Don’t look back in anger

17 Ιανουαρίου , 2010

Δεν ξέρω αν αποτελεί έκπληξη (και για ποιους άραγε;), αλλά γεγονός είναι ότι άλλα ξεκίνησα να βρω ερχόμενος εδώ και άλλα βρήκα – και δεν μιλάω, φυσικά, για θέματα πρακτικής φύσεως. Το αν αυτό ακριβώς είναι ο ορισμός της πραγματικής περιπέτειας ή όχι, είναι κάτι που ειλικρινά δεν με απασχολεί (επιτέλους, αρκετά με τους ορισμούς και τις θεωρίες!). Αυτό που με απασχολεί όμως, και μάλιστα έντονα και επίμονα, είναι το πόσο ανόητος, αφελής και αυτάρεσκα κλεισμένος στον κόσμο του μπορεί να είναι κάποιος· πόσο μάλλον όταν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, αυτός ο κάποιος τυγχάνει να είμαι εγώ! Κοιτάζοντας πίσω, το ότι ήρθα εδώ με τρεις κούτες βιβλία, πιστεύοντας ότι αυτό που θα κάνω θα είναι να βλέπω την έρημο και να διαβάζω, μου φαίνεται γελοίο. Εντελώς γελοίο. Το γεγονός, δε, ότι μετά από σχεδόν εφτά μήνες παραμονής, ακόμα παραπονιόμουν επειδή δεν είχα αρκετό χρόνο για διάβασμα, προτιμώ να το αφήσω ασχολίαστο (δεν το αντέχω, πραγματικά…). Υποτίθεται (!) ότι είχα το απαραίτητο υπόβαθρο για να καταλάβω ότι, πάντα, η πραγματική περιπέτεια έχει να κάνει με τους ανθρώπους και μόνο με τους ανθρώπους. Όλα τα άλλα είναι απλώς διασκέδαση… Θυμάμαι ότι, όταν έφυγα από την Αθήνα, το γεγονός αντιμετωπίστηκε από μερικούς ως κάτι σχεδόν αξιοσημείωτο, ως μια κίνηση έξω από κάποια καθιερωμένα πλαίσια και αναμενόμενες νόρμες επιλογών. Μπορώ πλέον να καταθέσω υπεύθυνα ότι είναι απολύτως δυνατόν να κάνεις παρόμοια πράγματα χωρίς, κατ’ ουσίαν, να έχεις φύγει από το σπίτι σου: πάει να πει, χωρίς να έχεις συντονίσει το βλέμμα σου στα απαραίτητα νέα μήκη κύματος ή το σώμα σου στις συχνότητες των πρωτάκουστων δονήσεων που δέχεται από παντού. Και όταν γυρίζεις, είσαι απλώς γερασμένος κατά έναν χρόνο, και το μόνο που φέρνεις πίσω είναι εντελώς επιφανειακές εμπειρίες τουριστικο-εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα: 40000 χιλιόμετρα οδήγησης στην έρημο· μια βραδυά σε ναρκοπέδιο· η ζωή στους 55 υπό σκιάν, με χαλασμένο κλιματιστικό. Θα τις διηγηθείς μερικά βράδυα, και κάποια στόματα θα ανοίξουν, κάποιοι θα σε κοιτάξουν με θαυμασμό και μια δόση ζήλιας, κινούμενοι στην κυρίαρχη λογική τού επιτεύγματος και της λαχτάρας για φυγή. Το επίτευγμα, ως τέτοιο, πάει καιρός που έχει πάψει να με ενδιαφέρει (ο δρόμος μέχρι το επίτευγμα, βέβαια, είναι εντελώς άλλη ιστορία)· και η φυγή, όπως είπα ήδη, είναι απλώς φενάκη, όταν φεύγεις για να κάνεις τα ίδια κάπου αλλού (η διάκριση μεταξύ του να φεύγεις από κάπου και του να πηγαίνεις κάπου, παραμένει πάντοτε ζητούμενο). Οπότε, μετά την εκκαθάριση, διαπιστώνεις ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτών που νόμιζες ότι αποκόμισες είναι μάρκες χωρίς αντίκρισμα. Το γιατί μπορώ, πλέον, να τα καταθέσω όλα αυτά, θα πρέπει να είναι ήδη προφανές: λίγο πολύ, αυτά έκανα τους πρώτους 6-7 μήνες εδώ. Και καταλαβαίνω τώρα γιατί, με έναν εντελώς ακαθόριστο τρόπο, φοβόμουν την πρώτη μου επιστροφή στην Αθήνα, και τη συνάντησή μου με όσους με είχαν ξεπροβοδίσει σχεδόν με προσδοκία. Από όλους εκείνους τους ανθρώπους, τους οποίους αισθάνομαι ότι δεν κάνω τίποτα άλλο πέρα από το να τους απογοητεύω συνεχώς και με διάφορους τρόπους, έχω ήδη ζητήσει μια συγγνώμη. Είναι ώρα για μια δεύτερη: Συγγνώμη που υπήρξα τόσο ηλίθιος. Τουλάχιστον καταβάλλω προσπάθειες, και νομίζω βελτιώνομαι…

Πάμε πάλι...

Advertisements

4 Σχόλια to “Don’t look back in anger”

  1. Ιωάννα said

    Το «πάμε πάλι» είναι, νομίζω, το μόνο που βγαίνει από κάθε τι καινούριο, που με τη σειρά του γίνεται παλιό, χωρίς απαραιτήτως να έχει φέρει μαζί του όλα όσα (νομίζαμε) ότι υποσχόταν.
    Αυτό είναι το αξοσημείωτο, να βρίσκεις την ενέργεια ακόμα και να το οραματιστείς, πόσο μάλλον να το κάνεις. Οπότε, αν και δεν μπορώ να ξέρω σε ποιους απευθύνεις τη συγνώμη σου, έχω την αίσθηση ότι δεν είναι απαραίτητη.
    Η φωτογραφία τα λέει όλα, πάμε πάλι…

  2. basileios said

    ρε κοψε τις βλακειες. δεν εισαι ενα χρονο γερασμενος. δεν ειναι ολα επιφανειακα. ολα τα βλεπεις τωρα ετσι. θα ερθει η ωρα…

    κηπ κουλ μπατ κεαρ.

  3. desertnaut said

    Προσοχή στην αριθμητική! Μιλάω για τους πρώτους 6-7 μήνες, ενώ διανύω ήδη τον 10ο! Ενδείξεις (ελπίζω ότι!) πρέπει να είναι προφανείς στα τρία προηγούμενα κείμενα. Ειδικά το περί καταδύσεων και αναδύσεων, αν και όχι ακριβώς κυριολεκτικό, δεν είναι αστείο. Και είπαμε, (νομίζω ότι) βελτιώνομαι…

    Το πού απευθύνεται η συγγνώμη, είναι επίσης εντελώς προφανές από το κείμενο…

  4. G.R. said

    Καλησπέρα Commander!
    p.s. και καλό βράδυ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: