Ο αετός στη ζώνη

6 Οκτωβρίου , 2010

Δεν έπρεπε να είμαι σε κείνη την περιπολία. Δεν έπρεπε. Αλλά ο Ρώσος μπήκε στο γραφείο μου φουριόζος, μετά το αποχαιρετιστήριο πάρτυ του, και δεν σήκωνε αντιρρήσεις.

Σάββατο βράδυ. 5 Δεκεμβρίου 2009. Teamsite Oum Dreyga, Δυτική Σαχάρα.

«Christos… You teamsite commander?»

Χμμ… Με προβλημάτισες τώρα… Κάτσε να σκεφτώ…

. . .

Είναι φοβερό παιδί ο Slava. Και είναι ακριβώς αυτό – ένα μεγάλο παιδί, με καλή καρδιά και άθλια αγγλικά. Όλοι είχαν έναν καλό λόγο να πουν γι’ αυτόν στο αποχαιρετιστήριο πάρτυ προς τιμήν του, που μόλις τελείωσε. Και ένα ανέκδοτο – δηλαδή κάτι που ήταν όντως σαν ανέκδοτο, μόνο που ήταν πραγματικό περιστατικό, με πρωταγωνιστή τον Slava. Ακολουθούσαν τρανταχτά, ειλικρινή γέλια.

Ανάθεμα κι αν έχει καταλάβει τι γίνεται…

"... κι έρχεται ο Slava, και ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΕΙ..."

. . .

«Εεε… Ναι… Τουλάχιστον για λίγες μέρες ακόμα…»

Συνοφρυώνεται. «Γιατί;»

«Την Παρασκευή έχουμε εσωτερική αξιολόγηση, για τον νέο διοικητή.»

Την Παρασκευή επρόκειτο να φύγει. Δεν είχε καμία δουλειά να είναι σε κείνη τη γαμημένη περιπολία.

Ούτε κι εγώ είχα.

«Δεν καταλαβαίνω. Αφού είσαι διοικητής.»

«Είμαι προσωρινός διοικητής. Και, απ’ ότι φαίνεται, θέλουν να κάνουν τον Rudolf.»

Το σκέφτεται για λίγο, με έκπληκτο ύφος, και τελικά αποφαίνεται:

«This people is crazy.»

Το σκέφτεται λίγο ακόμα.

«Εγώ, πάντως, θα προτείνω εσένα…»

. . .

Αλλά δεν ήρθε γι’ αυτό.

«Christos, listen… τόσους μήνες εδώ, δεν έχουμε βρεθεί ποτέ οι δυο μας σε περιπολία με διανυκτέρευση.»

Σκέφτομαι. Κουνάω το κεφάλι. «Ναι.»

«Θέλω να κανονίσεις να πάμε στην επόμενη.»

«Ε;»

«Να κανονίσεις να είμαστε στην επόμενη περιπολία με διανυκτέρευση… εγώ και εσύ…»

. . .

Τώρα, όσο εξωτικές κι αν ακούγονται –και ήταν, στην αρχή–, οι περιπολίες με διανυκτέρευση είχαν το σπάσιμό τους. Μεγάλες διαδρομές, πολύωρη οδήγηση, ασταθής καιρός… Κίνδυνοι από φίδια, από σκορπιούς…

Δεν πέταγα ακριβώς τη σκούφια μου. Ούτε και κανείς άλλος, στην πραγματικότητα. Και ο Slava την Παρασκευή έφευγε. Δεν επρόκειτο να τον βγάζαμε για διανυκτέρευση. Ούτε κι εμένα. Είχα βγει, μια βδομάδα πριν. Η σειρά μου αργούσε να έρθει πάλι.

Όπως είπα, δεν έπρεπε να είμαι σε κείνη την περιπολία.

Ούτε και ο Slava…

. . .

«Εντάξει. Θα το κανονίσω.»

«Ωραία. Αλλά να είμαστε οδηγοί, οι δυο μας. Όχι επικεφαλής και νούμερο δύο και μαλακίες…»

«Έγινε. Εσύ πρώτος οδηγός, εγώ δεύτερος.»

«Δεν με πειράζει. Μπαίνω και δεύτερος. Αρκεί να είμαι οδηγός.»

«Θα είναι η τελευταία περιπολία σου», λέω. «Δεν θα φας τη σκόνη κανενός – ούτε και τη δική μου. Εσύ θα πηγαίνεις μπροστά, και εγώ θα είμαι πίσω σου, δεύτερος.»

«ΟΚ. Και κάτι άλλο…»

«Λέγε.»

«Θέλω τη ζώνη σου.»

«Τη ζώνη μου…»

«Ναι. Θέλω να ανταλλάξουμε ζώνες…»

. . .

Όλα αυτά θα ακούγονταν εντελώς φυσιολογικά, αν είχαμε ιδιαίτερα κολλητιλίκια με τον Slava. Αλλά δεν είχαμε. Είπαμε, ήταν φοβερός τύπος, χιουμορίστας και καλός στη δουλειά του, με μπόλικη δόση ρωσικής τρέλας. Τον είχα βοηθήσει μια φορά, να βάλει αγγλικούς υπότιτλους σε ένα μουσικό βίντεο που ήθελε να μας δείξει σε ένα πάρτυ (δεν εννοώ το τεχνικό κομμάτι… τον είχα βοηθήσει στη μετάφραση… από τα ρώσικα… σουρεαλιστική εμπειρία…). Οι σχέσεις μας ήταν εξαιρετικές, αλλά μέχρι εκεί…

Εκτός από τη ζώνη που φορούσα, είχα φέρει και μια δεύτερη από την Ελλάδα, καινούρια. Πήγαμε στο δωμάτιό μου, που θύμιζε εργοτάξιο. Το έκανα όλο άνω – κάτω, αλλά δεν μπόρεσα να τη βρω.

Ο Slava επέμενε. Έβγαλα τη φθαρμένη ζώνη από το παντελόνι της στολής μου και του την έδωσα. Μετά πήγαμε στο δωμάτιό του, να μου δώσει τη δική του. Μια βαριά, ωραία, δερμάτινη ζώνη, με μεγάλη μεταλλική αγκράφα.

«Αυτό που κρατάς», μου λέει με μια περηφάνια στην οποία δεν με είχε συνηθίσει, «δεν είναι κινέζικο ψευτόπραμα. Είναι μια γνήσια, πραγματική ζώνη του ρωσικού στρατού.»

Κοιτάω τη ζώνη…

Έχει δίκιο…

«Θα κρατήσει 100 χρόνια», λέει. «Θα τη δώσεις στα παιδιά σου…»

Αισθάνομαι μαλάκας…

«Ρε φίλε», του λέω, «σε κορόιδεψα. Εγώ… εγώ σου έδωσα μια πλαστική μαλακία, και εσύ…»

Ο Slava με χτυπάει στον ώμο.

«Όχι, δεν με κορόιδεψες. Εγώ αυτήν ήθελα…»

* * *

Την επόμενη μέρα, Κυριακή, μού ‘ρχεται ο David, αξιωματικός επιχειρήσεων, με το πρόγραμμα περιπολιών της εβδομάδας. Έχουμε περιπολία με διανυκτέρευση, Τρίτη – Τετάρτη.

«Προέκυψε ένα θέμα», λέω, «και πρέπει να αλλάξουμε τη σύνθεση της διανυκτέρευσης.»

«Τι θέμα;»

Του εξηγώ. Του πέφτει το σαγόνι…

«Πλάκα κάνεις…»

«Όχι».

«Ο Slava ήρθε… και ζήτησε…»

«Ναι. Και όπως καταλαβαίνεις, έτσι όπως το έθεσε δεν μπορούσα να πω όχι. Θα τον βάλεις πρώτο οδηγό, και εμένα δεύτερο. Έλα να δούμε τώρα τους υπόλοιπους…»

. . .

Δεν μπόρεσα να μπω δεύτερος οδηγός – θα έπρεπε να αλλάξουμε όλον τον προγραμματισμό τής εκπαίδευσης. Ο Jairo μπήκε εκπαιδευόμενος επικεφαλής – θα ήταν η πρώτη του περιπολία στο ρόλο. Εγώ νούμερο δύο, και ο Igor μαζί μου, εκπαιδευόμενος δεύτερος οδηγός.

Sorry Slava, δεν…

«No problem. Ο Igor είναι καλός οδηγός…»

* * *

Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009. Η πιο χρήσιμη από όλες τις περιπολίες που συμμετείχα ποτέ: σήμανση ναρκοθετημένων περιοχών. Με τον Yaser, τον Gildas και τον Jairo.

Διάλειμα για φαγητό στα όρθια. Διακρίνεται η καινούρια -ρώσικη- ζώνη μου.

Το απόγευμα, αποχαιρετιστήρια παράταξη για τον Gildas.

"Parade... At ease!"

So long, mate...

. . .

Τη πρώτη μέρα που ήρθε, τον βρήκα στο παρατηρητήριο. Όπου δεν ανέβαινε κανένας. Ποτέ. Εκτός από μένα.

Κοίταζε την έρημο, με δέος. Σμηναγός ιπτάμενος, της γαλλικής αεροπορίας. Ένα βήμα πριν την έξοδο από την υπηρεσία, ήρθε να δει την απεραντοσύνη.

Θα κάναμε καλή παρέα. Ήμουν σίγουρος.

Δέκα μέρες μετά, ήρθε ένα σήμα: έφευγε για το αρχηγείο, υπασπιστής τού στρατηγού.

Βλαστήμαγε.

Πέρα από την προσωπική συνιστώσα, η μετακίνησή του επρόκειτο να μου δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα: για μερικές εβδομάδες, θα έμενα χωρίς Γάλλο στο φυλάκιο.

Αλλά κάθε πράγμα στην ώρα του…

Άσε που, από βδομάδα, δεν θα είμαι διοικητής, ίσως δεν θα είμαι καν εδώ…

Ο Rudolf θα το χειριστεί το θέμα μια χαρά…

… φαντάζομαι…

. . .

Μετά την παράταξη και πριν το δείπνο, έρχεται ο Slava. Ανάβουμε τσιγάρο.

«Ξέρεις…», λέει, «η ζώνη που μου έδωσες…»

Τον κοιτάω. Τραβάει μια τζούρα από το τσιγάρο του. Κοιτάει αλλού.

«Ο πατέρας μου… ο πατέρας μου μού είχε δώσει κάποτε μια παρόμοια ζώνη… με έναν αετό σαν αυτόν…»

Δεν μιλάω.

«Και… ξέρεις…», συνεχίζει…

Χαμηλώνει το βλέμμα. Κοιτάει το χώμα.

«… την έχασα…»

Ναι…

Αρχίζω να καταλαβαίνω.

Τον κοιτάω. «Ο πατέρας σου… ζει;»

Τραβάει άλλη μια τζούρα.

«Όχι…», λέει.

Κοιτάω αλλού.

«… και εγώ έχασα τη ζώνη…»

Καθόμαστε εκεί και καπνίζουμε, κοιτάζοντας τον κατακόκκινο απογευματινό ουρανό.

Διακρίνω μορφές στο σούρουπο… Ένας άντρας, το πρόσωπο του οποίου δεν μπορώ να δω… Ένα κατάξανθο αγόρι, 7-8 χρονών, να περιεργάζεται μια ζώνη… Μοιάζει με τον Slava, θα μπορούσε να είναι ο Slava…

… αλλά θα μπορούσε να είναι και ο γιος του… my boy, όπως τον έλεγε, και φωτιζόταν το πρόσωπό του… ο γιος του, που ζει με τη μητέρα του, την πρώην γυναίκα του Slava, και δυσκολεύεται να τον δει…

Μετά άρχισαν να σχηματίζονται άλλες μορφές… Άλλοι γιοι, άλλοι πατεράδες, άλλα πράγματα που δεν έγιναν όταν έπρεπε, και τώρα πια είναι αργά…

Μορφές στο σούρουπο. Από τα πιο επικίνδυνα πράγματα που σε παραμονεύουν εδώ, στην έρημο.

Ή τουλάχιστον έτσι θα σου έλεγα μέχρι τότε, μέχρι εκείνη τη γαμημένη περιπολία, στην οποία δεν έπρεπε να είμαι…

Σημαίνει δείπνο. Ο Slava σβήνει το τσιγάρο και πάει προς την τραπεζαρία. Τον ακολουθούν όλοι.

Μένω εκεί. Μόνος. Κοιτάζω το σούρουπο.

* * *

Έτοιμοι να ξεκινήσουμε το επόμενο πρωί, ανακαλύπτουμε ότι το ένα αυτοκίνητο έχει λάστιχο.

Το αλλάζουμε και φεύγουμε.

Στο δρόμο, ανακαλύπτω ότι ο εγκληματίας ο Ρώσος δεν έχει πάρει μαζί του τσιγάρα, και βασίζεται πάνω μου…

Μετά από ένα τράνταγμα, ακούμε αέριο να διαρρέει από κάπου μέσα στο αμάξι. Ο Igor φωνάζει σβήσε το τσιγάρο και σταματάει.

“Peacekeeping” στον ασύρματο.

Δεν κάπνιζα. Αλλά ήταν σωστή αντίδραση.

Ανοίγουμε την πίσω πόρτα. Κοιτάζουμε το γκαζάκι που έχουμε πάρει για να ζεστάνουμε νερό το πρωί. Είναι ΟΚ. Και δεν μυρίζει γκάζι.

Εντοπίζουμε τελικά τη διαρροή: είναι από το σπρέι με την κόκκινη μπογιά, που έχουμε πάντα για να μαρκάρουμε νάρκες ή μη εκραγέντα πυρομαχικά που μπορεί να συναντήσουμε στο δρόμο μας.

Πιάνοντάς το για να το βγάλω έξω, ο Igor φωνάζει πρόσεχε

Αλλά είναι αργά.

Κοιτάω τη στολή μου.

«Δεν πειράζει… Μια και βάφτηκε κόκκινο και το τσεκούρι, θα σκαρώσω μια ιστορία…»

 

8 Δεκεμβρίου 2009, με τον Igor (κέντρο) και τον Slava. Τα κόκκινα σημάδια στη στολή μου είναι από το αίμα των εχθρών μου, τους οποίους αδυσώπητα κατατρόπωσα με το τσεκούρι, και...

Άλλο με απασχολεί.

«Ξέρετε… Στην Ελλάδα λέμε ότι το κακό πάντα τριτώνει.»

«Ναι. Το λέμε κι εμείς.»

«Είχαμε λάστιχο το πρωί, και τώρα αυτό…»

. . .

Σταματάμε στην 67η Ταξιαρχία Πεζικού. Πρέπει να ελέγξουμε κάτι αποθήκες πυρομαχικών, για τις οποίες οι Μαροκινοί έχουν ζητήσει άδεια επισκευής.

Ο υποδιοικητής, ο οποίος λίγο πριν μας είχε προσφέρει τσάι στο διοικητήριο, ξαφνικά απασφαλίζει.

«Δεν καταλαβαίνω… Αυτή εδώ είναι η χώρα μου, και χρειάζομαι άδεια για να επισκευάσω τις εγκαταστάσεις μου;»

Αγριεύει. Βρίζει τους πολιτικούς και την πολιτική, και εμείς είμαστε στρατιώτες και καταλαβαινόμαστε, και…

Με την πρώτη ευκαιρία, τον αφήνω με τους Ρώσους και πάω προς τον Jairo, ο οποίος φωτογραφίζει τις αποθήκες και δεν έχει αντιληφθεί τίποτα.

«Hey…»

Ο Jairo, πρώτη φορά επικεφαλής, είναι τελείως απορροφημένος και δεν ακούει τίποτα.

Πλησιάζω. «JAIRO!!!»

Γυρίζει. Του κάνω νόημα να τα παρατήσει.

«Πάμε να φύγουμε. Έγινε επιθετικός.»

«ΟΚ.»

Rules of engagement…

. . .

Στην επόμενη στάση, ανακαλύπτω ότι το μπουκαλάκι με το αντισηπτικό έχει ανοίξει μέσα στο σακίδιό μου…

«ΟΚ. Τουλάχιστον τώρα τρίτωσε το κακό.»

Ακουγόμουν πειστικός, δε λέω…

. . .

Φτάνουμε στο σημείο που θα κατασκηνώσουμε. Ξεφορτώνουμε. Ο Jairo αναλαμβάνει τη φωτιά. Ψάχνει να βρει μερικές μεγάλες πέτρες, για να στερεώσει την ψησταριά.

Προσπαθώ να βγάλω το φυλάκιο στον ασύρματο, αλλά είναι αδύνατο. Χρησιμοποιώ τελικά το δορυφορικό τηλέφωνο. Μιλάω με τον Yaser. Τον ενημερώνω για τη θέση μας. Μου δίνει ακόμα ένα task για αύριο, που μόλις ζητήθηκε από το αρχηγείο – κάποιος Μαροκινός ανέφερε κινήσεις οπλισμένων οχημάτων στη νεκρή ζώνη, λίγο παρακάτω από εκεί που βρισκόμασταν.

«Κανένα πρόβλημα. Θα τροποποιήσουμε την πορεία επιστροφής αύριο, και θα περάσουμε από εκεί.»

Ενώ κλείνω το τηλέφωνο, ακούω τον Jairo να με φωνάζει.

Έχει απομακρυνθεί, γύρω στα είκοσι μέτρα.

«Τι είναι;»

«Έλα εδώ», φωνάζει.

«Τι έπαθες;». Στέκεται μπροστά από κάτι πέτρες.

«Έλα να δεις κάτι.»

Τρελοονδουριανέ…

Πάω προς το μέρος του. Οι άλλοι εξακολουθούν να ξεφορτώνουν.

Φτάνω δίπλα του. Μου δείχνει τις πέτρες.

«Look at this…»

… what THE HELL?????

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Ο αετός στη ζώνη”

  1. Ρούγγος said

    Φιλέ είσαι OFF

    Αν δεν είναι αυτή ιστορία για cmcs τότε ποια είναι …
    Καταλαβαίνω ότι μπορεί να σου είναι βαρετό αλλά θέλω να μου εξηγήσεις το πλαίσιο και τις λεπτομέρειες, δώσε μου και φωτος και θα κάνω μια προσπάθεια μπας και σε πείσω …

    Το mail είναι στη διάθεση σου

    Β4U

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: