Leaving Marree for William Creek

‘And was the jukebox that important to you?’

‘Yes,’ I said defensively. ‘It’s the best one in Central Australia, or it was.’

‘Define best.’


‘Explain to me the qualities that go to make up a satisfactory jukebox.’

‘I don’t know quite what you mean,’ I said, taking a step back, with the dingo still attached to me.

‘Would you say the jukebox at Erldunda was a good one, for instance?’

‘Well, I’d nominate one I saw once at Meekatharra,’ I answered gingerly, ’or maybe the one in the hotel at William Creek.’

‘William Creek! Now there’s a jukebox to write home about.’

The atmosphere changed abruptly.

‘You’re not bloody wrong! William Creek. I remember the first time I flew in there – I’ve got a pilot’s licence, and a few planes. I put down, and walked into that front bar, and there were tracks from “L.A. Woman” on the jukebox! Can you imagine? All that desert country was transformed for me, everything. The colours and the sandhills and that dreadful whiteness on Lake Eyre, it all made sense. Music shifts things. It’s the key. That’s why traditional people listen to West Coast music so much.’

‘They do?’

‘Absolutely. Grateful Dead, Quicksilver Messenger Service, Steely Dan – you just can’t move out in the Western Desert without your California classics.’

(Nicolas Rothwell, Wings of the Kite-Hawk – A journey into the heart of Australia)

Θυμάμαι το hotel στο William Creek, αλλά όχι το jukebox… Θυμάμαι όμως τους τοίχους – και το ταβάνι! – καλυμμένους από σουβενίρ όλων των ειδών – κάρτες, μπλουζάκια, φοιτητικές ταυτότητες, εσώρουχα, σκίτσα, κασκέτα, σημαίες – που μάζευε ο Neville τα τελευταία τριάντα χρόνια από τους επισκέπτες του…

– Καλά, είσαι εδώ τριάντα χρόνια;

– Ναι. Αυτό το hotel υπάρχει από το 1880. Στην Ελλάδα, το 1880 μπορεί να είναι σαν χτες, αλλά για τα δεδομένα της Αυστραλίας είναι αρχαίο.

– Και πόσοι ζείτε εδώ;

– Επτά άνθρωποι. Εγώ, η γυναίκα μου και άλλοι πέντε. Αλλά τώρα είμαστε τρεις. Οι υπόλοιποι λείπουν.

– Κατάλαβα. Εσύ, η κοπέλα που σερβίρει, και ένας τύπος που είδα να βγαίνει από τον αεροδιάδρομο.

– Ναι. Είναι ο πιλότος μας.

Δεν θυμάμαι το jukebox στο William Creek Ηotel… Θυμάμαι όμως τη στοιχειωμένη λευκότητα γύρω από την Lake Eyre, και πώς θα την ξανάβλεπα, λίγα χρόνια μετά, σε όλο της το μεγαλείο, οδηγώντας νότια από τη Dakhla, προς τη Μαυριτανία…

South Australia, Marree to Lake Eyre, December 2007

Western Sahara, Dakhla to Mauritania, April 2009

Δεν θυμάμαι αν είχε jukebox στο William Creek Ηotel, ή τι μουσική έπαιζε όταν μπήκα να φάω… Με θυμάμαι όμως να οδηγώ στις ερήμους της κεντρικής Αυστραλίας, και να ακούω Neil Young, παιδί της Δυτικής Ακτής, από τον Καναδά… Με θυμάμαι να ακούω Hoodoo Gurus, παιδιά της εποχής μου, από το Sydney…

And I can remember that, somehow, it felt exactly right…