Τρόμος

8 Ιανουαρίου , 2010

Την πρώτη φορά που τον χτύπησε ο τρόμος, ο Κροάτης ήταν πεσμένος στο έδαφος και ούρλιαζε.

Δεν ήταν μπροστά όταν συνέβη. Ο Νιγηριανός είχε έρθει στο γραφείο του, ανήσυχος. Ήταν οδοντίατρος· είχε γενικές γνώσεις ιατρικής. Είπε ότι μπορεί να έχει κοπεί ο τένοντας.

Είπε ότι μπορεί να υπάρχει εσωτερική αιμορραγία.

Ο Κροάτης ήταν φίλος του. Ήταν στα πόδια του τώρα, πεσμένος στο έδαφος, και ούρλιαζε.

Δεν αισθάνθηκε τίποτα.

Ήξερε, χωρίς να σκεφτεί, ότι ο Κροάτης, εκείνη τη στιγμή, δεν χρειαζόταν φίλο.

. . .

Ο δεύτερος τρόμος τον χτύπησε όταν σήκωσε τα μάτια του από το έδαφος και κοίταξε γύρω του.

Δεκαπέντε άντρες έστεκαν ακίνητοι και τον κοίταζαν.

Δεν ήταν παιδιά. Ήταν ικανοί, ισχυροί άντρες. Άντρες των ειδικών δυνάμεων. Άντρες με εμπειρία σε πολεμικά μέτωπα· στο Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Λίβανο. Εκείνος, μπροστά τους, φάνταζε σχεδόν αστείος, με τις βιβλιοθήκες του, τα χρόνια του στο Cambridge και στο επιτελείο, και τα μαθήματα λογοτεχνικής μετάφρασης.

Τώρα έστεκαν γύρω του, ακίνητοι, σχεδόν παγωμένοι, και τον κοίταζαν.

Ήξερε τι συνέβαινε. Και ήξερε ότι δεν θα μπορούσε να το εξηγήσει ποτέ. Σε κανέναν.

Οι άντρες δεν ήταν παγωμένοι από κανέναν φόβο, από καμία αμηχανία. Ήταν σε εγρήγορση. Σε αναμονή. Η σιωπή τους ήταν εύγλωττη. Εσύ, έλεγε… εσύ, ξέρεις… εσύ, θα μας πεις τι πρέπει να γίνει… κι εμείς θα το κάνουμε…

Ο Ρώσος συγκυβερνήτης ήρθε και έβαλε το χέρι γύρω από τους ώμους του. Αν νομίζεις ότι πρέπει να τον πάρουμε από δω, είπε, πρέπει να κινηθούμε γρήγορα. Νυχτώνει.

Εκείνος απόρησε. Νόμιζε, είπε, ότι μπορούν να πετάξουν νύχτα.

Ο Ρώσος χαμήλωσε το βλέμμα, έσφιξε τα χείλη. Έπειτα ξανασήκωσε τα μάτια πάνω του.

Είπε ότι λυπάται.

. . .

Ο τρίτος τρόμος τον χτύπησε όταν κατάλαβε ότι είχε αρχίσει να δίνει οδηγίες. Ψύχραιμα, υπολογισμένα, χωρίς κανέναν πανικό· οδηγίες που εκ των υστέρων αποδείχτηκαν σωστές. Δεν πήρε κανείς καμία πρωτοβουλία. Ο Νιγηριανός είχε ήδη αρχίσει να απομακρύνεται. Έπρεπε να τον πιάσει από τους ώμους και να τον βάλει στο αυτοκίνητο που θα μετέφερε τον Κροάτη απέναντι, στο αρχηγείο τού μαροκινού υποτομέα. Σε χρειάζομαι, του είπε, ως ιατρικό σύνδεσμο. Κανείς από τους δύο Γάλλους δεν είναι γιατρός.

* * *

Ο επόμενος τρόμος ήρθε όταν ο εκπαιδευόμενος επικεφαλής τής περιπόλου του ανακάλυψε νάρκες, 20 μέτρα από εκεί που ετοιμάζονταν να στήσουν τη σκηνή τους για να περάσουν τη νύχτα.

Έκαναν τα πάντα σωστά. Ήρεμα. Επέστρεψαν στα αυτοκίνητα, φόρεσαν τα αλεξίσφαιρα γιλέκα και επικοινώνησαν με το φυλάκιο.

Υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι κάποτε θα έγραφε μια ιστορία, για εκείνη τη νύχτα. Από τη μια μεριά θα ήταν εκείνος, με δυο Ρώσους και ένα γελαστό παιδί από την Ονδούρα, παγιδευμένοι σε πιθανό ναρκοπέδιο, ψύχραιμοι, επαγγελματίες. Από την άλλη ένα πανικόβλητο αρχηγείο, σε πλήρη σύγχυση, που τους είχε αφήσει στην τύχη τους. Και στη μέση ο Αιγύπτιος αδερφός του, να χειρίζεται τα πάντα από το φυλάκιο, σταθερά και αποτελεσματικά. Να ορίζει την επόμενη επικοινωνία τους σε 15 λεπτά…

… και μετά να βγαίνει από την αίθουσα επιχειρήσεων…

… να κάθεται στο σκαλί…

… και να μετράει εκείνα τα γαμημένα λεπτά, ένα ένα…

. . .

Μία φορά μόνο, εκείνη τη νύχτα, έχασε την ψυχραιμία του. Όταν ο Αιγύπτιος τού μετέφερε την εντολή τού Ιρλανδού διευθυντή επιχειρήσεων: έπρεπε, λέει, να απαλλάξει τον εκπαιδευόμενο από τα καθήκοντα του επικεφαλής και να αναλάβει εκείνος.

Παγιδευμένος σε πιθανό ναρκοπέδιο, νύχτα, μέσα στο αυτοκίνητο, με το αλεξίσφαιρο γιλέκο του και την ευθύνη τριών άλλων ανθρώπων, ήρεμος και με πλήρη αυτοέλεγχο μέχρι τότε, άρχισε να ουρλιάζει στο δορυφορικό τηλέφωνο.

Είπε στον Αιγύπτιο ότι είχε και εκείνος ένα μήνυμα για τον Ιρλανδό.

Είπε στον Αιγύπτιο να τηλεφωνήσει στον Ιρλανδό και να του πει ότι είναι ηλίθιος.

Εκτός κινδύνου, το επόμενο πρωί

* * *

Ήταν σε περιπολία με τον Αιγύπτιο, όταν άκουσαν για πρώτη φορά το Tindouf στον ασύρματο.

Προσπαθούσαν να αναφέρουν τη θέση τους στο Oum Dreyga. Η απ’ ευθείας επικοινωνία είχε αποδειχτεί αδύνατη. Any UN station… Any UN station… Καμία απάντηση από κανένα φυλάκιο.

Και τότε, στον ασύρματο βγήκε το Tindouf. Πήρε τη θέση τους και την μετέδωσε τηλεφωνικά στη βάση τους.

Δεν είχαν ακούσει ποτέ πριν το Tindouf στον ασύρματο.

Ο Αιγύπτιος είπε ότι ήταν ο Σαλβαδοριανός φίλος τους, που είχε μετατεθεί εκεί τον περασμένο Σεπτέμβριο.

Εκείνος είπε όχι, δεν ήταν ο Σαλβαδοριανός. Δεν είχε αναγνωρίσει τη φωνή.

Ο Αιγύπτιος γέλασε.

. . .

Την επόμενη φορά που άκουσαν το Tindouf στον ασύρματο, ήταν πάλι σε περιπολία με τον Αιγύπτιο.

Αναγνώρισε τη φωνή. Ήταν η ίδια με την προηγούμενη φορά.

Ήταν ο Σαλβαδοριανός.

Υπήρχαν σχισμές, χαραμάδες στον τυπικό κώδικα επικοινωνίας, από όπου μπορούσες να περάσεις μηνύματα, κλεισίματα του ματιού. Good to hear you. Have a nice patrol.

Ο Σαλβαδοριανός δεν χρησιμοποίησε καμία. Ήταν εντελώς τυπικός, απόμακρος· μια ασώματη φωνή μέσα από το θόρυβο των βραχέων, που από τη νότια Αλγερία, εφτακόσια χιλιόμετρα μακριά, πρόσεχε τους παλιούς συντρόφους του που περιπολούσαν έξω, στην έρημο.

Τελευταία φορά που είχε μιλήσει με τον Σαλβαδοριανό, Σεπτέμβριο, του είχε πει ότι θα τον έπαιρνε τηλέφωνο. Ήταν Δεκέμβριος και δεν το είχε κάνει. Και ήξερε ότι δεν επρόκειτο να το κάνει ποτέ.

Ό,τι είχε να του πει του τα ’γραψε σ’ ένα γράμμα, που ο Σαλβαδοριανός δεν επρόκειτο να διαβάσει ποτέ.

Δεν είχε να του πει τίποτε άλλο.

Δεν υπήρχε κανένας λόγος να τον πάρει τηλέφωνο.

. . .

Σε εκείνη την περιπολία, ο Αιγύπτιος τον χτύπησε με τον τελευταίο τρόμο.

Δεν μιλάς ποτέ για την πατρίδα σου, του είπε.

Νομίζω, είπε, την έχεις ξεχάσει.

* * *

Είχε ταξιδέψει αρκετά. Είχε φτάσει να προσαρμόζεται και να νιώθει άνετα σχεδόν παντού. Πάντα αισθανόταν ότι είχε τις ρίζες του πίσω, και δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του μακριά από κει παρά μόνο προσωρινά.

Δενόταν με τους ανθρώπους. Έχτιζε φιλίες αργά, τις σκάλιζε μέσα από τους μήνες και τα χρόνια μέχρι που έπαιρναν την οριστική μορφή τους και αποτελούσαν μέρος ενός υποβάθρου, ενός πλαισίου, έξω από το οποίο νόμιζε ότι δεν μπορούσε να υπάρξει.

Τώρα, για πρώτη φορά στη ζωή του, ένιωσε ότι θα μπορούσε να μείνει για πάντα εκεί. Περιτριγυρισμένος από ανθρώπους που θα γνώριζε, θα δενόταν μαζί τους και μετά θα αποχαιρετούσε για πάντα, μέσα σε διάστημα λίγων μηνών. Χωρίς κανένα γνωστό παρελθόν πίσω του, με την προσωπική του ιστορία να φτιάχνεται από την αρχή κάθε μέρα, και μόνο πλαίσιο την απεραντοσύνη που τον παραμόνευε εκεί έξω.

Τρόμαξε. Αλλά υπήρχαν χειρότερα.

Γιατί μετά ένιωσε ότι θα μπορούσε να φύγει από κει για κάπου αλλού, χωρίς καμιά ενδιάμεση στάση, χωρίς να συναντήσει ή να χαιρετήσει κανέναν και τίποτα.

Είχε φίλους πίσω, ανθρώπους που αγαπούσε και τον νοιάζονταν. Αλληλογραφούσε. Μίλαγε στο τηλέφωνο μαζί τους. Όταν γινόταν αυτό, ήταν σαν να ήταν ακόμα εκεί, σαν να μην είχε φύγει ποτέ.

Μετά έκλεινε το τηλέφωνο και τους ξέχναγε.

Φυσικά, το είχε καταλάβει. Δεν χρειαζόταν τον Αιγύπτιο ή κανέναν άλλον να του το επισημάνει. Αλλά…

Εκείνο το βράδυ στο δωμάτιό του, μπορεί να έκλαψε. Μπορεί να έκλαψε πολύ. Μπορεί να ζήτησε κλαίγοντας από όλους εκείνους που είχε αφήσει πίσω να τον συγχωρέσουν που δεν είχε φανεί αντάξιός τους, που τους είχε ξεχάσει.

Μπορεί και να μην έγινε τίποτα από όλα αυτά.

. . .

Και μετά διαπίστωσε ότι τα μόνα πρόσωπα που έρχονταν ξανά και ξανά στο μυαλό του, ήταν δυο πιτσιρίκια, τα παιδιά του αδερφού του. Και κατάλαβε τότε ότι τα παιδιά έρχονται κατευθείαν από το μέλλον, ελεύθερα από ένα παρελθόν που θαβόταν σιγά σιγά στη σκόνη και την άμμο, ένα παρελθόν που ξεθώριαζε από τον ανελέητο ήλιο και την ένταση των πρωτόγνωρων καταστάσεων… Και αναρωτήθηκε πώς θα τον έβλεπαν αυτά τα παιδιά αργότερα, όταν θα μεγάλωναν, αναρωτήθηκε αν θα καταλάβαιναν… Αναρωτήθηκε αν θα έψαχναν ποτέ να τον βρούν, αν θα θεωρούσαν κάν ότι ίσως άξιζε τον κόπο…

Γιατί, για πρώτη φορά, είδε τον εαυτό του καθαρά, πολύ καθαρά, σε μια γη σαν κι αυτή, σε μια άλλη ήπειρο, στην άκρη του κόσμου… Και ήταν σε ένα σπίτι, στην άκρη εκείνης της έκτασης, μιας έκτασης που το μόνο που μπορούσε να συγκριθεί με την απεραντοσύνη της ήταν η απέραντη, απέραντη ομορφιά της… Και ήταν με μια γυναίκα, που μπορεί και να μη μιλούσε τη γλώσσα του, και μπορεί να είχε δικά του παιδιά, και καθόταν εκεί, στη βεράντα του σπιτιού του, κοιτάζοντας την έρημο, πολύ μακρυά από όλα εκείνα και εκείνους που κάποτε αγάπησε, και ήτανε, λέει, ευτυχισμένος…

Advertisements

8 Σχόλια to “Τρόμος”

  1. G.R. said

    Η αφήγηση σε τρίτο πρόσωπο είναι εκπληκτικά ενδιαφέρουσα, ειδικά όταν ο αφηγητής αναφέρεται στον ίδιο του τον εαυτό.

  2. G.R. said

    Ο τρόμος χτυπά, στο μυαλό μου η εικόνα σχηματοποιήθηκε σε δηλητηριώδες βέλος που καρφώνεται και μουδιάζει το σώμα ολάκερο. Ο desertnaut κάπως αλλιώς θα το φαντάστηκε…

  3. Walt said

    Τρόμος, γιατί τρόμος;
    Το «ανήκω» ξεκίνησε σημαίνοντας «φτάνω» και μέχρι σήμερα να, … φτάνει να σημαίνει το ίδιο;
    Αλλά όλο φτάνουμε «στην αναχώρηση που μακραίνει στην προπορεία της υπολείπουσας κρούσης»
    Αυτή η κρούση, πόρνη,
    αλλά αυτή μας πληρώνει
    «μ’ αλλογλωσσίες και πανηγύρια
    (άντε και δάκρυα)
    στους ξένους μας τόπους
    των γενέθλιων τόπων
    τώρα στη βράση πάνω του πανηγυριού ντάλα κρεσέντο θύρσου (πελασγικού κι αμερικάνικου κι αρειανού)» – άντε και της ερήμου

    τα παιδιά ευτυχώς δεν φτάνουν, δεν ανήκουν,
    υποθέτω ούτε και η ευτυχία,
    ευτυχώς
    οπότε τρόμος; γιατί τρόμος;
    ΥΓ κανά νέο από τα μέτωπα;

  4. Rodia said

    Υπαρχουν στιγμες που βγαινει ο ανθρωπος απο τον εαυτο του και τοτε μπορει να τον αντικρυσει.. τοτε τον γνωριζει -αν το αντεξει! Το να γνωριζεται καποιος με τον εαυτο του ειναι τρομαχτικο, λιγοι το αντεχουν κι ακομα λιγοτεροι το επιδιωκουν. Παντως, οσοι το καταφερουν τελικα, ειναι οι τυχεροι -νομιζω- οποιο και να ειναι το κοστος.

    …συγγνωμη αν θεωρηθει ασχετη η παρεμβαση μου, στο ιντερνετ συμβαινουν θαυματα, καθως φαινεται, και ανακαλυπτουμε αναπαντεχα πραγματα δικα μας που ομως ειναι τοσο πολυ κοινα -ανεξηγητα κοινα. Κουραγιο! 🙂

  5. […] night, the only assistance you can rely upon will come from the Moroccan Army. The recent case of the UNMO injured in teamsite Oum Dreyga during sport activities is instructive: shortly after the incident, and with the night coming, I […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: