Παραλειπόμενα: Γιατί δεν είδα το Grand Canyon

12 Νοεμβρίου , 2009

Γράφοντας το κείμενο από το Yangshuo, αναρωτήθηκα μα καλά, πήγα στο San Francisco και δεν είδα την Chinatown;

Πραγματικά απόρησα…

Και μετά, σιγά σιγά, θυμήθηκα…

* * *

7 Ιανουαρίου 2000, Tucson, Arizona

Αγίου Ιωάννη…

Από τον τηλεφωνικό θάλαμο τού ξενοδοχείου -έχω την εικόνα τελείως ξεκάθαρη στο μυαλό μου- παίρνω ένα φίλο-αδερφό, στη Βόρεια Ελλάδα, που γιορτάζει…

Και πέφτω από τα σύννεφα…

Ο γιος του… γεννημένος τον περασμένο Νοέμβριο… το συκώτι του δεν λειτουργεί… μία χειρουργική επέμβαση ήδη άκαρπη…

“Λένε για μεταμόσχευση… το ψάχνουμε…”

Αλλά, για κάθε ενδεχόμενο, μου λέει, τον βαφτίσαμε…

Του ζητάω το τηλέφωνο της Θοδώρας, της νονάς του παιδιού, που είναι παιδίατρος… Παλιά φίλη… Την παίρνω επιτόπου… “Θοδώρα, λέγε μου…”

Η Θοδώρα μπαίνει στις ιατρικές λεπτομέρειες… “Θοδώρα, λέγε μου…”, ξαναλέω.

Και μου λέει…

“Κοίτα… υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα το παιδί να πεθάνει…”

Το σχέδιό μου, μετά την Tucson, ήταν να πάω στο Grand Canyon, πριν καταλήξω στο San Francisco, από όπου θα έπαιρνα το αεροπλάνο τής επιστροφής για Λονδίνο στις 15 Ιανουαρίου…

Τώρα, αφού έβρισα θεούς και δαίμονες, αφού διαολόστειλα και τον εαυτό μου που δεν ήταν εκεί που έπρεπε να είναι, και αφού όλα τα εναλλακτικά σχέδια που σκέφτηκα αποδείχτηκαν μη πρακτικά, το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να πάω στο San Fransisco και να περιμένω να περάσουν οι μέρες να φύγω…

Και αυτό έκανα…

Δεν νομίζω ότι, όσο ήμουν στην πόλη, θυμήθηκα ότι υπάρχει Chinatown…

Τον Μάρτιο ανέβηκαν στις Βρυξέλλες, για μεταμόσχευση ήπατος, με την τεχνική τού ζωντανού δότη: θα έκοβαν ένα κομμάτι από τη μητέρα και θα το έβαζαν στο παιδί…

Κατεβαίνω από την Αγγλία… εκτός από τους τρεις τους, -το Γιάννη, τη Σωτηρία και τον μικρό Γιώργο- είμαστε εκεί οι δυο μανάδες και εγώ…

Η επέμβαση είναι για Τετάρτη… έχω κανονίσει τα εισιτήριά μου να πάω Κυριακή και να φύγω Πέμπτη απόγευμα…

Έβαλαν τη μητέρα στο χειρουργείο Τετάρτη πρωί πρωί… Η επιχείρηση ολοκληρώθηκε, επιτυχώς, στις 11 το βράδυ…

Θυμάμαι την κυρα-Μαρία και την κυρα-Σοφία, να πέφτουν να φιλήσουν τα χέρια τού γιατρού…

Όταν είδαμε τον μικρό, το ίδιο εκείνο βράδυ, διασωληνωμένο, είχε ήδη αρχίσει να ξεκιτρινίζει…

Η μητέρα της Σωτηρίας, βλέποντας την κόρη της ναρκωμένη και διασωληνωμένη, καταρρέει…

Αναλαμβάνω εγώ – ο Γιάννης έχει να κοιτάξει τη γυναίκα του…

Το βράδυ εκείνο, αφού βάλαμε τις μανάδες για ύπνο, κάτσαμε και ήπιαμε οι δυο μας… Και ήταν από τις πιο εύγευστες μπύρες που έχω πιει ποτέ…

Την επόμενη μέρα είναι να φύγω.

Αλλά η κατάσταση, από πρακτικής άποψης, είναι ζόρικη… Γιος στην εντατική, γυναίκα στην εντατική, τρελαμένη πεθερά… Ο Γιάννης δέκα κομμάτια…

Κι εγώ έχω κανονίσει να φύγω…

Με πάει μέχρι έξω…

Μεταξύ φίλων, ευχαριστίες δεν χωράνε… όχι δεν χρειάζονται, δεν χωράνε, ακούγονται παράταιρες, φάλτσες…

Και, εκείνη την ώρα, ορθώς, δεν υπάρχουν…

Ένα πράγμα μόνο μου είπε… το μοναδικό πράγμα που πραγματικά έπρεπε να μου πει – και μου το ‘πε:

“Ρε συ… τώρα που ζόρισαν τα πράγματα φεύγεις…”

Ναι… έχει πολλούς μαλάκες η Ελλάδα… είχαμε όλοι συντονίσει στην Τετάρτη, και κανείς μας δεν σκέφτηκε την Πέμπτη

Φεύγοντας, αισθάνθηκα τόσο ελαφρύς, που, είμαι σίγουρος, αν γύριζα να κοιτάξω, θα έβλεπα ότι δεν είχα αφήσει ίχνη πάνω στο χιόνι…

Και κατάλαβα πόσο τυχερός ήμουνα…

* * *

Καλοκαίρι 2007, Καζίνο Λουτρακίου.

Ο Γιώργος, ολόκληρο παιδί πλέον, και υγιέστατο, κολυμπάει στην πισίνα. Έχουν κατέβει οικογενειακώς από τη Δράμα, τους φιλοξενώ… Ενδιαμέσως, τους βάφτισα το δεύτερο παιδί, τη Σοφούλα…

Ο Γιώργος, εκτός από ολόκληρο παιδί, είναι και αρκετά ζωηρός… Ο ναυαγοσώστης τού κάνει νόημα… “Φίλε μου… εσύ… ναι, εσύ… για έλα λίγο σε παρακαλώ…”

Πίσω από τον εύσωμο Γιώργο, πλησιάζει και ο τσιλιβήθρας ο ανηψιός μου, ο Τάσσος…

“Κοίτα φίλε μου”, αρχίζει ο ναυαγοσώστης, “ό,τι κανόνας υπάρχει, τον έχεις παραβεί…!”

Λίγο πίσω, διπλώνομαι από τα γέλια…

Ο ναυαγοσώστης -ένα ωραίο, ευγενικό παλληκαράκι- συνεχίζει – έχεις κάνει αυτό, έχεις κάνει εκείνο, έχεις κάνει το άλλο, “ό,τι απαγορεύεται το έχεις κάνει – θα σε παρακαλέσω πολύ” κλπ κλπ.

Ο Γιώργος και ο Τάσσος τον ακούν αμίλητοι, σχεδόν προσοχή, μέσα στο νερό…

Όταν ο ναυαγοσώστης τελειώνει και φεύγει, ο Γιώργος γυρίζει στον ανηψιό μου. Ξέρει ότι ο αδερφός μου είναι στέλεχος στο καζίνο.

“Τάσσο”, λέει, “αυτός ο ναυαγοσώστης δεν είναι καλός… Να πεις στον μπαμπά σου να τον διώξει.”

“Ναι”, λέει ο σπόρος ο δικός μου, “κι εμένα μου τη σπάει!”…

* * *

Μια μέρα, θα πάρω τον ανηψιό μου, και θα πάμε να δούμε μαζί το Grand Canyon…

Και ίσως, επι τη ευκαιρία, του πω και μια ιστορία, για ένα φίλο μου, που κάποτε στάθηκε απέναντί μου, και αντί να μου πει μαλακίες, μου είπε το μοναδικό πράγμα που έπρεπε να μου πει:

“Φίλε… όταν ζορίζουν τα πράγματα φεύγεις…”

(Τράνζιτ στο αεροδρόμιο της Καζαμπλάνκα, επιστρέφοντας στη Δυτική Σαχάρα)

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Παραλειπόμενα: Γιατί δεν είδα το Grand Canyon”

  1. […] Και τις δύο φορές που πήγα στην Καλιφόρνια, πήγα δια ξηράς. Η πρώτη φορά ήταν τον Ιανουάριο του 2000: πήρα το λεωφορείο από την Tucson της Arizona, και αποβιβάστηκα 1200 χιλιόμετρα αργότερα, στο San Francisco (όπου, όπως έχω εξηγήσει αλλού, δεν είδα την Chinatown)… […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: