“Υποδιοικητής στη Ζαχάρω”

15 Οκτωβρίου , 2009

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ήταν γραφτό να το χάσω εκείνο το αεροπλάνο… Δεν ήταν μόνο που η ανταπόκριση ήταν ήδη σφιχτή και έπρεπε να πάω από το terminal F στο D… Προσγειωθήκαμε με καθυστέρηση, και στον έλεγχο ασφαλείας μού ζητούν (ξανά…) να βγάλω τα παπούτσια. Μέχρι τότε το πάλευα…

Ξαναβάζω τα παπούτσια, έτοιμος να ξεχυθώ σαν τον άνεμο – η θύρα επιβίβασης δίπλα –, πάω να πάρω το σακίδιο…

«Δικό σας είναι αυτό;»
«Ναι»
«Έχετε ένα μαχαίρι μέσα…!»

Ω, σκατά, σκατά

Ο ελβετικός σουγιάς, που μου είχαν κάνει δώρο από το γραφείο, πριν φύγω, και μέχρι τότε είχα πάντα, πάντα στην τσέπη της στολής και πουθενά αλλού…

«Δύο επιλογές έχετε: ή ξαναβγαίνετε και τσεκάρετε το σακίδιο ως αποσκευή…»
«Δεν προλαβαίνω φίλε, θα χάσω την πτήση μου…»
«… ή θα καταστραφεί.»

Ανοίγω το σακίδιο, ψάχνω το σουγιά…
… και δεν τον βρίσκω…
… και ξαναψάχνω, και ξανά δεν τον βρίσκω, και αδειάζω σχεδόν όλο το σακίδιο, και επιτέλους, τον βρίσκω, του τον δίνω…
Αν δει κανείς την κυρία Βίνα, στο παλιό μου γραφείο στο ΓΕΑ, ας της πει ότι λυπάμαι…

Όταν έφτασα στη θύρα επιβίβασης, με λυτά κορδόνια, ήταν αργά…
Επόμενη πτήση σε έξι ώρες…

Βγαίνω έξω, ανάβω τσιγάρο… Ήλιος, χαρά θεού…
Παρίσι…

Έχω μια περίεργη, ιδιαίτερη σχέση με το Παρίσι… Έχω έρθει αρκετές φορές για δουλειά, με υπέροχους ανθρώπους, κι έχω περάσει υπέροχα… Αλλά έχω μείνει και τέσσερις μήνες, και ήταν ζόρικα, αρκετά ζόρικα – δουλειά, να μας κοιτάει όλη η αεροπορία, η μοίρα 25 νέων μαχητικών αεροσκαφών στις πλάτες μας, με τον “Ρίνο” (από το brotherino) Γιάννη Κ., κι από πάνω διάρρηξη αυτοκινήτου, διάρρηξη δωματίου και ένας αναπάντεχος χωρισμός που τότε με τσάκισε…

Παρίσι, χαρά θεού…
Πέντε ώρες…
Τι διάολο…

RER B, και μια ώρα μετά είμαι στο Saint Michel…

Όμορφη μέρα, κόσμος με παλτά και κασκόλ και ένας με κοντομάνικο… Καφές, τσιγάρο, στη γέφυρα, πάνω από τον Σηκουάνα, η έρημος πια πίσω μου, και κείνη η παλιά δόνηση, θαμμένη μήνες τώρα μέσα μου, αρχίζει να ξυπνάει, και χτίζεται, και ξεχειλίζει…

Στέκομαι πάνω από το ποτάμι.
Ουρλιάζω.

COME ON, BABY!!!!!!!!!!!!!”

I ‘m comin’ home…

Αλλά υπάρχει κάτι ακόμα που πρέπει να γίνει… Πρέπει να φάω, και πρέπει να σκουντήσω κατά λάθος έναν τύπο που ήταν δίπλα μου, και πρέπει, φυσικά, να του ζητήσω συγγνώμη, και να τον ρωτήσω αν είναι Ιρλανδός, γιατί μοιάζει, και αυτός πρέπει να μου πει ότι είναι Αυστραλός, κι εγώ πρέπει να του πω ότι έχω πάει τρεις φορές, και ότι έχω θείο στη Μελβούρνη, στο Doncaster…

Γελάει. «Κι εγώ στο Doncaster μένω.»

«27 Bordeaux», λέω. «Αν βρεθείς στη γειτονιά, πρέπει να του χτυπήσεις το κουδούνι, και να του πεις ότι συνάντησες τον συνονόματο ανηψιό του, στο Παρίσι, καθώς γύριζε από τη Δυτική Σαχάρα στην Αθήνα…»

«Deal!»

… ΟΚ, νομίζω τελειώσαμε με τα πρέπει
…can I go home, now…
please?

Όταν προσγειώνομαι στο Βενιζέλο, με παραλαμβάνει η συμμορία… Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο να με πάνε σπίτι… Αλλά κάτι δεν πάει καλά…

«Σάκη, ανησυχώ… Δεν βλέπω GPS… Πού πάμε χωρίς GPS;»

Και, Σάκη φίλε μου, ελπίζω να έχεις φτυάρι πίσω…

… μην κολλήσουμε πουθενά, τώρα…

Μετά από 28 ώρες στο δρόμο, φτάνω σπίτι… αγκαλιές, φιλιά… πλακωνόμαστε με τον πατέρα μου στα Jameson, μέχρι τις τρεισήμισι τα ξημερώματα…

Σήμερα το πρωί κομμάτια…

Τηλέφωνο…

* * *

Λίγες μέρες πριν, κάποιος μού είχε ζητήσει ένα βιογραφικό…

Το τηλεφώνημα ήταν περί αυτού…

* * *

Μου αφηγούνται τη σκηνή…

Ο κάποιος έχει πάει σ’ ένα γραφείο, και δίνει τον φάκελο με το βιογραφικό μου κι ένα γράμμα μου στην γραμματέα…

«Α, ξέχασα», της λέει… «Γράψε απ’ έξω Υποδιοικητής στη Σαχάρα»

Η κοπέλα γράφει, Υποδιοικητής στη Ζαχάρω

«Τι έγραψες εκεί;;;;;;»

«Τι έγραψα…»

«Όχι στη Ζαχάρω κορίτσι μου, στη Σαχάρα

«… ποια Σαχάρα;»

«Στη Σαχάρα… Υποδιοικητής στη Σαχάρα…»

«… δεν καταλαβαίνω…»

«Τι δεν καταλαβαίνεις;»

«… έχουμε… υποδιοικητές… στη Σαχάρα;;;»

Τώρα, τι διάολο λέμε τόση ώρα…

DSC00152_small

Advertisements

7 Σχόλια to ““Υποδιοικητής στη Ζαχάρω””

  1. G.R. said

    Τώρα και διοικητής στη Ζαχάρω! Τα υπόλοιπα μάλλον τα αναλύσαμε χθες στην καρδιά της πόλης…

  2. Sparky Friday said

    2night @ mylos bar…c’mon baby let the good times roll once more hobos

  3. Ανώνυμος said

    re seis, o updktis efige gia kina telika; ‘h tha ton petixoume se kanena vivliopoleio…;

  4. Ελένη said

    Ξαφνικά μου θύμισες βουερό χρυσοζούζουνα τρελλαμένο από την άνοιξη που τρυγάει ανθούς αβέρτα και ολούθε. Δεν πα’ να ‘ναι φθινόπωρο και, προσωρινά, στην Αθήνα…Έα! (Ουρλιαχτό εσωτερικό, προς αποφυγήν προβληματισμού της κυρα Δέσποινας που κάνει προκοπές στο διπλανό μπαλκόνι).

  5. Walt said

    Στο πέρασμα των κατωφλίων, τα επι-κείμενα κατώφλια διωκόμενη δίψα ποταμού φίλε. Από την έρημο στον ποταμό: και ποταμός και έρημος, όμως τώρα άλλο γήπεδο αλλιώτικης αυγής προκύπτει – λέω γήπεδο; τί γήπεδο στα δάση στα ποτάμια και στις ερήμους; ας αφήσουμε τα γήπεδα σε άλλους και τις προ-κοπές. Καλό ταξίδι (και στα κατώφλια)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: