(Συνέχεια από εδώ)

 

Ήξερα ότι το Vegas έχει πύργο του Άιφελ. Το είχα διαβάσει – είμαι βιβλιοφάγος, εντάξει; Ήρθα προετοιμασμένος. Αλλά όχι για κάτι σε κλίμακα 1:2, με 55 ορόφους, φάτσα κάρτα από το παράθυρο του ξενοδοχείου μου, νύχτα

Fuckin’ savages…

Ο μικρός είχε καθαρίσει από το Λουτράκι. Τον είχα πάρει από την Παρασκευή. «Άστο πάνω μου», είπε.

Όταν τον ξαναπήρα Κυριακή για επιβεβαίωση, πηγαίνοντας στο Ronald Reagan της Washington για να πετάξω, άρχισε τα καντήλια. «Πω ρε φίλε… το ξέχασα τελείως… τι ώρα είναι εκεί;… και στο Vegas;… κλείσε, κλείσε…»

Δέκα λεπτά μετά, είχα με SMS τον κωδικό κράτησης της σουίτας μου στο Caesars Palace. Complimentary.

Good job, kid…

. . .

Στο check in του αεροδρομίου. «Πρώτη φορά πας στο Vegas;»

«Ναι.»

«ΟΚ. Θα σε βάλω παράθυρο, από την πλευρά που θα το δεις όταν φτάνετε.»

Είπε ότι είναι εντυπωσιακό νύχτα, από ψηλά.

Είχε δίκιο.

. . .

Στη σουίτα παίζεις ποδόσφαιρο. Και ένα μονό μπασκετάκι στο μπάνιο, άνετα… Κατεβάζω δυο μπύρες – έχω τον ενθουσιασμό τής αρχής του ταξιδιού: είμαι πάλι στην έρημο, έχω τρεις βδομάδες μπροστά μου και τον πύργο του Άιφελ έξω από το παράθυρό μου…

Δεν είναι υπέροχο;

. . .

Μόλις έχω φτάσει, και ο διεστραμμένος μου εγκέφαλος θέλει να πάει να δει το Venetian. Τώρα. Το σκέφτεται και το σχεδιάζει ήδη από το αεροπλάνο.

Ανοίγω το χάρτη. Λίγο παραπάνω. Με τα πόδια. Όλα τα μεγάλα καζίνο-ξενοδοχεία είναι μαζεμένα εδώ.

They call it The Strip

Βγαίνοντας από το Caesars, περνάω μπροστά από το Ρωμαϊκό Forum…

… ναι…

. . .

Το πρώτο πράγμα που βλέπεις, από μακριά, είναι το Campanile…

Να με πάρει ο διάολος…

Είμαι ακόμα έξω, μπροστά στην είσοδο. Έχει νερό. Έχει και γόνδολες. Εντάξει, να το φάω…

Μπαίνω μέσα. Ανεβαίνω στον πρώτο όροφο. Προχωράω. Και στο βάθος βλέπω…

… βλέπω…

no SHIT…

 

… now you got to be kidding me…

 

Εσωτερικός χώρος στον πρώτο όροφο, The Venetian Hotel & Casino, Las Vegas NV

 

Δεν ξέρω πώς φαίνεται στη φωτογραφία. Εκεί πέρα πάντως ήταν ρεαλιστικό. Τελείως. Αν ξεχνιόσουν λίγο, την πάταγες. Νόμιζες ότι ήσουν έξω. Απογευματάκι. Κανονικά.

Ήταν έρημα.

Ξαφνικά, νιώθω ό,τι πρέπει να ένιωσε και ο τύπος στο Truman Show, όταν κατάλαβε ότι ζούσε μέσα σε προσομοίωση.

Με κυριεύει ένας τρόμος, ένας πανικός…

Δίνε του, ΤΩΡΑ…

Φεύγοντας, δεν μπόρεσα να μη ρίξω μια τελευταία ματιά στον “ουρανό” πίσω μου…

* * *

Waiting for Annie

Μου άρεσε αυτή η φωτογραφία. Ένα αμάξι στη μέση του πουθενά, στην έρημο της Nevada. Όλη η αμερικάνικη μυθολογία συμπυκνωμένη – ανοιχτές εκτάσεις, ελευθερία, άγνωστο, αυτοκίνητο… Περιμένουμε το κορίτσι και φύγαμε – ο κόσμος είναι δικός μας (κι ας μην το ξέρει ακόμα)…

Μου θύμισε αμέσως τη φωτογραφία τού Eric Meola, στο εξώφυλλο του τελευταίου δίσκου τού Springsteen The Promise. Αυτό το τοπίο δεν μπορεί να είναι από αλλού…

Μια αναζήτηση στο Google έδειξε ότι είχα δίκιο, και μου έδωσε τη λεζάντα:

"Rattlesnake Speedway”, off Route 80 in Nevada, 1977, a few days after Elvis Presley died.

Το αυτοκίνητο Νο 44 περιμένει την Annie, στην ασπρόμαυρη έρημο της Nevada. 17 Μαρτίου 1953.

Αλλά η Annie ήρθε πετώντας. Ήταν θυμωμένη. Και έκανε φασαρία.

Πολύ φασαρία…

Μετά ήρθαν κι άλλα κορίτσια – η Nancy, η Dixie, η Priscilla. Ήρθαν και αγόρια – ο Ray, o Simon, o Harry…

Όλοι τους έκαναν φασαρία…

Annie – 17 Mar 1953

Nancy – 24 Mar 1953

Dixie – 6 Apr 1953

Priscilla – 24 Jun 1957

. . .

Πάνω από 900 δοκιμές πυρηνικών όπλων έλαβαν χώρα στο Nevada Test Site, από το ’51 ως το ’92. Μόλις 65 μίλια βορειοδυτικά του Vegas. Οι επισκέπτες των casino ένιωθαν τις δονήσεις πίνοντας margaritas, ενώ η πόλη οργάνωνε πάρτυ και καλλιστεία για την Miss Atomic Bomb, και την επόμενη φορά που κάποιος θα επιχειρήσει να σας πει για “την Αμερική”, έτσι γενικά και αόριστα, σαν να ήταν μία ενιαία και συμπαγής οντότητα, απλά προσπεράστε τον…

Miss Atomic Bomb 1957

Dancing with Dixie (διακρίνεται στο βάθος - το όνομα της κοπέλας στο πρώτο πλάνο δεν σώζεται)

“By the end of the ten-day [antinuclear] event in 1988, 2,000 people had been arrested from among the 5,000 participants – and no charges were pressed in the vast majority of the cases. It was one of the biggest civil disobedience arrests in the U.S. history, and it barely made the local news.

In 1988, the nuclear bombs exploded at the Test Site were named Kernville, Abeline, Schellbourne, Laredo, Comstock, Rhyolite, Nightingale, Alamo, Kearsage, Bullfrog, Dahlhart, and Misty Echo. Most of them ranged from 20 to 150 kilotons (Hiroshima was laid waste with 15 kilotons, Nagasaki with 21), as did 1989’s bombs: Texarkana, Kawich, Ingot, Palisade, Tulia, Contact, Amarillo, Disko Elm, Hornitos, Muleshoe, Barnwell, and Whiteface. They didn’t make the news either.”

Rebecca Solnit, Savage Dreams – A journey into the landscape wars of the American West

Operation Desert Rock I, Nevada Test Site, 1 Nov 1951 – Soldiers at 6 miles from ground zero

Οι πεζοναύτες Poth και Wilson, χαριεντιζόμενοι με το μανιτάρι

Test is something of a misnomer when it comes to nuclear bombs. A test is controlled and contained, a preliminary to the thing itself, and though these nuclear bombs weren’t being dropped on cities or strategic centers, they were full-scale explosions in the real world, with all the attendant effects. I think that rather than tests, the explosions at the Nevada Test Site were rehearsals, for a rehearsal may lack an audience but contains all the actions and actors. The physicists and bureaucrats managing the U.S. side of the Arms Race had been rehearsing the end of the world out here, over and over again.”

Rebecca Solnit, ibid.

Shooting the Death himself – Nevada Test Site, 29 Mar 1955

* * *

Έφαγα σε ένα μεξικάνικο, στο New York, γωνία Broadway και Greenwich.

Είχαν ακόμα και τα παρκόμετρα.

Broadway & Greenwich

Το βράδυ έχω κανονίσει να δω τους Blue Man Group, στο Venetian. Τους θαυμάζω από το 2000, και όταν είδα την αφίσα-νέον θεώρησα τον εαυτό μου πολύ τυχερό που τους πετυχαίνω εδώ.

Αργότερα, θα μάθω ότι παίζουν στο Vegas συνεχώς από το 2000, 7 μέρες τη βδομάδα, δύο show την ημέρα…

Ήταν απολαυστικοί.

Μετά το show προσπαθώ να βγω έξω. Αλλά δεν είναι απλό. Δυο μέρες εδώ, και μπορώ πλέον να καταθέσω ότι τα casino είναι ειδικά σχεδιασμένα έτσι ώστε να δυσκολεύεσαι να βρεις την έξοδο.

Στρίβω, περιπλανιέμαι, κατεβαίνω, ανεβαίνω και….

… ώ όχι, όχι

… ήταν ανάγκη…;

… ήταν ανάγκη να βγω εδώ;

Piazza San Marco @ The Venetian, Las Vegas NV

* * *

Περπατάω νύχτα, στην παιχνιδούπολη, με τα συντριβάνια να χορεύουν στη λίμνη Como και τους Κινέζους γύρω μου να φωτογραφίζονται με σωσίες του Elvis.

Lake Como @ Belaggio, Las Vegas NV

Γιατί, όσο κι αν θέλει να πλασάρεται ως Sin City, το Las Vegas είναι ακριβώς αυτό: μια τεράστια παιχνιδούπολη, μια Disneyland για ενήλικες, με 500.000 κατοίκους και 40 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο, περισσότερους και από την ίδια τη Μέκκα…

… και γύρω η έρημος και οι πρόβες για το τέλος του κόσμου και η Περιοχή 51 και οι θρύλοι για εξωγήινα αστρόπλοια…

… και περπάτησα κι άλλο και περιπλανήθηκα και γύρω μου ήταν όλες οι φυλές του Ισραήλ…

Και με περιμάζεψαν οι Ιρλανδοί και ήπια μαύρη μπύρα στου O’Hara και άκουσα όμορφη μουσική.

Και περιπλανήθηκα κι άλλο και συνάντησα λατίνους που πούλαγαν γυναίκες και πεζοναύτες με τις μεγάλες τους στολές και τα παράσημα να αστράφτουν κάτω από τα νέον.

Και μετά κοιμήθηκα.

Και όταν βγήκε ο ήλιος το πρωί ξεκίνησα για την Κοιλάδα τού Θανάτου.

(Στο επόμενο: California crossing)

Advertisements

Αιγύπτιοι (Ξίφος και Φως)

12 Φεβρουαρίου , 2011

Ο πρώτος ήταν ο Farouk. Τον βρήκα στο Oum Dreyga όταν έφτασα. Είχε περάσει το πολυεθνικό σχολείο εκπαίδευσης ειρηνευτικών επιχειρήσεων στο Κιλκίς. Είχε μόλις παντρευτεί. Τον έστειλαν εδώ, χωρίς να τον ρωτήσουν. Και λίγο πριν τελειώσει, του έριξαν και έξι μήνες παράταση.

Ήταν δυναμίτης. Πραγματικός ημίθεος.

Με τον Farouk, στο πάρτυ για το καλωσόρισμά μου - 11 Απριλίου 2009

Δυο βδομάδες μετά, ήρθε ο Yaser. Ο δεύτερος.

Τότε δεν το ήξερα ακόμα, δεν το ξέραμε… Αλλά είχαμε μέλλον…

Νέοι στο Oum Dreyga - 9 Μαΐου 2009

Το ‘χω πει, αλλά δεν θυμάμαι να το έχω γράψει ποτέ εδώ. Οπότε είναι μάλλον καιρός να το κάνω τώρα:

Έχω σταθεί αρκετά τυχερός στην επαγγελματική μου ζωή… Και ένα από τα σημεία στα οποία θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, είναι οι άνθρωποι με τους οποίους έχω κατά καιρούς συνεργαστεί στην Πολεμική Αεροπορία, άνθρωποι με τους οποίους δέσαμε και γίναμε ομάδα, ομάδα δυνατή, συμπαγής, αλληλοσυμπληρούμενη: ο Νίκος Γ., στην Ανδραβίδα και στο ΓΕΑ, δέκα σειρές αρχαιότερός μου· εκείνη η υπέροχη συμμορία αξιολόγησης των νέων Mirage 2000-5 – ο Γιάννης Κ. ο πρεσβύτερος, ο άλλος Γιάννης Κ. (κωδικός: rino), ο Λεωνίδας Κ., ο Βασίλης Κ., ο Στέφανος Κ., ο Μέμος Κ. (μόλις πρόσεξα όλα αυτά τα Κ…)· η ομάδα οργάνωσης και υλοποίησης εκείνης της ΝΑΤΟϊκής άσκησης στην Κρήτη το 2008 – ο ανωτέρω Βασίλης Κ., ο Κοσμάς Κ. (άντε πάλι…) και εκείνος ο μέγιστος και ανεπανάληπτος Ταξίαρχος (με κεφαλαίο Τ), σήμερα απόστρατος…

Υπέροχοι άνθρωποι, απίθανοι συνεργάτες…

Πολύ τυχερός… Και τα στάνταρντς για το μέλλον ψηλά…

Δεν είχα κανέναν, απολύτως κανέναν λόγο να υποψιαστώ ότι με εκείνο το εύσωμο, κοντοκουρεμένο παιδί από την Αίγυπτο θα δέναμε επαγγελματικά στον υπερθετικό βαθμό, ότι θα φτάναμε να πάρουμε όλο το φυλάκιο στους ώμους μας, ότι θα το μεταμορφώναμε, ότι θα συνεννοούμασταν τηλεπαθητικά και ότι θα αλληλοσυμπληρωνόμαστε τόσο πολύ που, όποτε ο ένας μας έλειπε με άδεια, ο άλλος (σε κάθε περίπτωση διοικητεύων) θα αισθανόταν νευρικός, ανήσυχος…

Δεν νομίζω ότι έχω φτάσει ποτέ, με κανέναν, σε τέτοια επίπεδα επαγγελματικού συντονισμού και κατανόησης… Και όπως είπα, τα στάνταρντς μου ήταν ψηλά…

Του χρωστάω πολλά… πάρα πολλά…

Βετεράνοι πλέον, μετά τη μηνιαία συνάντηση με τον διοικητή τού υποτομέα Guelta Zemmour, κι ένα καρβέλι κερασμένο για το δρόμο - 5 Δεκεμβρίου 2009

Σήμανση ναρκοθετημένων περιοχών - 7 Δεκεμβρίου 2009

. . .

13 Μαΐου 2009. Περιπολία. Εκπαιδευόμενος Νο 2. Ο Yaser εκπαιδευόμενος πρώτος οδηγός. Μαζί μου στο αμάξι ο Farouk.

Στάση για τσιγάρο, ξεμούδιασμα και σνακς.

Ανάμεσα στα καθήκοντα του Νο 2, είναι και η μέριμνα για φαγώσιμα και πόσιμα εφόδια. Έχω κάνει μια πατέντα και, εκτός από τα συνηθισμένα, έχω φέρει καφέ και το θερμός μου με ζεστό νερό.

«Καλά», λέει ο Farouk, «έχεις φέρει καφέ;»

«Ναι.»

Με κοιτάει για λίγο. Μετά κοιτάει τα σύνεργα.

«Έχεις φέρει καφέ;» επαναλαμβάνει.

«Ναι.»

Γυρίζει στον Yaser. «Αυτός ο τύπος», λέει δείχνοντάς με, «είναι από το Κάιρο.»

«Όχι, όχι», απαντάει ο Yaser, «είναι από το κέντρο του Καΐρου!!!»

Three from Cairo - 13 Μαΐου 2009

. . .

Όταν γεννήθηκε το δεύτερο παιδί του, η Nour, ο Yaser ήταν μαζί μου στο Oum Dreyga. Και δυστυχώς δεν έπινε, κι έτσι δεν γίναμε φέσι.

Για αρκετές εβδομάδες, την έβλεπε μόνο από φωτογραφίες που του έστελνε η γυναίκα του. «Nour», μου είπε μια μέρα πάνω από μια φωτογραφία της, με τα μάτια του να λάμπουν, «σημαίνει φως».

Είχε ήδη έναν γιο, λίγο μεγαλύτερο, τον Seif. Ολόιδιος ο Yaser. Και τον ρώτησα τότε αν όλα τα ονόματά τους σημαίνουν κάτι, αν και το όνομα του γιου του, Seif, σημαίνει κάτι…

Έμεινε λίγο σκεφτικός, προσπαθώντας να βρει τη λέξη στα αγγλικά.

«Seif», μου είπε τελικά, «σημαίνει ξίφος»…

* * *

Ο τρίτος ήρθε με μετάθεση από το Bir Lahlou. Ο ταγματάρχης Mohamad Mounir, που επρόκειτο να γίνει ο πρώτος υποδιοικητής μου.

Ο Mohamad μου αναφέρει πέρας τελετής και ζητάει άδεια να διαλύσει την παράταξη - 14 Σεπτεμβρίου 2009

Ήταν εξαιρετικό παιδί. Αλλά πάντα αισθανόταν ότι πήρε μια θέση που δεν του ανήκε, μια θέση που κανονικά ήταν για τον Yaser. Τον Yaser, που ήταν πάντα ο πραγματικός νούμερο δύο μου. Δεν συγχώρησα ποτέ τον εαυτό μου για τον τρόπο που το αρχηγείο με έπιασε στον ύπνο, και με έβαλε να στείλω δύο ονόματα υποψηφίων – τον Yaser και τον Mohamad – για τη θέση του υποδιοικητή, όταν εγώ άφησα τη θέση και ορίστηκα προσωρινός διοικητής. Ήθελαν τρία ονόματα, αλλά εγώ έστειλα δύο και άμα σας αρέσει. Πολύ αργότερα θα καταλάβαινα ότι πιάστηκα κορόιδο, ότι σύμφωνα με τον κανονισμό ο διοικητής ορίζει τον υποδιοικητή του, και απλώς στέλνει το όνομα στο αρχηγείο για έγκριση. Αλλά τότε δεν είχα διαβάσει το σχετικό κεφάλαιο, και είχα αρκεστεί στη συνήθη πρακτική (κακός σύμβουλος, πάντα), και ήξερα ότι το ίδιο είχε κάνει και ο προηγούμενος διοικητής με εμένα και τον Yaser, όταν ο Santiago, τότε υποδιοικητής, μετατέθηκε στο Tindouf της Αλγερίας. Και η απαίτηση μου είχε έρθει 8 η ώρα το βράδυ, και την επόμενη μέρα πέταγα με ένα μήνα άδεια, και ήμουν εντελώς απροετοίμαστος για κάτι τέτοιο, και ακόμα δεν μπορούσα να συλλάβω το όλο πλαίσιο («…τι ακριβώς εννοείτε προσωρινός διοικητής;;;»), και…

Είναι απίστευτο το πόσους λόγους μπορούμε να βρούμε για να δικαιολογήσουμε τη μαλακία μας… Και είναι απίστευτο το πόσοι και πόσοι διοικητές, πριν από μένα, έτρωγαν το παραμύθι του αρχηγείου αμάσητο, χωρίς να κάνουν το αυτονόητο: να εφαρμόσουν – και να επικαλεστούν, αν χρειαστεί – τον κανονισμό…

Τουλάχιστον, στο συγκεκριμένο θέμα, επρόκειτο να βελτιωθώ, και μάλιστα δραματικά… Επρόκειτο να μάθω από τα λάθη μου και να μην τα επαναλάβω…

Αλλά η ζημιά είχε γίνει…

Ο Mohamad ήταν εξαιρετικό παιδί. Δυναμίτης στη δουλειά. Καλός συνάδελφος. Και αποδείχτηκε καλός υποδιοικητής.

Mohamad @ Oum Dreyga Beach - 29 Νοεμβρίου 2009

* * *

Με κανέναν από όλους εκείνους τους ανθρώπους που κατά καιρούς έχω συναντήσει τυχαία στα ταξίδια μου δεν έχω κρατήσει επαφή – και με αυτό δεν υπονοώ κάποια αμέλεια ή ασυνέπεια: ποτέ μου δεν αποπειράθηκα να κρατήσω επαφή, και αυτό είναι μια συνειδητή απόφαση. Πολλοί δεν το καταλαβαίνουν – μια πρώην κοπέλα μου, μάλιστα, με είχε λοιδωρήσει κάποτε για αυτό… Καλώς ή κακώς, παραμένω αθεράπευτος εραστής της στιγμής, της μοναδικής και ανεπανάληπτης στιγμής, και ξέρω ότι το να συνδεθείς με μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη έστω και για μία φορά, κάπου, κάποτε, είναι από μόνο του ένα θαύμα, καθόλου αυτονόητο… Το να προσπαθήσεις να το επαναλάβεις για δεύτερη φορά ή, ακόμα χειρότερα, να το αναπαράξεις, κάπου αλλού, άλλοτε, και κάτω από διαφορετικές συνθήκες και άλλους ουρανούς, είναι αχαριστία (στον προσωπικό μου κώδικα ηθικής, η αχαριστία καταλαμβάνει υψηλή θέση στη λίστα των ασυγχώρητων αμαρτημάτων).

Όλοι εκείνοι οι υπέροχοι άνθρωποι που συνάντησα στο Oum Dreyga εμπίπτουν σε μια ελαφρώς διαφορετική κατηγορία: δεν ήταν φευγαλέες συναντήσεις ενός ταξιδιού – ζήσαμε και δουλέψαμε μαζί για μήνες, μέσα σε μια αμείλικτη απεραντοσύνη που σου έκοβε την ανάσα και δεν συγχωρούσε λάθη… Επικοινωνούμε, αραιά και πού – πρόσφατα μάλιστα χρειάστηκα μια χάρη από μερικούς, και ανταποκρίθηκαν με μεγάλη προθυμία…

Παρόλα αυτά, τα περί επανάληψης και αναπαραγωγής καταστάσεων ισχύουν και εδώ… Ισχύουν, τελικά, παντού… Ξέρω ότι, αν συναντούσα τον Yaser στην Αθήνα, με την οικογένειά του ίσως, θα ήμασταν εξαιρετικά αμήχανοι… Ίσως να δούλευε, για μια βραδιά τουλάχιστον, αλλά μέχρι εκεί… Προτιμώ – μαζί με πολλούς, πολλούς άλλους – να τον κρατάω στο παρελθόν μου, ένα παρελθόν που, όσο πλουσιότερο γίνεται, τόσο πιο πεισματικά αρνούμαι να μεταφέρω κεφάλαιά του στο παρόν…

… αλλά προσπαθώ να τους φανταστώ σήμερα και τους τρεις – τον Yaser, τoν Mohamad, τoν Farouk – με την κατάσταση που επικρατεί στην Αίγυπτο. Προσπαθώ να τους δω, να μαντέψω πώς είναι να φοράς στολή, με τη χώρα σου γύρω να διαλύεται. Αναρωτιέμαι πού είναι, τι κάνουν, τι φοβούνται και τι ελπίζουν. Πάει καιρός τώρα που δεν απαντάνε στα email μου…

Τους σκέφτομαι συνέχεια. Ειδικά τον Yaser.

Δεν έχω πάει ποτέ στο Κάιρο…