Όταν γραφόταν η Ιστορία…

21 Οκτωβρίου , 2011

… ήμουν εκεί. Δεν μαζεύτηκαν πλήθη, δεν εκφωνήθηκαν ομιλίες. Ήμασταν όλοι κι όλοι καμιά τριανταριά άτομα. Θέατρο Φούρνος. Μαυρομιχάλη.

Ήταν και μικρά παιδιά…

6 Οκτωβρίου 2011.

Θέατρο Φούρνος. Μαυρομιχάλη.

(το ξαναείπα αυτό…)

Όταν γραφόταν η ιστορία, ήμουν εκεί. Την είχα κοπανήσει από μια διάλεξη, με ένα φίλο, και σκάσαμε μύτη μαζί, με τη μηχανή του και το σακίδιό μου από την έρημο.

Πριν μπούμε, ήπιαμε τα τελευταία Jameson του μπαρ…

Για κάποιο απροσδιόριστο λόγο, τώρα που ξανασκέφτομαι αυτές τις λεπτομέρειες, μου φαίνονται σχετικές.

Ήπιαμε τα τελευταία Jameson του μπαρ…

(το ξαναείπα αυτό…)

Όταν γραφόταν η ιστορία, ήμουν εκεί. Ήμουν θεατής. Πρώτη σειρά. Και γραφόταν μπροστά στα μάτια μου.

Δεν συμμετείχα. Ήμουν απλώς θεατής. Απλός.

Πρώτη σειρά.

(το ξαναείπα αυτό…)

Όταν γραφόταν η ιστορία, ήμουν εκεί. Ήμουν μάρτυρας. Την έγραφαν οι Mason & Dixon. Ναι, αυτοί. Ο Charlie Mason και ο Jeremiah Dixon. Μπροστά στα μάτια μου.

Ήμουν εκεί. Ήμουν μάρτυρας.

(το ξαναείπα αυτό…)

Charlie Mason, writing the story...

Jeremiah Dixon, co-writing the story and bringing constant trouble to Mason, causing future strangers to remember them as Dixon & Mason…

Όταν γραφόταν η ιστορία, ήμουν εκεί. Πρώτη σειρά. Και την έγραφαν οι φίλοι μου. Μπροστά μου. Πάνω στη σκηνή.

Στη σκηνή, πάνω στην οποία έπαιζε ένας άλλος. Φίλος. Έπαιζε την ιστορία. Την ιστορία που έγραφαν εκείνη τη στιγμή.

Την έγραφαν οι φίλοι μου.

(το ξαναείπα αυτό…)

. . .

Την ιστορία την έγραφαν οι φίλοι μου. Και γι’ αυτό άργησα. Άργησα να πάρω χαμπάρι τι στην ευχή πραγματικά συνέβαινε μπροστά στα μάτια μου. Είχα συντονίσει στους φίλους μου. Και στο θέμα της ιστορίας, στον τίτλο της αν θέλετε:

Μήπως είστε ο Thomas Pynchon;

. . .

Στις 6 Οκτωβρίου 2011, ο Βασίλης Δρόλιας και ο Ίκαρος Μπαμπασάκης ανέβηκαν στη σκηνή του θεάτρου Φούρνος, στη Μαυρομιχάλη, για να γράψουν live το “θεατρικό αρρωστούργημα” Μήπως είστε ο Thomas Pynchon; Ο τίτλος είναι από την ερώτηση που έκανε κάποτε ο Κωνσταντίνος Τζούμας στον Θάνο Ανεστόπουλο, όταν διασταυρώθηκαν στους διαδρόμους του ραδιοφωνικού σταθμού Εν Λευκώ. Ο Μπαμπασάκης ήταν ο μάρτυρας.

(“Α, δεν είστε… Γιατί ξέρετε, δεν εμφανίζεται ποτέ, και κανείς δεν ξέρει ποιος είναι… Είπα να σας ρωτήσω, μήπως είστε εσείς…”)

Και ενώ το έγραφαν – μέσω ενός προγράμματος chat, ως Mason & Dixon – αυτό προβαλλόταν στον τοίχο, πίσω από τους θεατές…

… από όπου το διάβαζε ο Γιώργος Κυριαζής, και το έπαιζε, υποδυόμενος τον Thomas Pynchon…

… εκείνη τη στιγμή, μπροστά στα μάτια μας…

(το ξαναείπα αυτό…)

. . .

Εκείνη τη στιγμή, μπροστά στα μάτια μας, οι φίλοι μου.

Είναι δύσκολο να απεμπλακείς, όταν πρόκειται για τους φίλους σου. Έτσι την πατήσαμε κι εμείς. Η παράσταση είχε αρχίσει, αλλά εμείς βλέπαμε ακόμα τους φίλους μας, πάνω στη σκηνή. Ρε συ, πώς την πάτησε έτσι ο Δρόλιας; Ο Μπαμπασάκης μια χαρά, καλυμμένος πίσω από μια οθονάρα ΝΑ, και ο Βασίλης φουλ εκτεθειμένος – Ναι, χα χα – Ο παλιός είν’ αλλιώς. Γελάκια. Αστειάκια – ωχ ωχ, κοίτα, ο Ίκαρος του τη φτιάχνει μου φαίνεται, κοίτα χαμόγελο…

Η παράσταση είχε αρχίσει τουλάχιστον δέκα λεπτά, όταν καταλάβαμε τι παιζόταν.

… όταν καταφέραμε, επιτέλους,  να καταλάβουμε τι παιζόταν.

Δέκα λεπτά.

Δέ-κα ο-λό-κλη-ρα λε-πτά.

(το ξαναείπα αυτό…)

. . .

… και κοπήκαν τα γελάκια, κοπήκαν και τα αστειάκια, όταν μπορέσαμε επιτέλους να δούμε, όχι τους φίλους μας, αλλά το τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι πάνω στη σκηνή…

. . .

Εκείνοι οι τρεις τύποι, πάνω στη σκηνή, έγραφαν Ιστορία… Κι εγώ κάθομαι εδώ, και λέω και ξαναλέω τα ίδια και τα ίδια – ήμουν εκεί και πρώτη σειρά και θέατρο Φούρνος Μαυρομιχάλη και οι φίλοι μου μπροστά στα μάτια μας και ήπιαμε τα Jameson και τ’ αρχίδια μου κουνιούνται – γιατί τι σκατά να πεις, όταν η Ιστορία γράφεται μπροστά στα μάτια σου; Τι να πεις, χωρίς να ακουστείς πομπώδης, υπερβολικός και μελοδραματικός; Και έχω και σύγκρουση συμφερόντων – ο Pynchon-Κυριαζής, μπρος στην πύλη του παραδείσου, αφού αναρωτιέται επί ώρα τι θα πει στον Πέτρο αν τον ρωτήσει Μήπως είστε ο Thomas Pynchon; και αφού μπλέκεται με τον Borges, τον Joyce, τον Dylan, το Θανάση Μήνα και τον Hemingway, αναφέρεται και σε εκείνον τον ανεκδιήγητο Επισμηναγό Όλεθρο, που έφτασε να υποστηρίξει ότι εγώ, ο Thomas Pynchon, είμαι λέει, στην πραγματικότητα, ο Ευγένιος Αρανίτσης!

(εάν είναι ποτέ δυνατόν…)

Τι σκατά να πεις σε τέτοιες περιπτώσεις…;

Οπότε κάθομαι εδώ, και επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια…

Σας είπα ότι, μπαίνοντας, ήπιαμε τα τελευταία Jameson του μπαρ;

(ουπς!)

. . .

I am perfectly aware that the whole story could be easily dismissed as an insider joke (συγγνώμη, δεν μου βγαίνει στα ελληνικά…): ο (βραβευμένος!) μεταφραστής του Pynchon στα ελληνικά, ο πλέον συστηματικός αναγνώστης του Pynchon στην Ελλάδα (τουλάχιστον), και ο πανταχού-παρών-ευρυμαθής-και-εμβριθής-βιβλιοφάγος-σόουμαν-ζογκλέρ Μπαμπασάκης, έστησαν ένα ωραίο αστείο για μας, για την οικογένεια, για φίλους και γνωστούς και οπαδούς του Commander. Και θα μπορούσε να είναι έτσι. Πράγματι.

Μόνο που δεν ήταν.

Φυσικά, θα σας πουν ότι ήταν. Ένα ωραίο αστείο. Μια πλάκα. Θα σας το πουν πολλοί. Όλοι. Αν εξαιρέσεις τον Sparky δίπλα μου – και μακάρι να κάνω λάθος – ανάθεμά με αν κατάλαβε κανείς άλλος εκεί μέσα τι έγινε.

Όταν γύρισα σπίτι εκείνο το βράδυ, έστειλα sms στο Βασίλη. … τι κάνατε ρε φίλε…

Ο Βασίλης απάντησε: Πλάκα δεν είχε;

Όχι…

Sorry, comrade…

. . .

Όσο περνάνε τα χρόνια, μερικά πράγματα κατασταλάζουν μέσα μου, σαν αναγνωρίσιμα patterns μέσα στη στροβιλώδη αβεβαιότητα και μεταβλητότητα του περιβάλλοντος κόσμου. Δεν είναι πολλά. Και υπόκεινται σε συνεχή διαδικασία επαλήθευσης. Μερικά δεν επιζούν – όπως είπε και ο Taleb, αν είναι να παντρευτείς κάτι, προς θεού, μην παντρευτείς τις απόψεις σου! Μείνε ευέλικτος, μείνε Bayesian

Ένα από αυτά τα patterns που έχουν επιζήσει, μέχρι σήμερα τουλάχιστον, είναι και το εξής. Δεν είναι κανόνας. Είναι απλώς μια αρχή, μια στατιστική κανονικότητα, όπως έχει προκύψει από τις εμπειρίες (και τις προκαταλήψεις!) μου:

Αν ψάχνεις για ενδιαφέροντα, φρέσκα και πραγματικά πρωτοποριακά πράγματα, ψάξε στους outsiders. Σε αυτούς που είναι εκτός χώρου, που δεν ξέρουν αρκετά και, συνεπώς, δεν πρόλαβαν να μάθουν ότι αυτό που πάνε να κάνουν είναι αδύνατο, ή δεν προβλέπεται, ή δεν είναι θέατρο/μουσική/λογοτεχνία/φυσική/ζωγραφική/ποίηση […] [ΔΙΑΓΡΑΨΤΕ ΑΝΑΛΟΓΩΣ].

… και μείνε μακριά από τους δηλωμένους  πρωτοπόρους/πειραματιστές/αυτοσχεδιαστές/ανιχνευτές κλπ (μιλάω για σήμερα, δεν ξέρω τι γινόταν πριν πενήντα χρόνια)…

… κοίτα τι έκαναν οι Sex Pistols, επειδή δεν ήξεραν ότι, για να φτιάξεις συγκρότημα, πρέπει να ξέρεις να παίζεις…

… κοίτα τι έκανε ο Einstein, πριν προλάβουν να τον πείσουν ότι η έμμονη ιδέα που τον βασάνιζε από παιδί – πώς θα μου φαινόταν ο κόσμος, αν ταξίδευα πάνω σε μια ακτίνα φωτός; – δεν αποτελεί έγκυρο, επιστημονικό ερώτημα…

… κοίτα τι έκανε ο Borges, επειδή δεν τον είχαν ενημερώσει ότι δεν είναι σωστό και πρέπον να γράφεις κριτικές για βιβλία που δεν υπάρχουν…(έλεος ρε Χόρχε!!)

… και κοίτα τι έκαναν ένα βράδυ στην Αθήνα τρεις τύποι – ένας πρώην αστροφυσικός και νυν eMarketing specialist, ένας τενόρος στη χορωδία της ΕΡΤ, και ένας οτιδήποτε-άλλο-εκτός-από-θεατρικός συγγραφέας, επειδή –

ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙΣ ΡΕ ΦΙΛΕ;;; Αυτοί οι τρεις ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΝ τι πα να πει ΘΕΑΤΡΟ!!!

Ναι. Σωστά.

Ευτυχώς.

Πυροβολήστε τους ορισμούς και πάμε παρακάτω…

Mason & Pynchon & Dixon - κατά κόσμον Βασίλης Δρόλιας, Γιώργος Κυριαζής και Ίκαρος Μπαμπασάκης

. . .

Παρακάτω, λοιπόν, δηλαδή βγαίνοντας από το έργο, είχα ένα πρόβλημα. Ήθελα απεγνωσμένα (επαν. απεγνωσμένα) ένα Jameson. Αλλά δεν είχε. Βλέπετε, είχαμε πιει τα τελευταία πριν μπούμε, και…

(άντε πάλι…)

. . .

Όταν άρχισα να γράφω το κείμενο, ρώτησα το Βασίλη αν έσωσε κανείς σε αρχείο το chat.

Ο Βασίλης απάντησε όχι, αλλά έχουμε το βίντεο, και αυτό αρκεί…

… και τι το θέλεις ρε συ το chat;;;

* * *

«Οι επισκέψεις των Μέισον και Ντίξον», έγραψε ο αιδεσιμότατος, χωρίς να κατονομάζει τις πηγές του, «ήταν γεμάτες σιωπή, όταν ψάρευαν, και πυρετώδεις συζητήσεις τις νύχτες, όταν δεν ψάρευαν.»

Τους παίρνει ο ύπνος δίπλα στο τζάκι του Ντίξον. Οι πίπες τους έχουν σβήσει.

Ο κόσμος έχει συγκεντρωθεί σε μέρη έρημα στην άκρη της πόλης.

Ο καθένας τους βλέπει τον άλλον στον ύπνο του.

Thomas Pynchon, Mason & Dixon, μετάφραση Γιώργου Κυριαζή

Advertisements

13 Σχόλια to “Όταν γραφόταν η Ιστορία…”

  1. annabooklover said

    Ευτυχώς που το «περιέγραψες» λίγο γιατί απ’το Δρόλια δεν έπαιρνα κουβέντα, μόνο ότι ήταν σούπερ!

  2. ‘Εσκισες, ω Αντισμήναρχε !!!

    • desertnaut said

      Το URL που αφήσατε είναι άκυρο. Το email που αφήσατε είναι άκυρο. Παρακαλώ επανέλθετε, μήπως και διασώσετε την (τραυματισμένη) εγκυρότητά σας…

  3. Socratis Solomos said

    Το σχόλιό μου εσβύσθη! Τί να πώ!
    Βάσια

    • desertnaut said

      Συγγνώμη, δεν καταλαβαίνω… Προφανώς και δεν έσβησα τίποτα! Έκανα έλεγχο μήπως πήγε τίποτα κατά λάθος στα spam (συμβαίνει μερικές φορές, ο έλεγχος είναι αυτόματος), αλλά ούτε και αυτό παίζει…
      Most welcome to resubmitt, apologies for any inconvenience… 😦

  4. Λεξιζωγράφε ερημοναύτη, όταν ξαναβρεθούμε, το πρώτο Jameson είναι κερασμένο από μένα.

    • desertnaut said

      Υπό Κ.Σ. αυτά τα αποφεύγω, καθώς μπορεί να θεωρηθούν δωροδοκία (και έχω ήδη ένα conflict of interest, όπως ανέφερα)…

      … αλλά στην περίπτωσή σου…

      … ΑΝΥΤΙΜΕ, comrade! 🙂

  5. Σπυρος said

    Φφφ οι φίλοι μου είναι δυναμιτες. Όλα τα τραγούδια που θα ακούσω και τα Jameson που θα πιω σήμερα είναι στην υγειά τους.

  6. Προφανώς, το παν είναι να παραμείνουμε άνθρωποι !

  7. desertnaut said

    Τρία χρόνια μετά, το πλήρες βίντεο της παράστασης είναι στο youtube:

    • Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης said

      Η Ιστορία γράφτηκε και ξαναγράφεται. Και οι πάντες μπορούν να δουν πλήρη τη θρυλική παράσταση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: