γιατί δεν υπήρξε καμία προκήρυξη. Χρειάζονταν έναν ισπανόφωνο ανώτερο αξιωματικό, τώρα που φεύγει ο Rene…»

Τον έχω γνωρίσει τον Rene – ένας μεγαλόσωμος αντισυνταγματάρχης, από την Ονδούρα, με κεφάλι γλόμπο. Είχαμε πει μια καλημέρα και δυο κουβέντες στα όρθια, και μετά πλήρωσε τον καφέ μου…

«Είμαστε μόνο τέσσερις, όλοι οι υπόλοιποι είναι λοχαγοί. Οι δύο Παραγουανοί απορρίφθηκαν, γιατί δεν μίλαγαν αγγλικά. Σαν τον Carlos, θυμάσαι…»

Ναι, θυμάμαι… Φοβερός τύπος, και φιλαράκι, με ρίζες από ινδιάνους γουαρανί! Είχα προσπαθήσει, το είχα παλέψει, αλλά δεν έβγαινε τίποτα… αγγλικά μηδέν…

7 Ιουνίου 2009, ο Carlos Benitez στην τελευταία περιπολία του, στους λευκούς αμμόλοφους γύρω από το σημείο S14

7 Ιουνίου 2009, ο Carlos Benitez στην τελευταία περιπολία του, στους λευκούς αμμόλοφους γύρω από το σημείο S14

5 Σεπτεμβρίου 2009, στους ίδιους αμμόλοφους, με τον trelo-Slava, τον απίθανο Choe και τον πρώην μαθητή μου Moses

5 Σεπτεμβρίου 2009, στους ίδιους αμμόλοφους, με τον τρελο-Slava, τον απίθανο Choe και τον πρώην μαθητή μου Moses

«Οπότε μέναμε εγώ και ο Αργεντινός διοικητής τής Tifariti…»

Ο Maximilian… Ωραίος τύπος κι αυτός, και δυο φορές κυανόκρανος στην Κύπρο… Έφτασε στο αρχηγείο λίγες μέρες μετά από μένα, και είχαμε μια μικρή επικάλυψη τότε, στις διαλέξεις και τις ενημερώσεις.

«… και ανάμεσα στο να μετακινήσουν έναν διοικητή και έναν υποδιοικητή, προτίμησαν ευλόγως το δεύτερο.»

Λογικό ακούγεται…

* * *

Λογικό-ξελογικό, φίλε, εμένα άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια…

Σκέφτηκα να πάω στον Waseem, να του εξηγήσω ότι δεν θέλω να μείνω εδώ, να του ζητήσω να μην με προτείνει για υποδιοικητή. Έχει ξαναγίνει, και τα ξέρεις καλύτερα – υπήρχε λόγος που καταλήξαμε με έναν τύπο σαν τον Enam διοικητή: όλοι οι σοβαροί άνθρωποι εδώ, τότε –εσύ ήσουν ακόμα εκπαιδευόμενος–, είχαν δηλώσει επισήμως ότι δεν επιθυμούσαν και προτιμούσαν να φύγουν: ο Jeno, o Heinz…

Και έφυγαν… και μας έπαιρναν τηλέφωνα από κει που πήγαν –o Jeno από το Agwanit, ο Heinz από το Mehares– και μας έλεγαν εδώ είναι παράδεισος… όχι σαν το γαμημένο το Oum Dreyga

Και σκεφτόμουν να μιλήσω στον Waseem… Και το σκεφτόμουν, και το ξανασκεφτόμουν, αλλά μάλλον το παρασκεφτόμουν, γιατί, ενώ το σκεφτόμουν, ο Waseem, ένα βράδυ που τρώγαμε, μου λέει, αδιάφορα, ότι μόλις έστειλε τα ονόματα των υποψηφίων: το δικό μου και του Yaser.

Ξέρεις, ήξερα, κατά βάθος, από την αρχή, ότι δεν επρόκειτο να τον πιάσω και να του πω τίποτα… Δεν είναι το στυλ μου…
Αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία: ο Yaser!
Ναι!

Τα ξέρεις, φίλε… οι Αιγύπτιοι είναι μεγάλη δύναμη εδώ: 29 άτομα, η μεγαλύτερη συμμετοχή και σχεδόν το 13% του συνόλου. Και χώρες σαν την Αίγυπτο δεν είναι στο NATO, σαν εμάς ή τους Ιταλούς, και τέτοιες αποστολές είναι η μόνη δυνατότητα για το προσωπικό τους να “διακριθεί” εκτός χώρας, ότι διάολο κι αν σημαίνει αυτό…

Φίλε, τους έβλεπα καθαρά – όλα τα μεγάλα κεφάλια τους, συγκεντρωμένα στο αρχηγείο, τους άκουγα: «Καλά, έχουμε εκεί τον Yaser, το λιοντάρι τής Αιγύπτου, και θα αφήσουμε το μαλάκα τον Έλληνα να γίνει υποδιοικητής; ΠΟΤΕ

Ναι παιδιά, έτσι, ναι, ωραία το πάτε, μπράβο – και άρχισα να χτυπάω τον Yaser στον ώμο, και να φωνάζω – come on, you, yes, you, Lion of Egypt…!

Ξέρεις, Santiago, έχουμε δυο παροιμίες στην Ελλάδα… Η μία λέει κάτι για καρβέλια και πεινασμένους… Η άλλη για το ποιος σκάβει τους λάκκους και το ποιος, τελικά, πέφτει μέσα…

Είμαι σίγουρος ότι έχετε παρόμοιες και στο Ελ Σαλβαδόρ…

Ήταν 6 Σεπτεμβρίου, φίλε, μια ωραία, ηλιόλουστη, δροσερή –ίσως– Κυριακή, όταν έσκασε η τρίτη:

«Γνωρίζεται ότι ο εκτελών καθήκοντα Επιτελάρχη ενέκρινε την τοποθέτηση του Major Tsatsoulis Christos (GRE) ως νέου Υποδιοικητή στο Φυλάκιο Oum Dreyga από 15 Σεπ 09. Συγχαίρουμε τον εν λόγω UNMO και τον προτρέπουμε να εργαστεί επιμελώς για την επίτευξη των στόχων τού Φυλακίου. Όλο το προσωπικό τού Φυλακίου καλείται να συνεργαστεί μαζί του, όπως και με τον Διοικητή, έτσι ώστε να διασφαλιστεί η επιτυχία τού Φυλακίου», και, επιτέλους, πόσες φορές θα πείτε τη λέξη φυλακίου…;

Για μια φορά στη ζωή μου, ρε φίλε, είδα την Αξιοκρατία, και της ζήτησα να κάνει τα στραβά μάτια εναντίον μου. Και ξέρεις τι μου απάντησε;

«Αποκλείεται… Εδώ βλέπω σαν γεράκι»…

Yeah, thanx for nothing… Bitch

Αντίο Σπηλιές τής Tifariti, Βουνό τού Διαβόλου, Lajouad… Τώρα μάλλον δεν θα σας δω ποτέ…

Ωραία τα κατάφερα...

Ωραία τα κατάφερα...

Το Βουνό του Διαβόλου, στο Lajouad, περιοχή ευθύνης τού Agwanit

Το Βουνό του Διαβόλου, στο Lajouad, περιοχή ευθύνης τού Agwanit

* * *

Ανάσα δεν πρόλαβα να πάρω, φίλε… Ανάσα… Μέχρι να καταλάβω τι γίνεται, τρεις μέρες μετά, 9 Σεπτεμβρίου, έσκασε η τέταρτη

Ο Waseem ήταν να φύγει με άδεια την Κυριακή, 13 Σεπτεμβρίου. Ήταν Τετάρτη. Είχαμε τουλάχιστον τέσσερις ολόκληρες μέρες να με ενημερώσει. Και εν τω μεταξύ Παρασκευή 11 θα επέστρεφες εσύ, θα ήσουν διοικητεύων μέχρι την Δευτέρα 14, οπότε είχα όλο τον καιρό να προετοιμαστώ, να ενημερωθώ και να αναλάβω ομαλά, από Τρίτη 15…

Ή έτσι νόμιζα, τουλάχιστον…

* * *

Κάνω ένα διάλειμμα, κάθομαι κάτω από τη σκιά του δέντρου που είναι στην πύλη και πίνω καφέ. Για μια ακόμα φορά, δεν ενοχλώ κανέναν…
Ο Waseem με βλέπει από μακριά και έρχεται προς το μέρος μου. Όπως πάντα, χαρούμενος, χαμογελαστός…
«Καλά, εδώ γίνεται ο χαμός, και ο υποδιοικητής πίνει καφέ;»
;;;
Κοιτάω γύρω. Όλα δείχνουν ήσυχα. Ο καιρός καλός. Η γεννήτρια δουλεύει.
«Ποιος χαμός ρε Waseem; Δεν βλέπω κανέναν χαμό…»
Σκύβει προς το μέρος μου, και με ένα τεράστιο χαμόγελο της Colgate, τη ρίχνει:
«Ήρθε σήμα. Φεύγω σε μια ώρα με το ελικόπτερο για να καταθέσω στις έρευνες για τη νάρκη!»

Κάπου μακριά, άρχισε να χτυπάει ένας συναγερμός. Αλλά δεν τον άκουσα. Δεν ήθελα να τον ακούσω. Ήθελα να μείνω εκεί, να τελειώσω τον καφέ μου, στη σκιά, κάτω από το δέντρο…
Δεν ζητούσα και πολλά, εδώ που τα λέμε…

«Α. Καλά… Ταλαιπωρία ακούγεται… Να πας, να γυρίσεις, και μετά να ξαναφύγεις…»
Ο Waseem ακουμπάει το χέρι του στον ώμο μου. Τώρα γελάει, όχι αστεία…
«Μα, όχι! Δεν θα γυρίσω. Θα φύγω από κει κατευθείαν για άδεια!»

Ω, Waseem, φίλε μου, αυτό είναι υπέροχο!

Δεν ταράζομαι. Ρουφάω μια τζούρα από το τσιγάρο μου. Πίνω μια γουλιά καφέ.
«Πες μου ότι μου κάνεις πλάκα…»

* * *

Έχεις δει το Μια τρελή, τρελή πτήση φίλε; Είναι μια σκηνή όπου αρχίζουν αναταράξεις, δυναμώνουν, μια φωτεινή επιγραφή DON’T PANIC αναβοσβήνει, οι αναταράξεις χειροτερεύουν, αποσκευές και επιβάτες πετούν από δω κι απο κει, η επιγραφή πάντα DON’T PANIC, η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου, οι αεροσυνοδοί αρχίζουν να ουρλιάζουν, οπότε η επιγραφή αλλάζει: OK, NOW PANIC!

Ήταν αυτή η επιγραφή, φίλε, που βρέθηκε να φωσφορίζει πίσω από τα μάτια μου, με πελώρια κεφαλαία bold italic, όταν βεβαιώθηκα ότι δεν μου έκανε πλάκα…

ΟΚ, NOW PANIC!!!

Στη μία ώρα που μας έμενε, το μόνο που πρόλαβα να κάνω ήταν να βγάλω την καινούρια κατανομή καθηκόντων, ώστε να προλάβει να την υπογράψει πριν φύγει. Τίποτα άλλο. Ακόμα και την υποχρέωση εβδομαδιαίας αναφοράς τού διοικητή προς το αρχηγείο την ανακάλυψα αργότερα, μόνος μου, ψάχνοντας στον υπολογιστή του…

Και μετά μπήκε στο ελικόπτερο και έφυγε, και έχω να τον δω από τότε.

All you mofo’s…

Το ίδιο εκείνο απόγευμα, σαν χαμένος, προσπαθώ ακόμα να συνέλθω από την κεραμίδα, και –αν έχεις το θεό σου ρε φίλε– μου πλακώνονται, μέσα στο briefing, o Yaser και ο Damien… Το μπορείς να το φανταστείς; Ο Yaser και ο Damien… Ο Yaser ανεβαίνει πάνω και αρχίζει να εξηγεί κάτι για τις νυχτερινές περιπολίες, που, μεταξύ μας, δεν χρειαζόταν… Κάπου στη μέση αρχίζει να τα μπερδεύει –τον θυμάσαι, η θεωρία δεν είναι το φόρτε του– αρχίζει να λέει μάλλον περίεργα πράγματα, τα αγγλικά του δεν τον βοηθάνε επίσης, καταλήγει να πει άλλα από αυτά που ήθελε να πει και που νόμιζε πως έλεγε, οπότε ο Damien σηκώνεται και λέει «ΟΚ, αν κάνεις αυτό, απλούστατα δεν έχεις εκτελέσει την αποστολή» και ξανακάθεται, ο Yaser τρελαίνεται, αρχίζουν να διαφωνούν, και εγώ κάθομαι εκεί, ενώ οι αξιωματικοί μου των πληροφοριών και των επιχειρήσεων, το μυαλό και η καρδιά του φυλακίου, φίλοι μου και οι δύο, πλακώνονται, και από κάτω έχουμε πέντε νέους επικεφαλής και δύο εκπαιδευόμενους, οι οποίοι προφανώς σκέφτονταν ωρέ τι μαλάκες άσχετοι είναι όλοι αυτοί εδώ και εγώ, φίλε, ξαφνικά, ήθελα να είμαι αλλού…

Τέλη Μαΐου, με τον Damien, ακόμα εκπαιδευόμενο

Τέλη Μαΐου, με τον Damien, ακόμα εκπαιδευόμενο

Κάπου εκεί, φίλε, έπιασα πάτο… Αλλά, τουλάχιστον, όταν είσαι στον πάτο, δεν έχει άλλο κάτω…

Οπότε σήκωσα τα μανίκια και άρχισα να ανεβαίνω…

* * *

Μέχρι τα μέσα Ιουλίου, δεν βγαίναμε για περιπολίες την Κυριακή. Κάναμε μόνο συντήρηση των αυτοκινήτων.

Ο διευθυντής επιχειρήσεων έστειλε ένα σήμα, που έλεγε ότι αυτό δημιουργεί μια ανεπιθύμητη προβλεψιμότητα των κινήσεών μας, και διέταξε η συντήρηση των αυτοκινήτων να γίνεται μια διαφορετική ημέρα κάθε εβδομάδα.

Δυστυχώς, ειλικρινά δεν ξέρω πώς, αυτό ερμηνεύθηκε επίσης σαν «ο διευθυντής επιχειρήσεων μας διέταξε να βγαίνουμε για περιπολία κάθε μέρα…»

«Ρε παιδιά, ο διευθυντής δεν είπε αυτό… είπε ότι, έτσι όπως το είχαμε μέχρι τώρα, οι Μαροκινοί ήταν σίγουροι ότι δεν πρόκειται να εμφανιστούμε Κυριακή, και έχει δίκιο στο ότι αυτό ήταν λάθος. Αυτό που έχουμε να κάνουμε, είναι να έχουμε μια διαφορετική ημέρα κάθε εβδομάδα, στην οποία δεν θα βγαίνουμε, και θα κάνουμε τη συντήρηση των αυτοκινήτων μας… Αυτή την εβδομάδα Παρασκευή, την άλλη εβδομάδα Τετάρτη κλπ.»

Παύση. Τρία δευτερόλεπτα. Απορημένο βλέμμα – τι λέει αυτός τώρα;

«Όχι, όχι, ο διευθυντής μάς διέταξε…»

Ποτέ δεν φανταζόμουν πόσο κυριολεκτική μπορούσε να γίνει η έκφραση φωνή βοώντος εν τη ερήμω

Αλλά τώρα δεν χρειάζεται να πείσω κανέναν. Είμαι διοικητεύων!

Γουστάρω…

Τι εννοείς "τέλειωσε το καύσιμο της γεννήτριας¨;;;;

Τι εννοείς "τέλειωσε το καύσιμο της γεννήτριας¨;;;;

Τσιμπάω τον David, τον Ιρλανδό που κάνει τον αξιωματικό επιχειρήσεων τώρα που έφυγε με άδεια ο Yaser: «Δεν ξέρω τι θα κάνεις, θα ξαναγυρίσουμε στο παλιό καθεστώς – μία διαφορετική μέρα κάθε εβδομάδα θα την έχεις ελεύθερη από περιπολίες και θα συντηρούμε τα αυτοκίνητα.»

Και ήρθε εκείνη η Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου, και μόλις τελειώσαμε με το φορτω-ξεφόρτωμα των Antonov και των ελικοπτέρων, μετά το γεύμα, όλοι πήραν από ένα αυτοκίνητο και έπιασαν δουλειά…

Δεν είχα προσέξει τίποτα ασυνήθιστο. Μου το επισήμανε ο George, από τη Γκάνα.

«Κοίταξέ τους… Νομίζω ότι πρώτη φορά γίνεται τόσο καλή δουλειά…»

Κοιτάω, αλλά για μερικά δευτερόλεπτα δεν βλέπω τίποτα περίεργο.

Και μετά έγινε το κλικ…

Και τους βλέπω όλους, εκεί, να πλένουν αυτοκίνητα και να ελέγχουν λάδια και υγρά μπαταρίας, με κέφι, μουσική στα ηχεία, όρεξη, χαμόγελα… Και παρόλο που έχουν αρχίσει όλοι μαζί, και το λάστιχο είναι ένα και η ηλεκτρική σκούπα επίσης μία, δεν υπάρχει καμία σύγκρουση, καμία ένταση, όλοι κινούνται σαν καλοκουρδισμένη ορχήστρα, και χωρίς καν να χρειάζονται μαέστρο…

* * *

Ξέρεις, Santiago… ήταν η πρώτη στιγμή, από όταν ήρθα εδώ, που ένιωσα ότι είμαστε όντως ομάδα. Θυμάσαι τις βαρύγδουπες εκφράσεις στα briefing επί Enam, we are friends, we are family, we are brothers – και μετά βγαίναμε έξω και σκοτωνόμασταν… Τις κόψαμε. Δεν μας χρειάζονται πλέον… Και δεν σκοτωνόμαστε…

Και, μια μέρα, γύρισε η περίπολος από την Dakhla, και έφερε τα νέα, ότι το επόμενο σαββατοκύριακο θα είχε διεθνή διαγωνισμό kite surfing, με πολλούς επισκέπτες, και τουρίστες, και τουρίστριες, και ξανατσίμπησα τον David, και του είπα να αλλάξει το πρόγραμμα έτσι ώστε η επόμενη περιπολία στην Dakhla να συμπέσει με τον διαγωνισμό, και μου είπε “αλλά θα είναι Παρασκευή, και θα έχουμε μεγάλο cargo να ξεφορτώσουμε και τέσσερις ανθρώπους λιγότερους”, αλλά εγώ επέμενα, καλύτερα να ζοριστούμε λίγο παραπάνω μερικοί για μια μέρα και να δώσουμε την ευκαιρία σε κάποιους άλλους να ξεσκάσουν πραγματικά, και ο Ιρλανδός ίσως νόμιζε ότι σκεφτόμουν την πάρτη μου, γιατί με ρώτησε “να σε βάλω;”, όχι, εγώ όσο είμαι διοικητεύων δεν μπορώ να το κουνήσω από δω, θα βάλεις αυτούς που είναι η σειρά τους, και πήγαν ρε φίλε, και έπρεπε να δεις τα πρόσωπά τους όταν γύρισαν, και να ακούσεις τις ιστορίες τους, και καθόμουν και τους χάζευα, και το καταχάρηκα, γιατί είναι καλοί άντρες, και δουλεύουν σκληρά, και τους αξίζει το καλύτερο…

Και τελειώνει το Ραμαζάνι, μεθαύριο είναι η αργία τού Eid ul-Fitr, και ακούμε ότι οι Μαροκινοί θα έχουν μεγάλη γιορτή απέναντι, στο αρχηγείο τού υποτομέα, αλλά οι μάγειρες φαντάροι υποτίθεται ότι θα έρθουν εδώ, κανονικά, να μας μαγειρέψουν και να μας καθαρίσουν, όπως κάθε μέρα… Και τους μαζεύω στο briefing το Σάββατο, “αυτοί οι άνθρωποι δουλεύουν σαν σκυλιά για μας εφτά μέρες τη βδομάδα, και τη Δευτέρα είναι μεγάλη γιορτή και αργία, και σκοπεύω να τους πω να μην έρθουν, να κάτσουν στη μονάδα τους να ξεκουραστούν και να γιορτάσουν με τους φίλους τους, και θεωρώ ότι θα τα καταφέρουμε μόνοι μας, και αν κανείς έχει κάποια αντίρρηση θα ήθελα να την ακούσω τώρα…”, και απλώθηκε μια βοή ρε φίλε, και ένας ενθουσιασμός, φυσικά να τους αφήσουμε και φυσικά θα τα καταφέρουμε και άρχισαν να με φωνάζουν chief, και boss, εμένα ρε φίλε, τον τουρίστα, εάν είναι ποτέ δυνατόν…

Και ήταν υπέροχη μέρα φίλε, μαγική… Εκτός από τους Μαροκινούς μάγειρες, έτυχε να λείπει και το πλήρωμα του ελικοπτέρου, στη Smara, και ήμασταν εδώ μόνο UNMO’s, και το ανδρόγυνο των Μαλαίσιων γιατρών –τους είχα κατεβάσει τελευταία στιγμή από το Antonov, τέσσερις μέρες πριν, και είχαν ξεμείνει εδώ, ενώ θα έπρεπε να είναι στο Laayoune– και ήταν σαν Πάσχα, οι μουσουλμάνοι με τις παραδοσιακές φορεσιές τους, με τα καλά τους, όμορφοι άνθρωποι, οι Μαλαίσιοι μαγείρεψαν φαγητά από την πατρίδα τους, και ο Αιγύπτιος, και ο Ούγγρος, και φάγαμε όλοι μαζί, γιορτινά, και μετά ένας ένας πλύναμε τα πιάτα και τα σκεύη μας, και στο τέλος η κουζίνα έλαμπε, και δεν έχω δει ποτέ το Oum Dreyga ρε φίλε τόσο ήρεμο, τόσο γαλήνιο, και δεν νομίζω ότι θα το ξαναδώ ποτέ…

Γίναμε ομάδα, φίλε… Και είναι κρίμα που δεν είσαι εδώ να το δεις… Είμαι σίγουρος ότι εσύ θα τα κατάφερνες καλύτερα, αλλά, ξέρεις, κοιτάζω μερικές φορές τη φάτσα μου στον καθρέφτη, και λέω ότι, τουλάχιστον, και ενάντια σε όλα τα προγνωστικά, δεν τα σκάτωσα…

…μάλλον…

Και μετά ήρθε ο Ιρλανδός διευθυντής επιχειρήσεων –είχα στείλει κάτι αναφορές, που έλεγα ότι το ηθικό δεν είναι ψηλά, και δεν του άρεσαν καθόλου– και είχαμε ξεφόρτωμα cargo και δεν οργάνωσα παράταξη υποδοχής, και καθυστέρησα να πάω να τον πάρω από το αεροπλάνο, και είχα τριών ημερών γένια, και ήρθε και του τά ‘χωσα κανονικά, στα ίσια, και μετά γύρισε ρε φίλε στο αρχηγείο, και άρχισε να διαδίδει κάτι μαλακίες, ότι είμαι, λέει, ο καλύτερος διοικητής φυλακίου, αν έχεις το θεό σου ρε φίλε, ανάθεμά με αν καταλαβαίνω τίποτα πλέον…

Στην προηγούμενη επίσκεψη του Ιρλανδού, τον Ιούνιο

Στην προηγούμενη επίσκεψη του Ιρλανδού, τον Ιούνιο

Ήταν Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου, mofo, που γύρισες από την άδειά σου και άρχισες να πακετάρεις για το Tindouf…

* * *

«Mike-Foxtrot, χαίρομαι που σε βλέπω…!»
«Mike-Foxtrot; Τι είναι αυτό;»
«Motherfucker…»
«Τς τς», λέω. «Σε θεωρώ σοβαρό άνθρωπο, και δεν θέλω ν’ ακούω τέτοιες μαλακίες από σένα. Υπάρχει στάνταρ σύντμηση για το motherfucker: mofo
«Mofo
«Ναι, mofo… Αλλά πρόσεξε, γιατί είναι στάνταρ – αν πεις κάποιον mofo θα καταλάβει ότι τον βρίζεις.»
«ΟΚ, mofo…»

«Θα σου λείψει το μέρος.»
Δεν μιλάει.
«Το μέρος θα σου λείψει», ξαναλέω.
«Δεν νομίζω. Θα μου λείψουν κάτι motherfuckers, σαν εσένα και τον Yaser. Αλλά το μέρος το ίδιο δεν θα μου λείψει.»
Είμαστε έξω. Είναι όρθιος. Εγώ κάθομαι στο σκαλοπάτι. Τον κοιτάω.
«Το μέρος θα σου λείψει. Θυμήσου με.»

Και μετά, ένα βράδυ, με πήρε τηλέφωνο. Και μου είπε ότι τα πάντα στο Tindouf είναι σκατά… Ότι αν νομίζαμε ότι το internet στο Oum Dreyga σέρνεται, πρέπει να δούμε τη σύνδεσή τους εκεί… και το φαγητό… και τις τουαλέτες τους…
«Πες σε όλους ότι το Oum Dreyga είναι παράδεισος! Και να μην παραπονιούνται!»
«Κάποιος στα ‘χε πει, mofo…»
«Ναι, κάποιος… Κάτσε να θυμηθώ ποιος… A fuckin’ guy… Ah, you!!»
Γελάμε.
«Τουλάχιστον αύριο θα πάω πρώτη φορά να δω να στρατόπεδα…»

* * *

Θυμάσαι ρε φίλε ένα βράδυ που πίναμε μπύρες έξω από το club; Η συζήτηση, δεν θυμάμαι πώς, είχε να κάνει με την κόκα κόλα, και μας είπες ότι την έχεις απαγορέψει στα παιδιά σου, και τα αφήνεις να πιούν μόνο κάθε Κυριακή, και μ’ αυτή την ευκαιρία επιτρέπεις κι εσύ στον εαυτό σου μια μπύρα… Κι εγώ ρε φίλε, εκείνη τη στιγμή, σε είδα, εκεί, σε μια άγνωστή μου πόλη, Κυριακή, ηλιόλουστη μέρα, κι εσύ με τη γυναίκα σου, με τα παιδιά σου, και γελάγατε… Και στο είπα, «είμαι σίγουρος, amigo, ότι έχεις μια πολύ ωραία οικογένεια, σου ακούγεται περίεργο, το ξέρω, αλλά σε βλέπω…»

Και δεν ήταν ότι απλώς σε είδα, όχι, ήταν ότι κάτι ανέβηκε μέσα μου, και με πλημμύρισε, ολόκληρο, και σε χάρηκα ρε φίλε, από τα βάθη της ψυχής μου σε χάρηκα…

Αλλά ήταν και κάτι άλλο… Κάτι που δεν σου είπα τότε…

Για μια στιγμή, μία μόνο, απειροελάχιστη, αλλά πολύ πυκνή στιγμή, σε ζήλεψα ρε φίλε…

…ναι…

P1016104

Ξέρεις, Santiago… όταν όλες οι εικόνες ξεθωριάσουν, όταν θα έχετε γίνει όλοι θολές, μισοσβησμένες αναμνήσεις και οι φωτογραφίες θα έχουν χαθεί από τους σκληρούς δίσκους, έτσι θα σε θυμάμαι φίλε… Όχι με παραλλαγή ερήμου, όχι με βερμούδα και κοντομάνικο να χαμογελάς πίσω από το γραφείο σου, αλλά όπως δεν σε έχω δει ποτέ, με την οικογένειά σου, με τη γυναίκα σου, το μεγάλο σου γιο, την κόρη σου, να γελάς, να λάμπεις, και ο μικρός Mateo να τρέχει γύρω σου φωνάζοντας μπαμπά, μπαμπά

Και ποτέ, ποτέ ρε φίλε δεν θα σε φανταστώ παιδαρέλι 21 χρονών, πρόωρα βγαλμένο από τη ναυτική ακαδημία και ριγμένο στον εμφύλιο, ποτέ δεν θα σε φανταστώ με φούμο στο πρόσωπο να κάνεις καταδρομικές διεισδύσεις πίσω από τις γραμμές των κομμουνιστών, και ποτέ δεν θα σε ρωτήσω τι εννοούσες εκείνο το Σάββατο βράδυ, που πήραμε τις μπύρες μας παράμερα, και ανατρίχιασες, και το πρόσωπό σου σκλήρυνε, και το βλέμμα σου χάθηκε, και μου είπες τώρα που έχω οικογένεια δεν μπορώ να πιστέψω τι κάναμε τότε… Δεν ξέρω ρε φίλε πόσους ανθρώπους μπορεί να έχεις ξεκοιλιάσει και πόσους λαιμούς μπορεί να έχεις κόψει και πόσα ζευγάρια άδεια μάτια μπορεί να στοιχειώνουν τον ύπνο σου τα βράδυα… Και δεν θέλω να ξέρω… Αλλά ένα πράγμα ξέρω στα σίγουρα…

Ότι για μένα θα είσαι πάντα ο Santiago Mendez, ο φίλος μου, ο mofo, ο τέλειος οικογενειάρχης, και ένας από τους καλύτερους ανθρώπους που γνώρισα ποτέ, και, να πάρει ο διάολος να πάρει, θα μου λείψεις ρε φίλε…

P1060549

Ξέρεις, δεν νομίζω ότι θα σε ξαναδώ… Και ελπίζω ότι καταλαβαίνεις γιατί, κάθε μέρα, αναβάλω για αύριο την υπόσχεση που σου έδωσα, ότι θα σε πάρω τηλέφωνο, να μου πεις τι είδες στα στρατόπεδα των Σαχαραουί προσφύγων, έξω από το Tindouf…

Advertisements

11 Σχόλια to “«Ξέρεις, Santiago…»”

  1. Ελένη said

    Για άλλη μια φορά χάρηκα τα έμορφα, βιωματικά (ζυγίζουν διαφορετικά) κείμενά σου καθώς και αυτό -το χάρισμα να το πω;- την πηγαία ικανότητα τέλος πάντων να αγγίζεις την γύρω πραγματικότητα μ’ αυτόν τον τρόπο που θα βγάλει από όλους τα καλύτερα και εντέλει θα της προσδώσει μεστότητα και νοστιμάδα.
    Ααχ, το ‘φχαριστήθηκα!
    Καλή συνέχεια, λοιπόν, στο Oum Dreyga!

  2. Ανώνυμος said

    το κειμενο ειναι σχεδον συγκινητικο μεητζορ. σαν να βλεπω (αντι)πολεμικη ταινια με τα ματια 10χρονου. ετσι νιωθω.

  3. Sparky Friday said

    popo re file akoma kai ta sxolia exoun ginei logotexnia, akoma kai ta sxolia mou aresoun olo kai pio poli…

  4. Ανώνυμος said

    kai kati pio pezo tora. pes mou oti i skepsi pou perase apo to mualo mou simera to apogeuma einai lanthasmeni. pes mou oti ola auta pou mas perigrafeis den simainoun pos e/xeis allaksei/ to sc/hedule. /pes/ mou oti tha ertheis tis epomenes imeres athina opos exeis uposxet/hei.

    gamimeno pliktrologio pali xalase kai vazei/ pla/geia tetoia..

    pes m/ou commander. pes mas.//

    50

  5. G.R. said

    Ερημοναύτης απρόθυμος να διοικήσει συγκινείται εξ αφορμής… Έλα αηδίες γράφω, το κείμενο δε συνοψίζεται, έίναι ένας χείμαρρος συναισθημάτων με κοίτη πλατιά όσο η μεγάλη έρημος.

    Το mofo είναι μακράν η πιο παραπλανητική σύντμηση βρισιάς που έχω ακούσει ή διαβάσει.

  6. […] κάποιο τρόπο, δεν ήταν πλέον ο Santiago. Ήταν ο Mendez. Και δεν […]

  7. […] είχε να του πει του τα ’γραψε σ’ ένα γράμμα, που ο Σαλβαδοριανός δεν επρόκειτο να διαβάσει […]

  8. […] Υπάρχει ένα κομμάτι που, για λόγους συνοχής και ενότητας κυρίως, αλλά όχι μόνο, έμεινε έξω από το προηγούμενο κείμενο… […]

  9. […] μετά την άφιξή μου, πήρα ένα μήνυμα από τον Santiago Mendez, παλιό φίλο και σύντροφο από το Oum Dreyga. Τίποτα […]

  10. […] και ο προηγούμενος διοικητής με εμένα και τον Yaser, όταν ο Santiago, τότε υποδιοικητής, μετατέθηκε στο Tindouf της Αλγερίας. Και η απαίτηση μου […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: