Αιγύπτιοι (Ξίφος και Φως)

12 Φεβρουαρίου , 2011

Ο πρώτος ήταν ο Farouk. Τον βρήκα στο Oum Dreyga όταν έφτασα. Είχε περάσει το πολυεθνικό σχολείο εκπαίδευσης ειρηνευτικών επιχειρήσεων στο Κιλκίς. Είχε μόλις παντρευτεί. Τον έστειλαν εδώ, χωρίς να τον ρωτήσουν. Και λίγο πριν τελειώσει, του έριξαν και έξι μήνες παράταση.

Ήταν δυναμίτης. Πραγματικός ημίθεος.

Με τον Farouk, στο πάρτυ για το καλωσόρισμά μου - 11 Απριλίου 2009

Δυο βδομάδες μετά, ήρθε ο Yaser. Ο δεύτερος.

Τότε δεν το ήξερα ακόμα, δεν το ξέραμε… Αλλά είχαμε μέλλον…

Νέοι στο Oum Dreyga - 9 Μαΐου 2009

Το ‘χω πει, αλλά δεν θυμάμαι να το έχω γράψει ποτέ εδώ. Οπότε είναι μάλλον καιρός να το κάνω τώρα:

Έχω σταθεί αρκετά τυχερός στην επαγγελματική μου ζωή… Και ένα από τα σημεία στα οποία θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, είναι οι άνθρωποι με τους οποίους έχω κατά καιρούς συνεργαστεί στην Πολεμική Αεροπορία, άνθρωποι με τους οποίους δέσαμε και γίναμε ομάδα, ομάδα δυνατή, συμπαγής, αλληλοσυμπληρούμενη: ο Νίκος Γ., στην Ανδραβίδα και στο ΓΕΑ, δέκα σειρές αρχαιότερός μου· εκείνη η υπέροχη συμμορία αξιολόγησης των νέων Mirage 2000-5 – ο Γιάννης Κ. ο πρεσβύτερος, ο άλλος Γιάννης Κ. (κωδικός: rino), ο Λεωνίδας Κ., ο Βασίλης Κ., ο Στέφανος Κ., ο Μέμος Κ. (μόλις πρόσεξα όλα αυτά τα Κ…)· η ομάδα οργάνωσης και υλοποίησης εκείνης της ΝΑΤΟϊκής άσκησης στην Κρήτη το 2008 – ο ανωτέρω Βασίλης Κ., ο Κοσμάς Κ. (άντε πάλι…) και εκείνος ο μέγιστος και ανεπανάληπτος Ταξίαρχος (με κεφαλαίο Τ), σήμερα απόστρατος…

Υπέροχοι άνθρωποι, απίθανοι συνεργάτες…

Πολύ τυχερός… Και τα στάνταρντς για το μέλλον ψηλά…

Δεν είχα κανέναν, απολύτως κανέναν λόγο να υποψιαστώ ότι με εκείνο το εύσωμο, κοντοκουρεμένο παιδί από την Αίγυπτο θα δέναμε επαγγελματικά στον υπερθετικό βαθμό, ότι θα φτάναμε να πάρουμε όλο το φυλάκιο στους ώμους μας, ότι θα το μεταμορφώναμε, ότι θα συνεννοούμασταν τηλεπαθητικά και ότι θα αλληλοσυμπληρωνόμαστε τόσο πολύ που, όποτε ο ένας μας έλειπε με άδεια, ο άλλος (σε κάθε περίπτωση διοικητεύων) θα αισθανόταν νευρικός, ανήσυχος…

Δεν νομίζω ότι έχω φτάσει ποτέ, με κανέναν, σε τέτοια επίπεδα επαγγελματικού συντονισμού και κατανόησης… Και όπως είπα, τα στάνταρντς μου ήταν ψηλά…

Του χρωστάω πολλά… πάρα πολλά…

Βετεράνοι πλέον, μετά τη μηνιαία συνάντηση με τον διοικητή τού υποτομέα Guelta Zemmour, κι ένα καρβέλι κερασμένο για το δρόμο - 5 Δεκεμβρίου 2009

Σήμανση ναρκοθετημένων περιοχών - 7 Δεκεμβρίου 2009

. . .

13 Μαΐου 2009. Περιπολία. Εκπαιδευόμενος Νο 2. Ο Yaser εκπαιδευόμενος πρώτος οδηγός. Μαζί μου στο αμάξι ο Farouk.

Στάση για τσιγάρο, ξεμούδιασμα και σνακς.

Ανάμεσα στα καθήκοντα του Νο 2, είναι και η μέριμνα για φαγώσιμα και πόσιμα εφόδια. Έχω κάνει μια πατέντα και, εκτός από τα συνηθισμένα, έχω φέρει καφέ και το θερμός μου με ζεστό νερό.

«Καλά», λέει ο Farouk, «έχεις φέρει καφέ;»

«Ναι.»

Με κοιτάει για λίγο. Μετά κοιτάει τα σύνεργα.

«Έχεις φέρει καφέ;» επαναλαμβάνει.

«Ναι.»

Γυρίζει στον Yaser. «Αυτός ο τύπος», λέει δείχνοντάς με, «είναι από το Κάιρο.»

«Όχι, όχι», απαντάει ο Yaser, «είναι από το κέντρο του Καΐρου!!!»

Three from Cairo - 13 Μαΐου 2009

. . .

Όταν γεννήθηκε το δεύτερο παιδί του, η Nour, ο Yaser ήταν μαζί μου στο Oum Dreyga. Και δυστυχώς δεν έπινε, κι έτσι δεν γίναμε φέσι.

Για αρκετές εβδομάδες, την έβλεπε μόνο από φωτογραφίες που του έστελνε η γυναίκα του. «Nour», μου είπε μια μέρα πάνω από μια φωτογραφία της, με τα μάτια του να λάμπουν, «σημαίνει φως».

Είχε ήδη έναν γιο, λίγο μεγαλύτερο, τον Seif. Ολόιδιος ο Yaser. Και τον ρώτησα τότε αν όλα τα ονόματά τους σημαίνουν κάτι, αν και το όνομα του γιου του, Seif, σημαίνει κάτι…

Έμεινε λίγο σκεφτικός, προσπαθώντας να βρει τη λέξη στα αγγλικά.

«Seif», μου είπε τελικά, «σημαίνει ξίφος»…

* * *

Ο τρίτος ήρθε με μετάθεση από το Bir Lahlou. Ο ταγματάρχης Mohamad Mounir, που επρόκειτο να γίνει ο πρώτος υποδιοικητής μου.

Ο Mohamad μου αναφέρει πέρας τελετής και ζητάει άδεια να διαλύσει την παράταξη - 14 Σεπτεμβρίου 2009

Ήταν εξαιρετικό παιδί. Αλλά πάντα αισθανόταν ότι πήρε μια θέση που δεν του ανήκε, μια θέση που κανονικά ήταν για τον Yaser. Τον Yaser, που ήταν πάντα ο πραγματικός νούμερο δύο μου. Δεν συγχώρησα ποτέ τον εαυτό μου για τον τρόπο που το αρχηγείο με έπιασε στον ύπνο, και με έβαλε να στείλω δύο ονόματα υποψηφίων – τον Yaser και τον Mohamad – για τη θέση του υποδιοικητή, όταν εγώ άφησα τη θέση και ορίστηκα προσωρινός διοικητής. Ήθελαν τρία ονόματα, αλλά εγώ έστειλα δύο και άμα σας αρέσει. Πολύ αργότερα θα καταλάβαινα ότι πιάστηκα κορόιδο, ότι σύμφωνα με τον κανονισμό ο διοικητής ορίζει τον υποδιοικητή του, και απλώς στέλνει το όνομα στο αρχηγείο για έγκριση. Αλλά τότε δεν είχα διαβάσει το σχετικό κεφάλαιο, και είχα αρκεστεί στη συνήθη πρακτική (κακός σύμβουλος, πάντα), και ήξερα ότι το ίδιο είχε κάνει και ο προηγούμενος διοικητής με εμένα και τον Yaser, όταν ο Santiago, τότε υποδιοικητής, μετατέθηκε στο Tindouf της Αλγερίας. Και η απαίτηση μου είχε έρθει 8 η ώρα το βράδυ, και την επόμενη μέρα πέταγα με ένα μήνα άδεια, και ήμουν εντελώς απροετοίμαστος για κάτι τέτοιο, και ακόμα δεν μπορούσα να συλλάβω το όλο πλαίσιο («…τι ακριβώς εννοείτε προσωρινός διοικητής;;;»), και…

Είναι απίστευτο το πόσους λόγους μπορούμε να βρούμε για να δικαιολογήσουμε τη μαλακία μας… Και είναι απίστευτο το πόσοι και πόσοι διοικητές, πριν από μένα, έτρωγαν το παραμύθι του αρχηγείου αμάσητο, χωρίς να κάνουν το αυτονόητο: να εφαρμόσουν – και να επικαλεστούν, αν χρειαστεί – τον κανονισμό…

Τουλάχιστον, στο συγκεκριμένο θέμα, επρόκειτο να βελτιωθώ, και μάλιστα δραματικά… Επρόκειτο να μάθω από τα λάθη μου και να μην τα επαναλάβω…

Αλλά η ζημιά είχε γίνει…

Ο Mohamad ήταν εξαιρετικό παιδί. Δυναμίτης στη δουλειά. Καλός συνάδελφος. Και αποδείχτηκε καλός υποδιοικητής.

Mohamad @ Oum Dreyga Beach - 29 Νοεμβρίου 2009

* * *

Με κανέναν από όλους εκείνους τους ανθρώπους που κατά καιρούς έχω συναντήσει τυχαία στα ταξίδια μου δεν έχω κρατήσει επαφή – και με αυτό δεν υπονοώ κάποια αμέλεια ή ασυνέπεια: ποτέ μου δεν αποπειράθηκα να κρατήσω επαφή, και αυτό είναι μια συνειδητή απόφαση. Πολλοί δεν το καταλαβαίνουν – μια πρώην κοπέλα μου, μάλιστα, με είχε λοιδωρήσει κάποτε για αυτό… Καλώς ή κακώς, παραμένω αθεράπευτος εραστής της στιγμής, της μοναδικής και ανεπανάληπτης στιγμής, και ξέρω ότι το να συνδεθείς με μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη έστω και για μία φορά, κάπου, κάποτε, είναι από μόνο του ένα θαύμα, καθόλου αυτονόητο… Το να προσπαθήσεις να το επαναλάβεις για δεύτερη φορά ή, ακόμα χειρότερα, να το αναπαράξεις, κάπου αλλού, άλλοτε, και κάτω από διαφορετικές συνθήκες και άλλους ουρανούς, είναι αχαριστία (στον προσωπικό μου κώδικα ηθικής, η αχαριστία καταλαμβάνει υψηλή θέση στη λίστα των ασυγχώρητων αμαρτημάτων).

Όλοι εκείνοι οι υπέροχοι άνθρωποι που συνάντησα στο Oum Dreyga εμπίπτουν σε μια ελαφρώς διαφορετική κατηγορία: δεν ήταν φευγαλέες συναντήσεις ενός ταξιδιού – ζήσαμε και δουλέψαμε μαζί για μήνες, μέσα σε μια αμείλικτη απεραντοσύνη που σου έκοβε την ανάσα και δεν συγχωρούσε λάθη… Επικοινωνούμε, αραιά και πού – πρόσφατα μάλιστα χρειάστηκα μια χάρη από μερικούς, και ανταποκρίθηκαν με μεγάλη προθυμία…

Παρόλα αυτά, τα περί επανάληψης και αναπαραγωγής καταστάσεων ισχύουν και εδώ… Ισχύουν, τελικά, παντού… Ξέρω ότι, αν συναντούσα τον Yaser στην Αθήνα, με την οικογένειά του ίσως, θα ήμασταν εξαιρετικά αμήχανοι… Ίσως να δούλευε, για μια βραδιά τουλάχιστον, αλλά μέχρι εκεί… Προτιμώ – μαζί με πολλούς, πολλούς άλλους – να τον κρατάω στο παρελθόν μου, ένα παρελθόν που, όσο πλουσιότερο γίνεται, τόσο πιο πεισματικά αρνούμαι να μεταφέρω κεφάλαιά του στο παρόν…

… αλλά προσπαθώ να τους φανταστώ σήμερα και τους τρεις – τον Yaser, τoν Mohamad, τoν Farouk – με την κατάσταση που επικρατεί στην Αίγυπτο. Προσπαθώ να τους δω, να μαντέψω πώς είναι να φοράς στολή, με τη χώρα σου γύρω να διαλύεται. Αναρωτιέμαι πού είναι, τι κάνουν, τι φοβούνται και τι ελπίζουν. Πάει καιρός τώρα που δεν απαντάνε στα email μου…

Τους σκέφτομαι συνέχεια. Ειδικά τον Yaser.

Δεν έχω πάει ποτέ στο Κάιρο…

Advertisements

6 Σχόλια to “Αιγύπτιοι (Ξίφος και Φως)”

  1. Θανάσης said

    Φίλε μια χαρά θα είναι οι φίλοι σου.

    Πολύ ωραίο το άρθρο.

  2. Elias said

    Min aghonesai, oi filoi sou tora tha ‘houn 1000 pragmata pio simantika apo ta e-mails sou. Kapoia stigmi tha sou apantisoun.

  3. desertnaut said

    Thanx guys… I appreciate…

  4. Rodia said

    Αυτο το κομματακι ξεχωρησα και συγχωρεσα ολα οσα νομιζα αμαρτηματα που εχω κανει:

    //Καλώς ή κακώς, παραμένω αθεράπευτος εραστής της στιγμής, της μοναδικής και ανεπανάληπτης στιγμής, και ξέρω ότι το να συνδεθείς με μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη έστω και για μία φορά, κάπου, κάποτε, είναι από μόνο του ένα θαύμα, καθόλου αυτονόητο… Το να προσπαθήσεις να το επαναλάβεις για δεύτερη φορά ή, ακόμα χειρότερα, να το αναπαράξεις, κάπου αλλού, άλλοτε, και κάτω από διαφορετικές συνθήκες και άλλους ουρανούς, είναι αχαριστία (στον προσωπικό μου κώδικα ηθικής, η αχαριστία καταλαμβάνει υψηλή θέση στη λίστα των ασυγχώρητων αμαρτημάτων).//

    Οι στιγμες ειναι το άλας της ζωης!

  5. Eλένη said

    Ναι.
    Αυτό αναρωτήθηκα έντονα κι εγώ και σ’ αναζήτησα. Έτσι όπως έχεις εκφραστεί γι’ αυτούς και τις καταστάσεις που μοιραστήκατε μου έχουν γίνει οικείοι, βλέπεις…
    Ακόμα ένα στακάτο, βαθύ, όμορφο ερημοναυτικό κείμενο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: