Σημειώσεις για την αντιμετώπιση καταδρομικών επιχειρήσεων

4 Μαΐου , 2010

Μες στην αντάρα και την ταραχή, ενώ παραπατούσα, με τις πυξίδες χαλασμένες και τον Ωρίωνα χαμένο από τον ουρανό, είδα το παρελθόν να μπαίνει από την πύλη, περπατώντας… Πράσινα μάτια, τεράστιο χαμόγελο… Μια βραζιλιάνικη σημαία στο κασκέτο…

“I’ll be damned…”

“Hey, man…”

“… Naves…?”

“What’s up?”

… NAVES???

* * *

Κάνοντας στάση, λίγες μέρες πριν, ενώ περιπολούμε στην 8Β, κάτι…

… κάτι…

Κοιτάω γύρω μου…

Déjà vu…

Τι διάολο…

Όχι…

Δεν… δεν είναι déjà vu…

Είχαμε κατασκηνώσει εδώ…

… ναι…

… τον Απρίλιο… στην πρώτη περιπολία μου…

“… WITH CAPTAIN NAVES!!!”, φωνάζω στον ορίζοντα….

Πρώτη περιπολία, πρώτη στάση, πρώτο τσιγάρο - 9 Απριλίου 2009. Το απόγευμα θα επιστρέφαμε για να κατασκηνώσουμε

. . .

“Naves… ωραίος… έφυγε…”, λέει δίπλα μου ο Cisse.

“Έφυγε;”

“Είναι στο αρχηγείο. Διατυπώσεις αναχώρησης. Τελείωσε. Γυρίζει στη Βραζιλία.”

. . .

Ανάβω τσιγάρο.

Κοιτάω την έρημο. Το σημείο όπου είχαμε κατασκηνώσει. Το λόφο που είχαμε ανέβει, με τον Jeno…

Τόση απόσταση…

Απομακρύνομαι από τους άλλους.

Τα περιγράμματα είναι εκεί. Και οι φωνές. Κι εγώ. Δείχνω μικρότερος, χωρίς το μούσι.

Τους βλέπω. Τους ακούω.

Αλλά είναι θαμποί… Και δεν καταλαβαίνω τι λένε…

Περίγραμμα καπνίζον...

Όλα είναι εκεί, μπροστά μου.

Ο Naves έφυγε.

An era comes to an end.

Σβήνω το τσιγάρο.

It was about time.

Μπαίνουμε στα αυτοκίνητα.

And we don’t look back…

* * *

“What’s up, man?”

“What the hell… νόμιζα ότι έφυγες…”

“Γυρίζω για τελευταία φορά στο Mijek. Φεύγω την άλλη εβδομάδα.”

. . .

Μες στη θολούρα και την καταχνιά, στα τέλη τού Νοέμβρη, με τα βιβλία σιωπηλά καί τα σημάδια μου χαμένα απ’ τον ορίζοντα, αντάμωσα τον Naves, τον λοχαγό, στην πύλη τού Oum Dreyga. Και ήτανε παράταιρος…

… και δεν ανήκε εδώ, ο Naves, ο πρώτος άνθρωπος που είδα όταν έφτασα, o Naves, που μου ‘μαθε πολλά, που ήταν ο καλύτερος, μια όαση στην τόση μαλακία, του τότε, και τον φαντάστηκα εδώ, στο σήμερα, και είδα ότι σήμερα, εδώ, σε τούτο το Oum Dreyga, θα ήτανε αταίριαστος, και δεν θα είχε θέση, και ντράπηκα, λυπήθηκα, και άλλο δεν το άντεχα, και δεν μπορούσα να κρυφτώ, και τον φυγάδευσα από κει, και πήγαμε στον πύργο μου, και κάτσαμε, και πίναμε το τσάι μας, μιλάγαμε, και κάπνιζα, και βλέπαμε την έρημο, και λέγαμε γι’ αυτά, και λέγαμε για ‘κείνα, και κάποτε γελάγαμε, και λέγαμε, και λέγαμε, και όταν κατεβήκαμε, απ’ όλα αυτά που λέγαμε, τίποτα δεν θυμόμουν…

. . .

Μπαίνει στο γραφείο μου. Κρατάει μια εκτύπωση, από το κείμενο που είχα γράψει για αυτόν όταν μετατέθηκε από δω, μερικά χρόνια πριν, τον περασμένο Ιούνιο.

Εκτύπωση με διπλό διάκενο.

“… για να μου γράψεις τη μετάφραση, ανάμεσα στις γραμμές.”

“Κατάλαβα. Να σου την γράψω τώρα, να την πάρεις μαζί σου…”

“Ναι.”

Γελάω. “Δεν είναι τόσο απλό, ξέρεις…”

“Come on, man!” διαμαρτύρεται. “Δέκα λεπτά θα σου πάρει!”

Κουνάω το κεφάλι. “Δέκα λεπτά…”

“… δεκαπέντε;;;

Κοιτάζω το κείμενο. Ωραία, επιμελημένη εκτύπωση. Με διπλό διάκενο.

Σηκώνω τα μάτια μου πάνω του.

“Ξέρεις, γι’ αυτό μ’ αρέσεις”, λέω.

“Για ποιο πράγμα;”

“Γιατί είσαι πραγματικός πεζικάριος…”

… είσαι γνήσιος, αυθεντικός… ο κόσμος ξέρει τι να περιμένει από σένα… καμία αβεβαιότητα, καμία αμηχανία… στέκεις εκεί, ολόκληρος, χωρίς ανάγκη ερμηνείας, χωρίς αστερίσκους και υποπαραγράφους…

… είσαι στέρεος, συμπαγής… καμία πολυπλοκότητα, καμία υπεκφυγή… αθόρυβος και συνεπής, οι πράξεις σου προκύπτουν, αβίαστα και φυσικά, όπως οι αμμοθύελλες, μόνο λιγότερο αναπάντεχα…

… είσαι αυτός που φαίνεσαι… ποτέ δεν θα το παίξεις – ερημοναύτης στην πόλη, μεταφραστής στην έρημο… ποτέ δεν θα απογοητεύσεις κανέναν…

… είσαι ό,τι δεν ήμουν και δεν θα γίνω ποτέ…

… είσαι το ακριβώς αντίθετο του δήθεν…

… είσαι εγγύηση…

“… and a fuckin’ Brazilian!!!”

* * *

“Τι, έτσι;” μου λέει.

Μάιος 2009. Είναι ακόμα αξιωματικός επιχειρήσεων. Είμαι ακόμα αξιωματικός μεταφορών. Μόλις μου έχει ανακοινώσει ότι το Σάββατο, που νόμιζα ότι θα το είχα ελεύθερο, πρέπει να πάω για επίβλεψη καταστροφής πυρομαχικών.

Αντιαρματικές νάρκες του μαροκινού στρατού, έτοιμες για καταστροφή - 30 Μαΐου 2009. Σάββατο...

“Τι εννοείς;”

“Δεν θα παραπονεθείς; Δεν θα γκρινιάξεις που σε χώνω;”

Κουνάω το κεφάλι. “Όχι.”

“Μα, όλοι παραπονιούνται!” λέει.

“Κοίτα, Naves”, βάζω το χέρι μου στον ώμο του…

“… δεν ξέρω με τι ανθρώπους κάνεις παρέα… Αλλά το δικό μου όνομα είναι Garcia…”

Του γυρίζω την πλάτη και φεύγω.

Τον αισθάνομαι πίσω μου να χαμογελάει, καθώς απομακρύνομαι…

Την Τρίτη θα φύγει με μετάθεση για το Mijek.

* * *

Θα σταμάταγε ξανά στο Oum Dreyga, την επόμενη εβδομάδα, στο δρόμο για το αρχηγείο.

Δεν αποχαιρετιστήκαμε.

Δεν τον ξαναείδα ποτέ.

Captain Naves, last time around - 24 Νοεμβρίου 2009 @ Oum Dreyga tower

Advertisements

2 Σχόλια to “Σημειώσεις για την αντιμετώπιση καταδρομικών επιχειρήσεων”

  1. basileios said

    bring me the head of alfredo garcia…

    🙂

  2. sfriday said

    what the hell? bring the whole man down here

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: