Η άλλη εκδοχή τής Κόλασης (Πυρακτωμένα Μάτια)

31 Οκτωβρίου , 2009

Ε λοιπόν, τόσο άνετα, δεν νομίζω ότι έχω αισθανθεί πουθενά αλλού… Εντάξει, και στην Αυστραλία ήταν κάπως έτσι, αλλά κάτι η αντικαπνιστική υστερία, κάτι οι κλασικοί στις αγγλοσαξονικές χώρες περιορισμοί στο αλκοόλ… Εδώ είμαι σαν στο σπίτι μου, πραγματικά… Παρά το jet lag, που με τσάκισε για μια εβδομάδα σχεδόν – κοιμόμουν 5-6 το πρωί και ξυπνούσα στις 2 –, παρά το ότι σχεδόν κανείς έξω από τα ξενοδοχεία δεν μιλάει αγγλικά, παρά τις εντελώς ανοίκειες εικόνες και συνήθειες των ανθρώπων, παρά το ότι, για πρώτη φορά, έχασα τη βαλίτσα μου και έπρεπε να πάω να την πάρω την επόμενη μέρα, μιάμιση ώρα δρόμο από δω, και ήμουν με τα ίδια ρούχα από την Πέμπτη το μεσημέρι ως το βράδυ τού Σαββάτου…

Welcome to Yangshuo…

1 - YangshuoFromTvTower

Το Yangshuo από ψηλά (φωτογραφία από τη Wikipedia)

Εκ των υστέρων, και χωρίς -φυσικά!- να το έχω σχεδιάσει, αντιλαμβάνομαι ότι προσγειώθηκα όχι μόνο στο φιλέτο ίσως ολόκληρης της Κίνας, αλλά και στην πιο κατάλληλη εποχή… Καλοκαιράκι ευχάριστο, κάτι σαν μέσα Μαΐου στην Ελλάδα, πριν πιάσουν οι μεγάλες ζέστες…

Όχι άσχημα, για βλάχο ευρωπαίο ερημοναύτη…

. . .

Welcome to Yangshuo, μια πόλη γεμάτη τουρίστες, αλλοδαπούς αλλά και Κινέζους, όπου οι άνθρωποι έρχονται, παραιτούμενοι πολλές φορές από τις δουλειές τους, για να μάθουν -ή να διδάξουν- αγγλικά.

Φτάνω στη ρεσεψιόν τού κολλεγίου όπου πρόκειται να “διδάξω”… Συναντάω τον Joe, από το Maryland, που είναι εδώ 15 μήνες, αρραβωνιάστηκε με μια Κινέζα και είναι τώρα στη διαδικασία έκδοσης πράσινης κάρτας, ώστε να γυρίσουν μαζί πίσω και να παντρευτούν…

“Πριν”, μου λέει, “ήμουν διαχειριστής δικτύων”…

Την πρώτη φορά που, ενώ έτρωγα, με πλησίασε μια πιτσιρίκα και ρώτησε αν μπορούσε να καθήσει, το μυαλό μου πήγε φυσικά στο πονηρό… Αλλά δεν ήταν έτσι, θα ανακαλύψω γρήγορα ότι είναι πολύ συνηθισμένο εδώ να πλησιάζουν ξένους και να πιάνουν κουβέντα για να βελτιώσουν τα αγγλικά τους…

Η κοπέλα μού λέει ότι το αγγλικό της όνομα είναι Carol…

“Πώς σου φαίνεται;”, με ρωτάει, όλο αγωνία να ακούσει τη γνώμη μου…

Όλοι, όλοι, όταν αρχίζουν να μαθαίνουν αγγλικά, το πρώτο πράγμα που κάνουν, μετά από προτροπή τού δασκάλου τους, είναι να διαλέξουν ένα αγγλικό όνομα… Οι γονείς τής Carol την έχουν ήδη γράψει σε ένα κοινοτικό κολλέγιο στην Καλιφόρνια, κάπου στο San Francisco, και είναι μάλλον αγχωμένη…

“Δεν θα έχεις πρόβλημα… Το San Francisco έχει ίσως τη μεγαλύτερη Chinatown στον κόσμο!”

Δεν το ξέρει, δείχνει να εκπλήσσεται. “Έχεις πάει;”

Ναι, έχω πάει, αλλά, κατά έναν περίεργο τρόπο, δεν επισκέφθηκα την Chinatown…

Κάποια στιγμή κοιτάει το ρολόι της, “α, πήγε 11, πρέπει να γυρίσω σπίτι”…

“Καληνύχτα… και καλή τύχη στην Καλιφόρνια!”

Κάθομαι εκεί και τη βλέπω να απομακρύνεται, μια δροσερή, εικοσάχρονη Κινεζούλα, έτοιμη να φύγει για την Καλιφόρνια… και παρόλο που ξέρω τι την περιμένει και πόσες φορές θα νοσταλγήσει το σπίτι της και θα κλάψει και θα ευχηθεί να ήταν εκεί και να μην είχε φύγει ποτέ, χαμογελάω, τη χαίρομαι και ξέρω ότι θα τα καταφέρει και θα είναι μια χαρά…

Την επόμενη την έλεγαν Doris, και ήταν από την Taiwan…

Δεν την έλεγαν πάντα Doris, μου εξηγεί, αρχικά είχε διαλέξει το Daphen, αλλά το άλλαξε.

Της διηγούμαι τον μύθο τής Δάφνης και του Απόλλωνα. Εντυπωσιάζεται.

Και ενώ καθόμαστε και μιλάμε περί ανέμων και υδάτων, και προσπαθώ να της μάθω μερικές νέες λέξεις (“Wow, you are a very good teacher!” – “No, I am not even a teacher, let alone a good teacher…”), η συζήτηση έρχεται στην οικογένεια, στους γονείς της…

… και μαθαίνω κάτι απίστευτα πράγματα…

Όλοι οι άντρες, στην Taiwan, εκτός από τη σύζυγο, έχουν και τουλάχιστον δύο, μερικές φορές τρεις, επίσημες ερωμένες… Συνήθως δεν κάνουν παιδιά μαζί τους, αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις… Γι’ αυτό οι νέες γυναίκες σήμερα, σαν την Doris, δεν θέλουν να παντρευτούν…

“ΟΚ”, λέω, “αλλά μπορείς πάντα να παντρευτείς άντρα από την ηπειρωτική Κίνα. Αυτή η κατάσταση, με τις επίσημες ερωμένες, δεν συμβαίνει εδώ, απ’ όσο ξέρω.”

“Δεν συμβαίνει, ναι, αλλά επειδή γενικά είμαστε πολύ πλουσιότεροι από τους Κινέζους τής ενδοχώρας, τέτοιοι γάμοι δεν είναι κοινωνικά αποδεκτοί και συνήθως δεν γίνονται.”

Μέχρι εδώ την παλεύω… ΟΚ, η Taiwan δεν είναι μουσουλμανική χώρα, αλλά γίνονται αυτά…

Αλλά μετά μου ρίχνει την τελική μπόμπα:

“Ξέρεις”, λέει, “όταν μια από αυτές τις ερωμένες τσακώνεται με τον πατέρα μου…”

Η κοπέλα πλέον μιλάει από εμπειρία, όχι θεωρητικά…

“… παίρνει τηλέφωνο… τη μάνα μου… και κάνουν όλες κόμμα, εναντίον του πατέρα μου…!”

Ναι…

Τρεις ή τέσσερις γυναίκες… γυναίκες σου… κόμμα… εναντίον σου…

… μπορώ να επιλέξω την άλλη εκδοχή τής Κόλασης; Εκείνη που γράφει απ’ έξω Αμμοθύελλα, Ιούνιος στο Oum Dreyga…;

please…?

* * *

Σταμάτησα στην Αθήνα, είδα μερικούς ανθρώπους… Παρασκευή βράδυ, στο Μύλο, και εκτός από τους συνήθεις υπόπτους, που έτσι κι αλλιώς είναι θαμώνες τού κέντρου, έσκασαν και άλλοι καλοί φίλοι, αναπάντεχα, άνθρωποι που κατέβηκαν επί τούτου από το Γέρακα, από την Αργυρούπολη, με έγκυους γυναίκες, ζογκλερικά τής τελευταίας στιγμής με γονείς και πεθερικά για να κρατήσουν τα παιδιά…

Γενικά, αμηχανία… Στην Αθήνα, στην Κόρινθο…

Κάποια στιγμή πέρασα από το ΓΕΑ, είδα τον παλιό μου διευθυντή… Κάτσαμε κανά εικοσάλεπτο τουλάχιστον, τα είπαμε, του περιέγραψα την κατάσταση και την καθημερινότητα κάτω, μου είπε να βρω έναν Μαροκινό συμμαθητή του από μια εκπαίδευση στην Αμερική, ο οποίος τώρα πρέπει να είναι στρατηγός…

Σηκώνομαι να φύγω, χειραψία…

Αρχίζω να κάνω βήματα προς τα πίσω, ενώ μιλάμε ακόμα… Έχω φτάσει σχεδόν στην πόρτα…

“Ρε συ Χρήστο… να σε ρωτήσω κάτι;”

“Παρακαλώ.”

“Τι κάνεις εκεί κάτω…”

Για καναδυό δευτερόλεπτα δεν καταλαβαίνω… Τόση ώρα τα λέγαμε, με λεπτομέρειες…

Αλλά μετά συνεχίζει:

“… εσύ, επιστήμονας άνθρωπος;”

Ναι…

Τίποτα ιδιαίτερο… Διοικώ ένα φυλάκιο, στη μέση τής ερήμου, με καμιά τριανταριά ανθρώπους, 11 αυτοκίνητα, ελικοδρόμιο, ελικόπτερο, διάδρομο προσγείωσης, τρεις γεννήτριες από τις οποίες εξαρτώμαστε πλήρως, δορυφορικό σταθμό επικοινωνιών και αναμεταδότη VHF… Βγαίνουμε περιπολίες, εδάφους και αέρος, έχουμε μια περιοχή ευθύνης 380 χιλιόμετρα, μερικά από αυτά ναρκοθετημένα, κατά μήκος τού berm, του τεράστιου οχυρωματικού έργου που έχτισαν οι Μαροκινοί για να απωθήσουν τους αντάρτες τού POLISARIO… Έχουμε 161 μονάδες τού μαροκινού στρατού, τις οποίες πρέπει να επισκεπτόμαστε τουλάχιστον μια φορά το μήνα…

… τρεις φορές το μήνα, έχω προγραμματισμένες συναντήσεις με τους ισάριθμους διοικητές υποτομέων τού μαροκινού στρατού στην περιοχή ευθύνης μου, ταξιάρχους ή υποστράτηγους, συναντήσεις στις οποίες εκπροσωπώ τα Ηνωμένα Έθνη…

… μερικές φορές, ενώ οδηγώ, το σετ ρεζέρβα-φτυάρι-μεταλλικές σχάρες στο πίσω μέρος τού αυτοκινήτου λύνεται, και πρέπει να το ξαναμοντάρω, γιατί, μεταξύ άλλων, κάνει και πολύ θόρυβο…

3 - DSC00050

Ευτυχία είναι: να δουλεύεις, ενώ οι κολλητοί σου ποζάρουν...

… καμιά φορά, αν οι περιστάσεις το απαιτούν, ροκάρω…

one

… και τώρα που θα γυρίσω, θα με περιμένει στο γραφείο μου το σχέδιο εκκένωσης έκτακτης ανάγκης, για αναθεώρηση…

… υποθέτω, δηλαδή, ότι ένας επιστήμονας θα βαριόταν…

… αλλά κανένας δεν μου είπε ποτέ “α, είσαι από αεροπορία, άρα δεν είσαι κατάλληλος για αυτό”, ή “α, είσαι μηχανικός, άρα δεν κάνεις για εκείνο”, και από την αρχή, ανάμεσα σε ανθρώπους από 29 χώρες και τέσσερις ηπείρους, και χωρίς κανείς να με ξέρει κι από χτες, αντιμετωπίστηκα ως επιχειρησιακός αξιωματικός, επί ίσοις όροις, ανάλογα με τον βαθμό μου και μόνο…

Αυτά…

That's all, folks...

Την άλλη μέρα, στο μπαλκόνι μου, με βλέπει η γειτόνισσα, πού είσαι, χάθηκες, ναι, αυτό κι αυτό, α, όλα καλά; όλα καλά…

Ρωτάω, από ευγένεια, τι κάνει η οικογένεια, ο γιος της – τον οποίον, ή δεν έχω συναντήσει ή δεν θυμάμαι να έχω συναντήσει…

“Πήρε καινούριο αυτοκίνητο!”, μου λέει όλο καμάρι. “Το είδες;”

Χμμ… όχι… θα έπρεπε;

“Ναι”, συνεχίζει στο ίδιο στυλ, “μια μερσεντές σπορ!”

ΟΚ…

Και μετά, αμέσως, συνοφρυώνεται:

“Αλλά δεν του αρέσει… Θέλει να το αλλάξει…”

Ναι…

Ζητάω συγγνώμη, αλλά έχω κάτι δουλειές…

. . .

Δυο βράδυα πριν φύγω, παίρνω ένα email από Βαρκελώνη… “Στοίχημα ότι είσαι ήδη στην Κίνα, και απολαμβάνεις το τοπίο και το καλό φαγητό και τον εξαιρετικό καιρό…”

Πατάω reply… Αρχίζω να χτυπάω τα πλήκτρα…

“Ακόμα στην Αθήνα… Τα σκάτωσα με τη βίζα και έπρεπε να καθυστερήσω την αναχώρησή μου… Πετάω την Πέμπτη…

… εδώ νιώθω σαν φάντασμα με πυρακτωμένα μάτια…”

(Αλλά μετά ήρθε ένα υπέροχο βράδυ στο Low Profile, και πιο πριν, την ίδια μέρα, απόγευμα στην Ευελπίδων, μεζέδες και κρασί με έναν αγαπημένο αδερφό από τα παλιά… και το καινούριο του γραφείο, στα στενά τής Κυψέλης…

Τα στενά τής Κυψέλης… Τι μαγεία…!)

two

Ποταμός Li

Advertisements

10 Σχόλια to “Η άλλη εκδοχή τής Κόλασης (Πυρακτωμένα Μάτια)”

  1. desertnaut said

    Very special and warm thanks to basileios, for uploading this (ας όψεται η κινέζικη λογοκρισία… 😦 )

  2. Ιωάννα said

    Πήρα χαμπάρι το πέρασμα σου από την Αθήνα μόνο αφότου είχες ήδη φύγει. Κριμα, θα μου άρεσε να είχαμε πιει κανά δυο ποτάκια. Ωστόσο, μ’ έναν παράξενο τρόπο είσαι παρών, κάτι το μπλογκ, κάτι που είναι αδύνατον να συναντηθεί η κλίκα του ΕΚΕΜΕΛ χωρίς ν’αναφερθεί το όνομά σου, και το πόσο μας λείπεις. Καθώς και το πόσο ζωντανά μας μεταφέρεις αλλού, where most people never choose to go.

    Καλό μήνα, Ηρακλή!

  3. G.R. said

    Ο βλάχος ευρωπαίος (σίγουρα όχι ελληναράς;)ερημοναύτης δέχεται αφειδώς ερωτικά βέλη από αιθέριες κινεζούλες, που τάχα θέλουν να εμβριθήσουν στην αγγλοσαξωνική κουλτούρα, κι εμείς με το μυστρί της φαντασίωσης στο χέρι να σοβατίζουμε την άθλια ύπαρξή μας.
    Πάντως πάλι με την έρημο καταπιάνεσαι Major και γουστάρω πολύ!

  4. Ανώνυμος said

    oooooo…. genika i anatoli sou paei nomizo…eite stin kina eite stin erimo….gia ta mathimata agglikon stis 20xrones asiatises tha mporouses na xrisimopoieiseis kai metafrasmeno empeiriko. tha to ektimousan. tora pou to skeftomai, se exo ikano na exeis parei mazi sou kana tetoio «anagnostari»…

    50

  5. Δημήτρης said

    Κάθε φορά αναρωτιέμαι αν και πόσο Τζέιμς Τζόυς έχεις διαβάσει.

  6. […] Ενώ ήμουν με άδεια στην Κίνα, ο Bac πήγε όντως στο Mahbas. Δύο μέρες μετά, με ένα τηλεφώνημα, τον κατέβασαν στο Oum Dreyga. […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: