Δυναμίτες στη δεξαμενή

24 Απριλίου , 2010

Ο Ονδουριανός με απέφευγε.

Είναι Νοέμβριος. Έχω μόλις γυρίσει από τη δεύτερη άδεια. Είμαι ακόμα προσωρινός διοικητής.

Τα πάντα είναι περίεργα. Σχεδόν αλλόκοτα, μοιάζουν να ρέουν σε αργή κίνηση…

Δεν ξέρω αν θα παραμείνω διοικητής. Δεν ξέρω αν θα παραμείνω στο Oum Dreyga. Δεν ξέρω αν θέλω εκείνη την εξάμηνη παράταση. Δεν ξέρω τι σκατά κάνω εδώ πέρα, δεν ξέρω τι γίνεται με τη Zetti, δεν ξέρω ποιος είμαι, δεν ξέρω τι μου γίνεται…

Ίσως τελείωσα, ίσως πρέπει να φύγω…

Ναι… Και να πάω πού;

. . .

Έχω βρει τέσσερις καινούριους στο φυλάκιο, μαζί με τον Μπαγκλαντεσιανό που ήρθε από το Mahbas.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, μάλλον δεν είναι περίεργο που δεν είμαι καθόλου κοινωνικός. Ειδικά με τους καινούριους.

Δεν με ξέρουν, δεν τους ξέρω, δεν έχω το κουράγιο να τους γνωρίσω…

. . .

Ακόμα και αν λάβω υπόψιν μου όλα αυτά, ο Jairo, ο καινούριος υποπλοίαρχος από την Ονδούρα, με απέφευγε.

Στη αρχή νόμισα ότι ήταν ιδέα μου. Περπατάω, τον βλέπω να έρχεται από απέναντι, πρόκειται να διασταυρωθούμε…

… και τελευταία στιγμή στρίβει…

Συμβαίνουν αυτά. Οπωσδήποτε.

Και μετά συνέβη ξανά. Και πάλι. Και ξανά…

. . .

Μία το βράδυ. Κάνω διάλειμμα από τη σύνταξη της ημερήσιας αναφοράς μου. Στέκομαι στην πόρτα του γραφείου μου και καπνίζω.

Βλέπω τον Jairo να πηγαίνει προς το δωμάτιό του.

“Hey, you…”, φωνάζω.

Γυρίζει. Του κάνω νόημα με το χέρι να πλησιάσει.

Πλησιάζει. Σταματάει σε απόσταση ασφαλείας.

“Πίνεις Jameson;”

“Εεε… πίνω”, λέει διστακτικά.

“Έλα μέσα…”

Διστάζει λίγο, αλλά μπαίνει.

Καθόμαστε. Βάζω Jameson.

Πίνουμε.

“Λοιπόν;” λέω. “Όλα καλά;”

Γνέφει καταφατικά. “Όλα καλά, sir…”

“The name is Christos.”

Χαμογελάει αμήχανα. “Εεε… εγώ… εγώ δεν… “

“Εσύ δεν, αλλά εμείς εδώ έτσι κάνουμε. Αν με ξαναπείς sir, θα σου σπάσω το κεφάλι. Είμαι σαφής;”

“Yes s…”

Σκάει πλατύ χαμόγελο.

“Yes… Christos…”

“Good… πώς πάει η εκπαίδευσή σου;”

“Όλα καλά.”

“Ποιος είναι ο σπόνσοράς σου;”

“Ο David.”

“A. Ωραία. Είσαι τυχερός. Είναι δυναμίτης…”

Είναι δυναμίτες: λοχαγός David Clarke (Ιρλανδία), υποπλοίαρχος Jairo Lainez (Ονδούρα)

. . .

Είναι ωραίο να αφήνεις τους ανθρώπους να σου πουν αυτά που θέλεις να μάθεις από μόνοι τους, χωρίς να τους ρωτήσεις.

Δεν τον ρώτησα τίποτα. Απλώς κάθησα εκεί, συζητώντας περί ανέμων και υδάτων, πίνοντας Jameson και προσπαθώντας να τον χαλαρώσω.

Και όταν χαλάρωσε αρκετά, μου τα ξέρασε όλα. Μόνος του.

. . .

“Ξέρεις”, λέει, “την πρώτη μέρα που ήρθα… εσύ έλειπες με άδεια…”

“Ναι…”

“Τριγύριζα λοιπόν για να δω πώς είναι το φυλάκιο… οπότε μπήκα και στο club…”

Το club, η αίθουσα ψυχαγωγίας όπως θα τη λέγαμε ίσως στα ελληνικά… Δίπλα από το γραφείο μου.

“… και… βλέπω…”

Αρχίζει να γελάει.

“… βλέπω…”

“Τι βλέπεις ρε φίλε;”

“… βλέπω… τη φωτογραφία σου… στον πίνακα…”

Ααα…

Κατάλαβα…

Τώρα εξηγούνται όλα…

MAJ CHRISTOS, TS CDR

“… και λέω puta madre!!! Πού ήρθα;;;

Τώρα έχω αρχίσει να γελάω κι εγώ…

“… Αυτός είναι ο διοικητής;;; I’M FUCKED UP!!!

Αρχίζω να κλαίω από τα γέλια…

“Ξέρεις…”, λέω κλαίγοντας, “ξέρεις ποιο είναι το πιο αστείο;”

Γέλια… “Ποιο;”

“Ότι είχες δίκιο… Εδώ που ήρθες, τη γάμησες…!

Γέλια…

. . .

Κατά τις 1:30 χτυπάει η πόρτα.

Ο Davor

“Χαίρομαι να βλέπω ανθρώπους να περνάνε καλά”, λέει.

“Έλα μέσα…”

. . .

Έφυγαν κατά τις δύο…

Συνέχισα να συντάσσω τη –μακροσκελή– ημερήσια αναφορά μου προς Μαλαισία…

* * *

Ο Jairo ήταν αξιωματικός υγιεινής.

Και μια από τις επόμενες μέρες, θα είχαμε μια εξαιρετικά σοβαρή επαγγελματική συνεργασία…

(Μα, τι κοιτάει ο Rudolf;;;;;)

(Oh... I see...) - Luxurious world III

Advertisements

Γιοι τού Αβραάμ

7 Απριλίου , 2010

22 Νοεμβρίου 2009, Κυριακή. Προσκεκλημένοι από τον διοικητή τού Υποτομέα Oum Dreyga για γεύμα. Όμορφη μέρα. 40 χιλιόμετρα και έντεκα Κυριακές μακριά, μια νάρκη θα καταστρέψει ένα αυτοκίνητο, θα αναστατώσει τους πάντες και θα κοστίσει σε έναν Πακιστανό αντισυνταγματάρχη τη θέση τού διοικητή.

Τη θέση που τώρα προσωρινά καταλαμβάνω εγώ.

Δεν άκουσα τη νάρκη να σκάει. Αλλά ο απόηχος εκείνης τής έκρηξης βουίζει ακόμα στα αυτιά μου, με κυνηγάει, μου υπενθυμίζει…

Μερικές φορές με ξεκουφαίνει…

22 Νοεμβρίου 2009, Κυριακή. Όμορφη μέρα. Φθινόπωρο. Καθόμαστε έξω. Σε λίγο θα μπούμε για φαγητό. Μετά θα συζητήσουμε – αχαρτογράφητα ναρκοπέδια, μετακινήσεις τεθωρακισμένων. Γιατί δεν εγκρίναμε την τροποποίηση της οχύρωσης στο Baggary 5; Αερομεταφορές προσωπικού απαγορεύονται ρητώς. Ενώ θα τρώμε κους-κους, ο συνταγματάρχης θα μου διηγηθεί το μύθο του Σίσσυφου. Αυτά θα γίνουν αργότερα. Θα συμβούν. Αλλά όχι ακόμα. Τώρα πίνουμε τσάι, δίπλα στη λιμνούλα. Κυριακή, όμορφη μέρα. Ο συνταγματάρχης ταΐζει τα χρυσόψαρα. «Για μας, ο Αβραάμ είναι ο πατέρας όλων των προφητών.»