Θεωρία Παιγνίων (Σε λίγο, θα τα χάσεις όλα)

15 Νοεμβρίου , 2009

Ξημερώματα Πέμπτης, 12 Νοεμβρίου, στο αεροδρόμιο της Casablanca, συναντάω τον Alan, τον Βραζιλιάνο από το φυλάκιό μου. Είχε χάσει το αεροπλάνο για Laayoune την Τρίτη, και η επόμενη πτήση ήταν σήμερα.

Στέλνει μήνυμα στον Luciano. «Θα έρθει να μας πάρει από το αεροδρόμιο.»

«Ε… ναι. Εμένα θα με περιμένουν. Μάλλον…»

«Ποιος;»

«Η Zetti

Με κοιτάει. «Wow, man!»

Η αναθεματισμένη γοητεία της δεν είναι ιδέα μου…

. . .

Με περιμένει, όντως.

Πάμε στο αρχηγείο, μου δείχνει το γραφείο της. Είναι στο τρέξιμο, γενικώς. Την άλλη Παρασκευή φεύγει, τελειώνει. Γεύμα, μαζί με τον Valerio και έναν Πακιστανό που αύριο φεύγει κι αυτός. Μετά καφές.

Αύριο ετοιμάζουν μεγάλο πάρτυ. Αλλά εγώ θα έχω φύγει.

«Κι αν χάσεις την πτήση, τι γίνεται;»

«Δεν ξέρω. Μάλλον θα μου κόψουν την ημερήσια αποζημίωση για 3-4 μέρες. Τουλάχιστον αυτό έγινε με έναν Ρώσο από το Oum Dreyga.»

«Χμμ… Αλλά μπορώ να σε βγάλω ελεύθερο υπηρεσίας.»

«Μπορείς;»

«Χα! Φυσικά μπορώ! Γιατρός δεν είμαι; Θα βγάλω μια ιατρική γνωμάτευση…»

Σκύβω προς το μέρος της.

«Έχεις να προτείνεις κάτι συγκεκριμένο, γιατρέ;»

. . .

Μια που μένουμε στο ίδιο ξενοδοχείο, ο Valerio προσφέρεται να με πάει αυτός. H Zetti αρνείται.

«Μα, εκεί πάω. Εσένα δεν είναι ο δρόμος σου.»
«Το ξέρω. Θα τον πάω εγώ.»

«Μείνε. Θα περάσουμε καλά. Την Κυριακή έρχεται και ο Pietrini.»
«Έρχεται ο Antonio;»
«Ναι, γυρίζει από άδεια.»

Με αφήνει στο ξενοδοχείο. Θα τα πούμε το απόγευμα…
Στις 17:30 έχει πάλι happy hour, στην καφετέρια του αρχηγείου…
Και είμαι πτώμα… Δεν κοιμήθηκα καθόλου το προηγούμενο βράδυ…
Ρίχνω έναν ύπνο, καμιά ώρα… Ξυπνητήρι, άγχος μην με πλακώσει το πάπλωμα και ξυπνήσω την επόμενη μέρα…
Τελικά κοιμάμαι πολύ ελαφρά…

Απόγευμα, στην καφετέρια… Ο στρατηγός λείπει με άδεια, στην Κίνα…
Κρίμα…
Πλησιάζω τον επιτελάρχη…
«Καμιά εξέλιξη με το θέμα τού διοικητή στο Oum Dreyga; Έμαθα ότι είμαι ακόμα “προσωρινός διοικητής μέχρι νεωτέρας”…»
«Ναι… Θα σε αφήσουμε έτσι για κανά μήνα… Και μετά θα δούμε, ή θα σε κάνουμε διοικητή ή θα ξανακάνουμε peer review.»
Χμμ…

«Λοιπόν; Θα την χάσεις την πτήση σου;»
Σκατά, σκέφτηκα…
«Ξέρεις… Δεν μπορώ να το κάνω…»
«Γιατί;»
«Γιατί έχω μια φήμη, ένα όνομα… Αν χάσω την πτήση, θα απογοητεύσω πολλούς… Και δεν εννοώ τα μεγάλα κεφάλια στο αρχηγείο…»
«Ναι… Καταλαβαίνω… Είσαι και διοικητής…»
«Κάπως έτσι… Με εκείνη την ιατρική γνωμάτευση, τι γίνεται;»
«Τέσσερις μέρες, μέχρι την Τρίτη; Είναι πολλές…»
«Δεν χρειάζεται να είναι μέχρι την Τρίτη. Δυο μέρες αρκούν, Παρασκευή-Σάββατο. Δευτέρα δεν έχει πτήσεις για το νότιο τομέα…»
«Ναι…»
«Λοιπόν;»
Σκατά, σκέφτηκε…
«Ξέρεις… Δεν νομίζω ότι είναι σωστό να κάνω κάτι τέτοιο…»
«Ναι… Συμφωνώ…»

Με αφήνει στο ξενοδοχείο μου. Έχει να πάει να πακετάρει…
Ετοιμάζομαι για αποχαιρετισμούς…
«Well, doc…»
«Ω, σταμάτα!», γελάει. «Θα έρθω αύριο το πρωί, να σε πάρω για το αεροδρόμιο.»
«Well, doc», επιμένω, «αυτό είναι υπέροχο…»

«… γιατί αν δεν έρθεις, δεν πρόκειται να ψάξω άλλο μέσον να πάω στο αεροδρόμιο… Θα χάσω την πτήση, και θα λέω μετά ότι έφταιγε η αρχίατρος…!»

Πέφτω στο κρεβάτι. Ανοίγω Το Βιβλίο του Μαξιλαριού, της Σέι Σόναγγον:

Είναι θαυμάσιο, επίσης, όταν ένας άντρας επάνω στο άλογό του απαγγέλει ποιήματα την αυγή.

. . .

Το πρωί, Παρασκευή και 13, με παίρνει τηλέφωνο από τη ρεσεψιόν, στις εφτά παρά τέταρτο.
Κατεβαίνω. Παίρνω καφέ. Κάθεται με κάτι άλλους, που περιμένουν το λεωφορείο για το αεροδρόμιο.
Κάποια στιγμή μένουμε μόνοι.
«Ξέρεις… σκέφτηκα να μην έρθω… σκέφτηκα αυτό που είπες χτες…».
«Ναι, με μια μικρή διόρθωση: Είμαι τζέντλεμαν, και δεν υπήρχε φυσικά περίπτωση να σε εκθέσω… Θα το ‘παιρνα πάνω μου, θα έλεγα ότι δεν ξύπνησα… Προετοίμασα και το έδαφος, χτες βράδυ…»
«Δηλαδή;»
«Φάγαμε με τον διευθυντή επιχειρήσεων, τον Valerio και τον Pascal…»
«Κατάλαβα… Πόσα μπουκάλια κρασί;»
«Τρία… Έπιασα να τους λέω ιστορίες, πώς με συνέλαβαν οι Μαροκινοί μόλις είχα έρθει, και ένας βλάχος Τεξανός στο Ελ Πάσο, δέκα χρόνια πριν… Και φρόντισα να κάνω εντελώς ξεκάθαρο το πόσο κουρασμένος ήμουν και πώς έκλειναν τα μάτια μου και ότι το προηγούμενο βράδυ την έβγαλα άυπνος στο αεροδρόμιο της Casablanca… Νομίζω θα φαινόταν τελείως φυσιολογικό, αν σήμερα με έπαιρνε ο ύπνος και έχανα την πτήση… Κι αν δεν ερχόσουν, δεν θα κατέβαινα…»

Τώρα μου το λες;
Ναι, τώρα…

«Ξέρεις… Μπορείς ακόμα να χάσεις την πτήση…»
«Ίσως. Αλλά ήρθες. Πάμε…»

Μπαίνουμε στο αμάξι της. Παίρνουμε και έναν Ονδουριανό, που έχει ξεμείνει.

«Και δεν μπορώ να διαβάσω και το blog σου… Είναι στα ελληνικά…»
«Ναι… Λυπάμαι…»
«Θα δοκιμάσω αυτά τα online προγράμματα μετάφρασης…»
«Μπα… Σε τέτοια κείμενα-»
«Ξέρω, everything is lost in translation…»
«Κάπως έτσι… Σου ‘χω πει ότι πριν έρθω εδώ έκανα μαθήματα λογοτεχνικής μετάφρασης;»
«Όχι.»
«ΟΚ… Ετοιμάσου, θα στο πω τώρα… Πριν έρθω εδώ, έκανα μαθήματα λογοτεχνικής μετάφρασης…»
«Wow!»
«Ναι»
Μένουμε σιωπηλοί για λίγο. «Καλά…», λέει…

«… νόμιζα ότι ήσουν επιστήμονας…»

«Ναι… Έχω ξεγελάσει πολλούς… είμαι μαθητευόμενος συγγραφέας…»
… και ποτέ μην εμπιστεύεσαι αυτούς τους τύπους… Βλέπουν τον κόσμο όλο σαν αφήγηση, θα κάνουν τα πάντα για να βγάλουν ιστορία… Είναι χειρότεροι και από τους δημοσιογράφους…
Κι εσύ, σε λίγο, θα τα χάσεις όλα, το χαμόγελο, την τσαχπινιά, τη γοητεία σου, και θα γίνεις ένα φασματικό ον σε μια άψυχη κόλλα χαρτί…
… ή, ακόμα χειρότερα, σε μια οθόνη

Φτάνουμε στο αεροδρόμιο. Παρκάρουμε. Ο Ονδουριανός βγαίνει. Για λίγο, είμαστε πάλι μόνοι.
«Μπορείς ακόμα να την χάσεις την πτήση…»

DSCF3423_small

. . .

Δεν έχασα την πτήση μου. Είχε ομίχλη, καθυστερήσαμε να απογειωθούμε, αλλά έφυγα.
Στο αεροπλάνο, ήμουν μεταξύ ύπνου και μιας ομιχλώδους εγρήγορσης, κατά την οποία σκεφτόμουν τι θα της γράψω μόλις προσγειωθώ…

Πηγαίνοντας με τα πόδια, από το διάδρομο προσγείωσης στο φυλάκιο, τουλάχιστον τρία αυτοκίνητα σταμάτησαν και επέμεναν να με πάρουν…
Άντε να εξηγήσεις…

Πίσω στην έρημο…

. . .

Ανοίγω τον υπολογιστή.
Έχω μήνυμα…

«All I can hope for is that we get to meet again, some day…»

και είσαι η Jill, και είμαι ο Harmonica, Κάποτε στη Δύση, και μου λες maybe you come back, some day, κι εγώ στέκομαι στην πόρτα, κοιτάω έξω, κουνάω το κεφάλι, some day, λέω, και βγαίνω, για να μην γυρίσω ποτέ

Απαντάω… «Old man says, you cannot enter the same river twice…»

«… και ευτυχώς που φεύγεις… γιατί αλλιώς θα έπρεπε να κάνω αίτηση για θέση στο αρχηγείο, αφήνοντας πίσω μου την έρημο, τον μόνο λόγο για τον οποίο βρέθηκα εδώ κάτω… και, ξέρεις, ο διευθυντής χτες μου είπε οποιαδήποτε θέση στο αρχηγείο κι αν ζητήσεις, θα την έχεις· το ξέρω, απάντησα, γι’ αυτό δεν πρόκειται να κάνω αίτηση ποτέ…»

«Κι άμα σου την πέσει σκληρά ο άντρας της», μου λέει ο Smulik, ενώ πίνουμε μπύρες, το βράδυ των γενεθλίων μου, κάπου στη νότια Κίνα, «κατέβα στο Ισραήλ. Για κάποιο λόγο, οι Μαλαίσιοι δεν μπορούν να έρθουν στο Ισραήλ. Θα είσαι ασφαλής εκεί. Θα σε φιλοξενήσω.»

«Thanx mate… Think I can handle it, but I appreciate…»

Στο παρατηρητήριο… Φθινοπωρινό ηλιοβασίλεμα στην έρημο…

DSCF3425_small

Μία το βράδυ, μετά από μερικά Jameson, μόνος μου, και μερικά Jim Beam με τον Davor, πάω για πρώτη φορά στο δωμάτιο… Αύριο έχω meeting με τον διοικητή τού υποτομέα Oum Dreyga, με ζόρικα θέματα, νέα ύποπτα ναρκοπέδια, χωρίς σήμανση… Μου την έπεσαν ήδη, τις λίγες ώρες που ήμουν στο αρχηγείο, “το θέμα είναι λεπτό και σημαντικό, ποτέ πριν δεν έχουν ζητήσει τη συμμετοχή μας, έχε το νου σου… στηριζόμαστε πάνω σου…”
Τώρα, παιδιά, σωθήκατε…
Ευτυχώς, ο Yaser έχει ετοιμάσει τα πάντα…
Ο Yaser… Εγγύηση…
Δυο μήνες είχα να τον δω…

Μία η ώρα, στο δωμάτιο…
Έχω παρατήσει τις βαλίτσες μου στο γραφείο…
Πέφτω στο κρεβάτι, με τα ρούχα, και ξεραίνομαι…
Την ονειρεύομαι…

Δεν έχω φύγει… Έμεινα στο Laayoune… Είμαστε κάπου με κόσμο, σε πάρτυ ίσως…
Δεν ασχολείται μαζί μου… Μιλάει όλο με κάτι άλλους…
Τα παίρνω στο κρανίο…

* * *

Τρίτη και 13, Οκτώβριος, 2009… To Antonov με περιμένει… Laayoune… Και μετά Casablanca, Παρίσι…
Αθήνα…
Εμφανίζομαι με τζην και μαύρο t-shirt… Με κοιτάνε όλοι…
Κοντοστέκομαι. «What…»
«You look… different…»
«What different?»
«You look… great!»
Αρχίζω τις χειραψίες… Μπαίνω στο αυτοκίνητο…
Ακούω τον Moses, με την τσιριχτή φωνή και την τέλεια αγγλική προφορά…
«Hey… He looks like a rock star!»
Call me The Breeze, mate…

Στο δρόμο, ακούω στον ασύρματο τον Zsiga, από την αίθουσα υπηρεσίας… Καλεί τον αξιωματικό αεροδρομίου – ΑΤΟ-1, από το Air Terminal Officer…

«ATO-1 – ATO-1 – this is UN Oum Dreyga – message – over»
«UN Oum Dreyga – this is ATO-1 – send your message – over»
«ATO-1 – this is UN Oum Dreyga – if Christos is around, can you get him to the radio please? – over»
Στο αυτοκίνητο, πιάνω το μικρόφωνο.
«UN Oum Dreyga – this is Christos – SEND YOUR MESSAGE – over»

O Zsiga μου λέει κάτι περίπλοκο, κωδικοποιημένο… Κάτι για αεροδρόμια και φιλιά…
Γιατί η κουφάλα ο Ούγγρος ξέρει… Μόνο αυτός…
Ξέρει ότι θα με περιμένει στο αεροδρόμιο…

«UN Oum Dreyga – this is Christos – roger and wilco and whatever – OUT NOW FOR ONE MONTH!»

Φτάνουμε στο Antonov… Κατεβαίνω…
Είμαι άνεμος… Εντάξει, δεν είμαι ο άνεμος… Είμαι απλώς ο γιος του, που γυρίζει στην πατρίδα του, μετά από έξι μήνες στη Σαχάρα, και ό,τι φως τον είχε βρει εκεί

Οι Ουκρανοί με κοιτάνε. Χαμογελάνε…
«Christos…!»
«What…»
«… you look great!»

Ought to, guys…

Charmin’ lady ‘s waiting for me…

Don’t want to let her down…

Advertisements

8 Σχόλια to “Θεωρία Παιγνίων (Σε λίγο, θα τα χάσεις όλα)”

  1. G.R. said

    Αν κάποια στιγμή χρειαστεί να αποχαιρετιστούμε και αντί για καλή τύχη σου ευχηθώ: «χάσε την πτήση», μη με διαολοστείλεις…

  2. Γιωργος κλπ said

    Μη διαολοστειλεις και μενα, αλλά θα προτιμουσα μια γαλαξιακη πτηση, εστω και αν εφτανε μεχρι το κεντρο του δικου μας Γαλαξια…!!!

  3. Γιωργος κλπ said

    … εστω και αν προσγειωνομουν ανωμαλα στο Ισραηλ…!!!

  4. […] μετά ήρθε η Zetti. Και οι γυναίκες έχουν πάντα το δικό τους, ιδιαίτερο […]

  5. […] χρονολογική σειρά, πρέπει να διαβαστεί αμέσως μετά τη Θεωρία Παιγνίων. Το μεγαλύτερο μέρος του γράφτηκε τότε, και μετά […]

  6. […] Δεν ξέρω τι σκατά κάνω εδώ πέρα, δεν ξέρω τι γίνεται με τη Zetti, δεν ξέρω ποιος είμαι, δεν ξέρω τι μου […]

  7. […] Θεωρία Παιγνίων (Σε λίγο, θα τα χάσεις όλα) November 2009 7 comments 4 […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: